Η ιστορία ενός Φόβου Εγκατάλειψης στην θεραπεία, Αντιγόνη Συμεωνίδου

Είναι σχεδόν απίστευτο να βλέπω ανθρώπους απέναντι μου στην θεραπεία και σε σχεδόν σε κάθε άνθρωπο να αναγνωρίζω παλιές κρυμμένες πλευρές του εαυτού μου, μεταμορφωμένα συναισθήματα και ανάγκες που δεν εκφράζονται αλλά παραμελούνται. Έτσι και η Α. ένας νέος άνθρωπος με μια απίστευτη και καθηλωτική ανάγκη να ισορροπεί ανάμεσα στο ψυχαναγκασμό και στο όριο.
Τικ τοκ, τικ τοκ.
Η Α. φλέρταρε με τους αυτοτραυματισμούς της με έναν επώδυνα ψυχαναγκαστικό τρόπο που μέσα στο μυαλό της της έδινε την λύση στην τεράστια σύγκρουση βίωνε : Την ανάγκη να συνδεθεί και τον φόβο της εγκατάλειψης.
Φοβισμένος άνθρωπος με μια ωριμότητα για το νεαρό της ηλικίας της που κυριολεκτικά σου έκοβε την ανάσα. Τουλάχιστον έκοβε την δικιά μου, γιατί συναισθανόμουν σε όλο της το μεγαλείο την φύση αυτής της καταραμένης σύγκρουσης.
Να χτυπάει μέσα σου αυτή η πιο τεράστια ανάγκη της σύνδεσης που αν την ακούσεις και την ακολουθήσεις, το μονοπάτι που βαδίζεις μετουσιώνει τα αγκάθια σε ροδοπέταλα.
Αλλά εκεί ο φόβος της εγκατάλειψης σου βγάζει τα δόντια του. Κ κάνεις πίσω, κάνεις κ άλλο πίσω και σε κάθε βήμα που κάνεις θυμώνεις γιατί η προσδοκία ότι όλο αυτό Δεν μπορείς να το αλλάξεις.
Μπορείς, αρκεί να ρισκάρεις μέσα στο πλαίσιο της θεραπείας.
Η Α. φοβόταν γιατί το ρίσκο ήταν πολύ μεγάλο για τον φόβο ότι εγώ θα την εγκαταλείψω.
Αυτός ο φόβος της εγκατάλειψης που σε αφήνει εκεί να νιώθεις σαν νεογέννητο μέσα σε σκηνικό πολέμου. Θάνατος στην ψυχή του ανθρώπου.
Είχα απέναντι μου ένα τόσο ζωντανό πλάσμα με τεράστιες δυνατότητες αλλά όλα είχαν θαφτεί κάτω από τον φόβο της. Οι ψυχαναγκασμοί της δεν με ανησυχούσαν τόσο όσο αυτά τα οριακά στοιχεία της. Η Α. όταν έπεφτε διαμελιζόταν, μια πτώση που ήξερα πολύ καλά πως ήταν. Επιβιώνεις αλλά εξαντλείσαι.
Χρησιμοποίησα όλα τα όπλα στην φαρέτρα μου για να την καθησυχάσω ότι δεν υπήρχε κόκκος επιθυμίας μου να την εγκαταλείψω. Αλλά δεν με πίστευε.
Με κοιτούσε με μια προσδοκία και η προσδοκία της ήταν να μάθει αν είχα νιώσει και εγώ Έτσι.
Για την Α. αυτό θα συμβόλιζε την αρχή της σύνδεσης της μαζί μου μέσα στο θεραπευτικό πλαίσιο.
Μια προσωπική αποκάλυψη από την πλευρά μου που ενστικτωδώς ένιωσα ότι θα έφερνε μια μικρή ηρεμία μέσα στην απόγνωση που είχε βουτήξει.
Δεν γινόταν να αρνηθώ.
Κ εκείνη την στιγμή δημιουργήθηκε μια μικρή Αρχή.
Εκεί στέκομαι και εκεί υπάρχουμε.

