Η ιστορία ενός Ορίου στην θεραπεία, Αντιγόνη Συμεωνίδου

H A. μπήκε στο γραφείο μου πριν ένα χρόνο ακριβώς. Μπήκε στην θεραπεία σε μια περίοδο που εγώ κουραζόμουν πολύ στην δική μου θεραπεία. Προσπαθούσα να κρατήσω τα δικά μου προσωπικά προβλήματα και δυσκολίες εκτός γραφείου αλλά υπήρχαν φορές που δεν το κατάφερνα. Πάλευα με τα δικά μου υπαρξιακά και πάλευα πολύ με τους δικούς μου φόβους που πια είχαν βγάλει γαμψά νύχια. Τίποτα όμως δεν με είχε προετοιμάσει για αυτό που έζησα τον πρώτο χρόνο της θεραπείας της.

Η Α. μπήκε μέσα και σφίχτηκε το στομάχι μου. Ένιωσα ένα μεγάλο κενό για μερικά δευτερόλεπτα. Ένιωσα ότι εδώ εγώ θα δυσκολευτώ και θα πονέσω. Θα πονέσω? Πως αναδύθηκε αυτό? Καταραμένα δευτερόλεπτα που με άνοιξαν σε μια θεραπεία που εκ των προτέρων ένιωσα Άρνηση. Τι γινόταν? Γιατί τόσο έντονα συναισθήματα ξαφνικά γέμισαν τον χώρο μου?
Είχε κάτι επάνω της, κάτι που δεν μπορούσα να το μυριστώ ήταν κάτι σαν Μετάβαση. Κάτι που ενώ ήταν ορατό γιατί ήταν έντονο δεν μπορούσα να το βάλω σε λόγια. Αυτό το επάνω της σίγουρα είχε να κάνει με Ζωή και Θάνατο και μάλλον η Α. Ήταν στην Μέση. Δεν πειράζει, θα ξεδιπλωνόταν η ιστορία της.
Ξεκίνησε να μου λέει τα συμπτώματα της. Οι λέξεις έβγαιναν από το στόμα της λες και μιλούσε για την λίστα του σούπερ-μάρκετ. Συναισθηματικά αδιάφορες λέξεις, άδειες από έναν αδειασμένο άνθρωπο. Αυτό ήταν, αυτό ήταν το απόκοσμο επάνω της. Δεν υπήρχε ίχνος συναισθήματος επάνω της, στην φωνή της, στα μάτια της. Κενό, ένα ανατριχιαστικό κενό.
Σκεφτόμουν ότι έχω δουλέψει με ανθρώπους που υποφέρουν από τον φόβο να Νιώσουν αλλά εδώ ήταν κάτι διαφορετικό.
Χαμένη στις σκέψεις μου ακούω την Α. Να μου λέει : « Δεν είναι ότι δεν νιώθω απλά θέλω να σκοτώνω ότι νιώθω»
Είχα απέναντι μου έναν άνθρωπο που πίστευε ότι ο μόνος τρόπος για να προστατεύεται είναι να θανατώνει. Την ίδια. Ζωή και Θάνατος που ισορροπούσαν σε ένα λεπτό όριο.

Πως μπήκε η Α. Στην Μέση? Πως μπαίνει ένας άνθρωπος σε μια τέτοια θέση? Δεν είχα απαντήσεις, δεν είχα διάθεση για ένα τόσο δύσκολο θεραπευτικό ταξίδι αλλά είχα μια δίψα για ένα ταξίδι αναγνώρισης του θανάτου στην ύπαρξη ενός ακόμα ανθρώπου και μια ανάγκη να καταλάβω γιατί φοβόταν τόσο την ζωή.
Ήξερα ότι η ιστορία της θα άγγιζε και δικές μου χορδές ( δεν έκρυψα ποτέ το γεγονός ότι έχω υπάρξει ένας εξαιρετικά αυτοκαταστροφικός άνθρωπος) αλλά οι δικές μου χορδές ήταν σε καλό δρόμο.

Κ μπήκαμε σε θεραπεία. Κ καθώς ξεδιπλωνόταν η ιστορία της η δίψα μου για αναγνώριση μεταμορφωνόταν σε επιθυμία να δει μέσα από εμένα την άρνηση της να ζήσει, η κούραση μου μεταμορφωνόταν σε λαχτάρα θεραπείας ( γιατί είχα απέναντι μου ένα άνθρωπο τόσο ζωντανό αλλά και τόσο “θαμμένο”) και οι δικές μου χορδές που χτύπησαν μεταμορφώθηκαν σε μια γέφυρα που βοήθησε εκείνη να θεραπευτεί και εμένα να μην φοβάμαι θεραπείες που με δυσκολεύουν.
Την ευχαριστώ.

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος- Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s