Η ιστορία 3 Αναλογιών στην Θεραπεία, Αντιγόνη Συμεωνίδου

Η αγαπημένη μου θεραπευόμενη η Ο. που ήρθε η ώρα να γράψω για την δική της πορεία στην θεραπεία.

Η Ο. είναι μια θεραπευόμενη που η ιστορία της με άγγιξε πολύ, με συγκίνησε ακόμα περισσότερο, σκάλισε δικές μου χορδές αλλά πιο πολύ επιβεβαίωσε την μαγεία του στίχου του αγαπημένου Jonhy Cash από το τραγούδι του Οne, που λέει ” Love the higher law”

Η Ο, είχε βιώσει δύο αποβολές στο παρελθόν και τώρα στο 6ο μήνα της εγκυμοσύνης ξεκίνησαν οι κρίσεις πανικού.

Ήρθε τρομαγμένη στο γραφείο μου, ένας άνθρωπος με τεράστια μάτια που κοιτούσαν διάπλατα γύρω τους χωρίς να μπορούν να συνειδητοποιήσουν τι συμβαίνει. Χαμένη σε μονοπάτια, αποσυνδεδεμένη από την Ζωή. Διάπλατα παιδικά μάτια σε έναν άνθρωπο που θα γινόταν μητέρα νιώθοντας τοσοδούλα.

Κάθησε απέναντι μου και τα δικά μου μάτια άνοιγαν για να δω όπως έβλεπε. Ανησυχούσε για τις κρίσεις πανικού της ενώ εγώ πάλι καθόλου. Ήταν ένα καθαρόαιμο απότέλεσμα οι κρίσεις πανικού, είχαν γεννηθεί δεν γεννούσαν.

Όλα που της συνέβαιναν ήταν θέμα Αναλογιών.

Η Ο. είχε γεννηθεί και είχε μεγαλώσει από μια μητέρα με χρόνια διαγνωσμένη κατάθλιψη.

Πρώτη Αναλογία.

Μια μητέρα που λόγω της ασθένειας της δεν μπορούσε να δώσει Ζωή στην σχέση της με την κόρη της. Μια μητέρα χαμένη στην κατάθλιψη της και μια κόρη που μεγάλωσε σε ένα περιβάλλον που είχε χρωματιστεί με συμβολική απώλεια. Δεν είχε την μητέρα της.

Κ μετά ήρθαν δύο κυριολεκτικές και μεταφορικές απώλειες, οι αποβολές. Δεύτερη Αναλογία.

Μια δεύτερη αναλογία που της σφραγίζει ότι φοβάται : την απώλεια. Μπήκε η στάμπα και την κουβαλάει.

Οι Αναλογίες γέμιζαν το γραφείο μου.

Η Ο. ήταν κατατρομαγμένη. Στο 6ο μήνα της εγκυμοσύνης της αντιμετώπιζε την Μεγαλύτερη Αναλογία.

Την Πραγματικότητα της. Το μωρό ήταν πια ένας μικρός άνθρωπος και θα γεννιόταν, δεν ήταν έμβρυο. Η ίδια θα γινόταν μητέρα θα έμπαινε σε μια πρωτόγνωρη σχέση. Φοβόταν να γίνει μητέρα, φοβόταν που ακόμα είναι η κόρη της δικής της μάνας, φοβόταν που θα αγαπούσε, φοβόταν που θα δενόταν, φοβόταν που θα ξαναγεννιόταν. Αλλά ταυτόχρονα ήθελε και το ήθελε.

Αλλά ένιωθε μικρούλα, ένιωθε τοσοδούλα μπροστά στις Αναλογίες.

Πως να μην είχε κρίσεις πανικού?

Εγώ θα την έπαιρνα από το χέρι και θα την βοηθούσα να μην φοβηθεί και άλλο από τις Αναλογίες, θα της έδειχνα την πραγματικότητα των Αναλογιών και θα ήμουν εκεί ως θεραπεύτρια της μέχρι να δω τα μάτια της να μην ανοίγουν τόσο διάπλατα.

Με εν συναίσθηση και απόλυτο σεβασμό στους χρόνους, με πλήρη συνείδηση του φόβου, με πλήρη αναγνώριση των συγκρούσεων και με μεγάλη αγάπη απέναντι στον άνθρωπο που νιώθει τόσο μα τόσο ευάλωτος.

Άλλωστε θα είχαμε και έναν αγέννητο άνθρωπο μαζί μας, χρειαζόταν και αυτός φροντίδα 🙂

Κ μετά?

Βήμα βήμα..

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος- Ψυχοθεραπεύτρια.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s