( Θεραπείες ανθρώπων με μια θεραπεύτρια που αν πολλές φορές βαραίνει από την ευχή και κατάρα της εν συναίσθησης της, συνειδητοποιεί κάθε φορά ότι ο Άνθρωπος είναι ικανός για τεράστιες αλλαγές και το προσυπογράφει Βιωματικά)

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος-Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια.


ίναι

Σκέψεις που αφορούν την ψυχοθεραπεία, Αντιγόνη Συμεωνίδου.

Για την καινούργια μου θεραπευόμενη, την ικανότατη και εν -συναισθητική συνάδελφο που περνάει την δική της δυσκολία στο παρόν της. Λίγες σκέψεις και λίγα λόγια που αφορούν την ουσία της θεραπείας.

” Να κάθεσαι όσο πιο πολύ μπορείς στον κόσμο του ανθρώπου απέναντι σου, μαζί του. Να μπορείς να ισορροπείς ανάμεσα στο Απέναντι και στο Μαζί. Να μένεις όσο πιο πολύ μπορείς μαζί του στο σκοτάδι του για να αφεθείς εσύ, ως θεραπεύτρια, να βρεις που έχει χαθεί το μικρό “παιδάκι” που φωνάζει. Το μικρό “παιδάκι” όταν φοβάται πανικοβάλλεται γιατί είναι μόνο του, ανακούφισε το και δώσε του το χέρι σου. Άκουσε το και μην βιάζεσαι να του δώσεις λύση. Δεν θέλει έτοιμη λύση -να κατανοηθεί θέλει- να νιώσει ότι αυτά που νιώθει δεν το απειλούν, αυτά που σκέφτεται δεν το τρομάζουν και αυτά που προσπαθεί να αποδεχθεί, Εσύ τα έχεις ήδη αποδεχθεί.
Θέλουμε Αλήθεια στην θεραπεία, αλλά θέλουμε όταν αναδυθεί η αλήθεια να μην τυφλωθεί ο άνθρωπος απέναντι μας. Τι κάνεις? Χτίζεις Συνθήκη και Συναισθηματικό περιβάλλον που επιτρέπει την ουσιαστική ενδυνάμωση της θεραπευτικής σχέσης. Εκεί είναι όλα. Ως θεραπευτής θα συναισθανθείς, θα “καθαρίσεις”, θα εξαγνίσεις για να Δημιουργήσεις ότι ο θεραπευόμενος σου ήδη ξέρει ότι Μπορεί αλλά δεν ξέρει Πως. Μην κατευθύνεις αλλά συμπορεύσου. Δημιούργησε μια καινούργια Αρχή για να νιώσει ο θεραπευόμενος σου ότι μπορεί να Δημιουργήσει την Εξέλιξη της καινούργιας του Αρχής. Και νιώσε, νιώσε το συναίσθημα των λέξεων του, το συναίσθημα μέσα στα μάτια του, μπες στον κόσμο του και δες με τα μάτια του αλλά κράτησε και την δική σου ματιά. Άφησε τον να περιπλανηθεί, κανένας δεν χάνεται όταν περιπλανιέται αλλά δίπλα του είσαι Εσύ.
Έχε στο νου σου την προωρότητα, όλα στον δικό τους χρόνο και όχι στον δικό σου χρόνο.
Κ πιο πολύ, όσο πιο πολύ μπορείς να Νιώθεις. Μην ξεχνάς ότι το μικρό “παιδί” στην θεραπεία πρώτα Νιώθει και μετά ακούει και σκέφτεται.
Κ το σκοτάδι του? Δεν αλλάζεις την υφή του σκοταδιού αλλά την ματιά του ανθρώπου, δεν εξοντώνεις τους δαίμονες του αλλά τον “ψηλώνεις” για να τους κοιτάει και να τους απομυθοποιεί”

Όλες οι θεραπείες πάντα μου μαθαίνουν κάτι καινούργιο και όλοι οι άνθρωποι απέναντι μου είναι μια μόνιμη πηγή συναισθημάτων και έμπνευσης.

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος-Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια.

