H ιστορία ενός Κρατήματος στην θεραπεία, Αντιγόνη Συμεωνίδου.

Η Η. είναι μια καινούργια θεραπευόμενη μου, μια καινούργια θεραπεία ανθρώπου που επιβεβαιώνει για ακόμα μια φορά ότι κάθε τραύμα, κάθε δάκρυ, κάθε εσωτερική ρωγμή που δημιουργεί Άνθρωπος σε Άνθρωπο μπορεί να επουλωθεί από Άνθρωπο.

Η Η. μεγάλωσε μια μητέρα με διπολική διαταραχή ( μανιοκαταθλιπτική)
Μια μητέρα που στα καταθλιπτικά επεισόδια της ήταν ζωντανή-νεκρή και στα μανιακά της επεισόδια ήταν ωρολογιακή βόμβα που έσκαγε συνεχώς. Η μητέρα της υπήρχε μέσα στην μανιοκατάθλιψη της, ανέπνεε μαζί με την διπολικότητα της, ήταν ένα πλάσμα που χανόταν σε μαύρα σκοτάδια σε επεισόδια μανίας. Η μητέρα της Ζούσε μέσα σε μια δίνη και η Η. την έβλεπε και έτσι μεγάλωνε και η Η, μέσα σε μια δίνη. Μέσα σε μια οικογένεια που ο πατέρας της χάθηκε μέσα στην βαρύτητα της ασθένειας της μητέρας της και ο αδελφός είχε την Η. φτερούγα.
Άνοιγε διάπλατα τα μάτια της για να χωρέσει όλες τις εικόνες της καθημερινότητας της, έκλεινε τα αυτιά της για να μην ακούει τις φωνές της μητέρας της και έτρεχε να προστατεύει τον αδελφό της. Εκτεθειμένη στο φόβο, μόνη στην δυσκολία κατανόησης της εικόνας της μητέρας της σε μανιακά επεισόδια και τρομοκρατημένη στην θέα της μητέρας της στο ψυχιατρείο. Κατέρρεε ο Κόσμος της και είχε μεγαλώσει μέσα σε έναν Κόσμο γεμάτο εικόνες και ήχους που την ροκάνισαν.

Κ ήρθε στο γραφείο μου ένα βήμα πριν την ολική κατάρρευση. Άνοιξα την πόρτα και είδα ένα μικρό κοριτσάκι με φοβισμένα μάτια στην ύπαρξη ένός ενήλικα.
Ενστικτωδώς χαμήλωσα, έγινα πιο ανάλαφρη και χαμογέλασα. Κάθησε απέναντι μου και έτσι ξεκίνησε η ιστορία Δύο Κόσμων. Τότε και Τώρα.
Μιλούσε για την σοβαρή διαταραχή του ύπνου της και εγώ σκεφτόμουν ότι πρέπει να την Κρατήσω στην κατάρρευση της χωρίς να διαλυθεί εντελώς, μιλούσε για τις κρίσεις πανικού της και εγώ ένιωθα την μητέρα της να περιφέρεται μέσα στο γραφείο μου, μιλούσε για τα δικά της καταθλιπτικά επεισόδια και εγώ σκεφτόμουν ένα μικρό παιδάκι να πηγαίνει να δει την μητέρα του στο ψυχιατρείο, χαμένο στις εικόνες του ψυχιατρείου, τρομοκρατημένη στην θέα της μητέρας της δεμένη στο κρεβάτι.
Είχα μπεί στο παρελθόν της και ένιωθα ότι εδώ μπροστά μου έχω έναν Άνθρωπο χωρισμένο στα Δύο. Κ εκεί πόνεσε η καρδιά μου. Κ εκεί ένιωσα ότι το πρώτο βήμα ήταν να νιώσει ότι μπορώ να την Κρατήσω σε όλο αυτό που Ξέρει ότι θα ανοίξει μπροστά της. Γιατί γ αυτό ήρθε, για να ανοίξει αυτό το κουτί που κλείδωσε η μητέρα της και της έδωσε να κρατάει το κλειδί.
Κ ενώ θα ξεπετάγονται τέρατα εμείς μέσα στο θεραπευτικό περιβάλλον θα τα απομυθοποιούμε, κ ενώ το κουτί πολλές φορές θα είναι τόσο βαρύ που θα πέφτει εμείς μέσα στο θεραπευτικό ταξίδι θα βρίσκουμε εργαλεία να το κάνουμε ελαφρύτερο.
Κ όσο εγώ θα γίνομαι χέρι συμμαχίας στο τότε, συνοδοιπόρος στα ταξίδια που σε τρόμαξαν, ενθάρρυνση σε κάθε μικρό σου βήμα που θα σε μεγαλώσει και πιο πολύ Άνθρωπος που θα σε βοηθήσει να περάσεις μέσα από τις Συμπληγάδες σου..Τότε θα ξεκινήσεις να υφαίνεις την μεγαλύτερη Τέχνη του Ανθρώπου, την Τέχνη να Ζει.

( Θεραπείες που νιώθω ότι με βοηθούν να Αναπνέω )

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s