Για το παιδί η πορεία του προς την ανεξαρτητοποίηση του χτίζεται μέσα από την συν-εργατικότητα, Αντιγόνη Συμεωνίδου

Για την ψυχή του μικρού ανθρώπου, η πορεία προς την ανεξαρτητοποίηση και μετά προς την αυτονομία, γίνεται μόνο μέσα από την συν εργατικότητα..
Η συν εργατικότητα, εγκαθιδρύεται στην περίοδο της κύησης όπου το έμβρυο μέσα από την ψυχοσωματική του ταύτιση με την μητέρα και μέσα από το σώμα της, διανύει μια πορεία 9 μηνών με σκοπό να εκφράσει την μεγαλύτερη του ανάγκη για ανεξαρτητοποίηση μέσα από την πράξη της γέννησης του. H ανάγκη του να επιβιώσει μέσα στην μήτρα της μητέρας του, εκφράζεται μέσα από την συν εργατικότητα του μαζί της ( τρέφεται σωματικά από το σώμα της και ταυτίζεται ψυχικά μαζί της) και βιώνει την αίσθηση της ύπαρξης του, σαν να κολυμπάει σε μια λίμνη συναισθημάτων που έχει το χρώμα της προστασίας, ασφάλειας και αγάπης. Το πρωταρχικό ένστικτο επιβίωσης έχει πραγματωθεί και δρόμος προς την πρώτη έκφραση ανεξαρτητοποίησης είναι ανοιχτός.
Από την πρώτη στιγμή που το νεογέννητο πλάσμα έρχεται στην καινούργια του πραγματικότητα, η ανάγκη του για ψυχοσωματική επιβίωση, εκφράζεται ξανά μέσα από την συν εργατικότητα. Η άμεση ανταπόκριση στις σωματικές, ψυχικές κ συναισθηματικές τους ανάγκες αλλά κ η εκπλήρωση τους από την μητέρα του, δίνουν “σάρκα και οστά” στην ανάγκη να νιώθει κομμάτι της ύπαρξης της μητέρας του και να την συναισθάνεται , μέσα από την σωματική επαφή.
Tα πρώτα 3 χρόνια της ζωής του μικρού ανθρώπου, ορίζονται από την ανάγκη της συν εργατικότητας. H μητρική μορφή παραμένει το εργαλείο, με το οποίο ανακαλύπτει την ύπαρξη του, αναγνωρίζει το περιβάλλον του και δημιουργεί την βάση για την απαραίτητη βιωματική εμπειρία την ψυχοσωματικής ασφάλειας, σταθερότητας και αγάπης. Μέσα από το ταξίδι συναισθημάτων, το ένστικτο ψυχοσωματικής επιβίωσης πραγματώνεται και ετοιμάζει τον μικρό άνθρωπο για την ικανοποίηση της επόμενης ψυχικής ανάγκη, την πορεία προς την ανεξαρτητοποίηση.
Θα ήθελα να επισημάνω, ότι η ανεξαρτητοποίηση και η αυτονομία δεν είναι ταυτόσημες έννοιες. Η Ανεξαρτητοποίηση, είναι μια πορεία που χρειάζεται να διανύσει ο μικρός άνθρωπος για αποχωριστεί το πρώτο σημείο αναφοράς της ύπαρξης του, την μητέρα. Είναι η βιωματική διαδικασία που εκφράζει την ανάγκη να “αποχαιρετήσει” την πρώτη στέγη συναισθημάτων και να μπει στην αναγκαία έκφραση της καινούργιας, αλλά ήδη υπάρχουσας, πλευράς της ύπαρξης του την πιο ανεξάρτητη. Την πλευρά που έχει δημιουργηθεί από την αλληλεπίδραση του με την μητέρα του, αλλά δεν πραγματώνεται πια μέσα από αυτήν.
Η αυτονομία, έρχεται μετά και γεννιέται μέσα από την βιωματική διαδικασία της ανεξαρτητοποίησης. Είναι υπαρξιακή και ψυχική κατάσταση, που ο μικρός άνθρωπος, μεγαλώνοντας μπορεί να διαχειρίζεται εσωτερικές συγκρούσεις και ματαιώσεις χωρίς να καταρρέει. Μπορεί να δημιουργεί και να βιώνει βαθιές σχέσεις , να εκτίθεται και να έχει μια υγιή εικόνα του εαυτού που δεν απειλείται από τα μάτια των άλλων. Να παραμένει εν συναισθητικός και ταυτόχρονα να μην τον καταπίνει η ευαισθησία του. Με άλλα λόγια, να μπορεί να “ξανασηκώνεται” κάθε φορά που πέφτει. Στην ψυχή του να “κυριαρχεί” η ανάγκη να χαίρεται την ζωή και να Ζει και όχι απλά να Υπάρχει…
Το κακό γίνεται όταν πιστεύουμε ότι η συν εργατικότητα γίνεται εμπόδιο στην ψυχοσυναισθηματική εξέλιξη του ανθρώπου και βάζουμε τα μικρά πλάσματα σε σκληρούς και αχρείαστους αποχωρισμούς. Θεωρούμε ότι η προσκόλληση τους σε εμάς και η άφθονη αγκαλιά είναι εμπόδια, ότι η ανακούφιση και η ασφάλεια που τα παρέχουμε σε στιγμές άγχους τα καθηλώνουν σε μια συναισθηματική ανωριμότητα.
Δεν είναι εμπόδια, ΕΦΟΔΙΑ είναι.
Είναι εφόδια, που εγκαθιδρύουν την απαραίτητη αίσθηση εμπιστοσύνης στις βασικές μορφές της ζωής του (γονείς) και με την σειρά της δίνει το έναυσμα για την δημιουργία της εμπιστοσύνης στον εαυτό του…
Ότι πιο βοηθητικό για τον μικρό άνθρωπο, είναι να νιώθει εμπιστοσύνη στην ύπαρξη του έτσι ώστε να μπορεί να βιώνει μορφές αποχωρισμών. Ας μην ξεχνάμε, ότι όσο απαραίτητη και αν είναι η πορεία προς την ανεξαρτητοποίηση και στην αυτονομία, περιέχει μέσα της τον αποχωρισμό από το πρώτο σπίτι συναισθημάτων.
Oι αποχωρισμοί ( ας μην ξεχνάμε ότι η ζωή μας έχει πολλούς), είναι μέσα στην ζωή μας και κεντρικό σημείο στην ύπαρξη μας. Δεν μπορούμε να τους αποφύγουμε αλλά μπορούμε να τους βιώνουμε και να τους ξεπερνούμε. Για να πραγματωθεί όλο αυτό χρειάζεται να νιώθουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και να μπορούμε να βιώνουμε ότι άγχος και πόνος προκύπτει από τον αποχωρισμό.
Η συν εργατικότητα χτίζει την εμπιστοσύνη. Βάζει το πιο γερό θεμέλιο στον πυρήνα της ύπαρξης του μικρού ανθρώπου.

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος-Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια.

a3

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s