Και με κοίταξες με την σοβαρότητα των ματιών σου, Αντιγόνη Συμεωνίδου.

Και με κοίταξες με όλη την σοβαρότητα των ματιών σου, με όλη την απαισιοδοξία των 16 χρόνων σου. Και με αποστόμωσες με την λογική σου και με πόνεσες με την ολοκληρωτική σου ισοπέδωση. Αν πόνεσα εγώ, φαντάσου πόσο πονάς εσύ. Το μυαλό σου ολοκληρωτικά ισοπεδωτικό και η ψυχή σου ακολούθησε. 16 χρονών, με κρίσεις πανικού. Μου είπες : ” Βάλε λόγια στις κρίσεις μου, σε παρακαλώ”.
Το έκανα και σε έβλεπα να μεταμορφώνεσαι. Άρχισες να καταλαβαίνεις, άρχισες να τις βλέπεις, άρχισες να σε βλέπεις. Όλα μπορούν να ανακουφιστούν αρκεί να ανέβω μαζί σου στο τεντωμένο σκοινί που προσπαθείς να ισορροπήσεις και να δω μαζί σου, το χάος που εσύ βλέπεις.
Πόσο δύσκολο να προσπαθείς να κρατάς ισορροπία σε τεντωμένο σκοινί. Πόσο δύσκολο να νιώθεις ότι μπορείς να πέσεις και να διαλυθείς, σε καθε στιγμή. Οριακά στην ισορροπία, οριακά στην ισοπέδωση, οριακά στην ύπαρξη σου.
Με ρώτησες, αν έχω νιώσει έτσι..
Σου απάντησα, ναι.
Με ρώτησες πως το ξεπέρασα.
Σου είπα, ότι απλά στάθηκα εκεί και με Γνώρισα στην προσπάθεια.
Με ρώτησες : ” Πως είναι να σε γνωρίζεις?”
Δεν ήθελα να σε τρομάξω γιατί για μένα ήταν τρομαχτικό, αλλά άλλο εγώ και άλλο εσύ. Και έχω πια μάθει να τιθασεύω τις προσωπικές μου προβολές.
Αλλά χρειαζόσουν κάτι εκείνη τη στιγμή. Εκείνη τη στιγμή που η όλη η Ορμή της ψυχής σου θα έβγαινε ή θα ταξίδευε με βάρκα την απογοήτευση. Και δεν μπορώ να σου στερήσω κάτι τόσο ζωντανό όπως η Ορμή.
Επέλεξα την Αλήθεια, επέλεξα το ρίσκο. Άλλωστε είσαι μόνο 16 χρονών και εγώ σου έχω εμπιστοσύνη. Εμπιστοσύνη, γιατί ξέρω ότι θέλεις να δεις αυτό που εγώ βλέπω. Και εγώ βλέπω ότι μπορείς.
Σε πίστεψα, το ένιωσες. Δεν σε αμφισβήτησα και αποφάσισες να ακούσεις. Σεβάστηκα τους χρόνους και κατάλαβες τι σημαίνει κατανόηση.
Ετοιμάζεσαι πια..

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος-Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια.

Είσαι όπως μπορείς να είσαι και όπως χρειάζεται να είσαι, Αντιγόνη Συμεωνίδου

Και ξανά πίσω στις θεραπείες. Ξανά πίσω στα προσωπικά ταξίδια ανθρώπων, ξανά πίσω στην μάχη πόνου κ δημιουργίας κ ξανά πίσω σε συναισθηματικές διαδρομές.

Και στην πρώτη συνάντηση με την Ε, έσκασε μπροστά μου ένα προσωπικό ταξίδι ενός ανθρώπου που βρισκόταν στο Όριο ανάμεσα στην πτώση και στην ελπίδα να μην πέσει. Μπήκε μέσα στο γραφείο επιφυλακτική, συγκρατημένη αλλά με μια μικρή ελπίδα ότι όλο αυτό θα βγει σε κάτι καλό. Τα σκυλιά μου την λάτρεψαν αλλά κ της Ε η καρδιά χαμογέλασε μόλις τα είδε.

