Η ιστορία ενός Φόβου Εγκατάλειψης στην θεραπεία, Αντιγόνη Συμεωνίδου

Είναι σχεδόν απίστευτο να βλέπω ανθρώπους απέναντι μου στην θεραπεία και σε σχεδόν σε κάθε άνθρωπο να αναγνωρίζω παλιές κρυμμένες πλευρές του εαυτού μου, μεταμορφωμένα συναισθήματα και ανάγκες που δεν εκφράζονται αλλά παραμελούνται. Έτσι και η Α. ένας νέος άνθρωπος με μια απίστευτη και καθηλωτική ανάγκη να ισορροπεί ανάμεσα στο ψυχαναγκασμό και στο όριο.
Τικ τοκ, τικ τοκ.
Η Α. φλέρταρε με τους αυτοτραυματισμούς της με έναν επώδυνα ψυχαναγκαστικό τρόπο που μέσα στο μυαλό της της έδινε την λύση στην τεράστια σύγκρουση βίωνε : Την ανάγκη να συνδεθεί και τον φόβο της εγκατάλειψης.
Φοβισμένος άνθρωπος με μια ωριμότητα για το νεαρό της ηλικίας της που κυριολεκτικά σου έκοβε την ανάσα. Τουλάχιστον έκοβε την δικιά μου, γιατί συναισθανόμουν σε όλο της το μεγαλείο την φύση αυτής της καταραμένης σύγκρουσης.
Να χτυπάει μέσα σου αυτή η πιο τεράστια ανάγκη της σύνδεσης που αν την ακούσεις και την ακολουθήσεις, το μονοπάτι που βαδίζεις μετουσιώνει τα αγκάθια σε ροδοπέταλα.
Αλλά εκεί ο φόβος της εγκατάλειψης σου βγάζει τα δόντια του. Κ κάνεις πίσω, κάνεις κ άλλο πίσω και σε κάθε βήμα που κάνεις θυμώνεις γιατί η προσδοκία ότι όλο αυτό Δεν μπορείς να το αλλάξεις.
Μπορείς, αρκεί να ρισκάρεις μέσα στο πλαίσιο της θεραπείας.
Η Α. φοβόταν γιατί το ρίσκο ήταν πολύ μεγάλο για τον φόβο ότι εγώ θα την εγκαταλείψω.
Αυτός ο φόβος της εγκατάλειψης που σε αφήνει εκεί να νιώθεις σαν νεογέννητο μέσα σε σκηνικό πολέμου. Θάνατος στην ψυχή του ανθρώπου.
Είχα απέναντι μου ένα τόσο ζωντανό πλάσμα με τεράστιες δυνατότητες αλλά όλα είχαν θαφτεί κάτω από τον φόβο της. Οι ψυχαναγκασμοί της δεν με ανησυχούσαν τόσο όσο αυτά τα οριακά στοιχεία της. Η Α. όταν έπεφτε διαμελιζόταν, μια πτώση που ήξερα πολύ καλά πως ήταν. Επιβιώνεις αλλά εξαντλείσαι.
Χρησιμοποίησα όλα τα όπλα στην φαρέτρα μου για να την καθησυχάσω ότι δεν υπήρχε κόκκος επιθυμίας μου να την εγκαταλείψω. Αλλά δεν με πίστευε.
Με κοιτούσε με μια προσδοκία και η προσδοκία της ήταν να μάθει αν είχα νιώσει και εγώ Έτσι.
Για την Α. αυτό θα συμβόλιζε την αρχή της σύνδεσης της μαζί μου μέσα στο θεραπευτικό πλαίσιο.
Μια προσωπική αποκάλυψη από την πλευρά μου που ενστικτωδώς ένιωσα ότι θα έφερνε μια μικρή ηρεμία μέσα στην απόγνωση που είχε βουτήξει.
Δεν γινόταν να αρνηθώ.
Κ εκείνη την στιγμή δημιουργήθηκε μια μικρή Αρχή.
Εκεί στέκομαι και εκεί υπάρχουμε.

( Θεραπείες ανθρώπων με μια θεραπεύτρια που αν πολλές φορές βαραίνει από την ευχή και κατάρα της εν συναίσθησης της, συνειδητοποιεί κάθε φορά ότι ο Άνθρωπος είναι ικανός για τεράστιες αλλαγές και το προσυπογράφει Βιωματικά)

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος-Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια.


ίναι

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s