Ένα παραμελημένο και κακοποιημένο παιδί με τρομερή ευαισθησία ξεδιπλώθηκε μπροστά μου και ένας ενήλικας που βασανιζόταν από το στράγγισμα των λέξεων ” Δεν πρέπει να Είμαι έτσι και δεν πρέπει να Νιώθω έτσι”

Της είπα ότι δεν υπάρχουν κανόνες για το πως νιώθουμε κ δεν υπάρχουν πρέπει ή δεν πρέπει στα συναισθήματα. Συνέχιζε να με κοιτάει με επιφύλαξη.

Αχ αυτή η ματιά των θεραπευτών, η ματιά που μπροστά σου ανοίγει όλο το κλειστό πλαίσιο της ύπαρξης του ανθρώπου. Αυτή η βιωματική ματιά που ξεδιπλώνει μπροστά σου όλο το πλαίσιο αναφοράς ενός ανθρώπου, βλέπει όλα τα μεταμορφωμένα συναισθήματα και προσπαθεί να βάλει σε λόγια και να επικοινωνήσει αυτό που ο ίδιος ο θεραπευόμενος προσδοκεί.

Να ακούς ένας άνθρωπο να σου λέει ότι ” Δεν πρέπει να είμαι έτσι” κ να συναισθάνεσαι ότι η εσωτερική μάχη μέσα του, αυτή η καταραμένη μάχη το μόνο που κάνει είναι τον διαμελίζει ακόμα πιο πολύ.

Αυτές είναι οι θεραπείες.

Αλλά η Ε χρειαζόταν λόγια και της τα έδωσα με την ελπίδα ότι για αρχή θα αποχρωματίσω κάτι μέσα της.

Της είπα

” Είσαι όπως μπορείς να είσαι και όπως χρειάζεται να είσαι. Είσαι αυτό που στο Τώρα μπορείς να είσαι για να επιβιώσεις και αυτό που είσαι είναι μια πορεία. Η πορεία είναι δική σου και μέσα στην πορεία άλλαξες και έγινες ο άνθρωπος που τώρα μέσα προσπαθεί να αφεθεί στην ανάδυση της εσωτερικής του πραγματικότητας που όμως χρειάζεται να την βιώσει. Και κάθε βιωματική αλλαγή είναι δύσκολη και πολλές φορές πονάει. Εμπιστεύσου εσένα μέσα από εμένα για να πραγματωθεί αυτό που αποφάσισες να ξεκινήσεις”

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος-Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια.

Κάθε άνθρωπος και ένα προσωπικό ταξίδι, Αντιγόνη Συμεωνίδου

Κάθε άνθρωπος και ένα προσωπικό ταξίδι. Ένα πλέγμα σχέσεων, εμπειριών και βιωμάτων. Άνθρωποι που μπαίνουν στη ζωή μας, άνθρωποι που μας αφήνουν κάτι, παίρνουν κάτι, μας αγαπούν αλλά και μας πληγώνουν.
Εμπειρίες που μας ανυψώνουν, καθηλώνουν αλλά και εμπειρίες που μας τραυματίζουν.
Έτσι κ εγώ με τις θεραπείες πορεύομαι μέσα σε Όλο αυτό. Το πλαίσιο της ζωής του Ανθρώπου απέναντι μου σε τόσες διαστάσεις. Το Τότε και το Τώρα με κοινό σημείο αναφοράς Εσένα άνθρωπε, που προσπαθείς να σε βρεις και να σε αγαπήσεις. Που προσπαθείς να αγκαλιάσεις ότι σε έχει πονέσει και τραυματίσει και να το μετουσιώσεις σε Φως.
Έτσι και η Η.
Κατάθλιψη με στοιχεία ψύχωσης, όσο πατάει η γάτα. Για μένα? Μια ύπαρξη που για να μην “πεθάνει” αποσυνδέθηκε από το μέσα της αλλά δεν κατάφερε να κρατήσει τη σκέψη της. Σκέψεις μαύρες μέσα στο φόβο και στην απειλή. Η Η. όχι αλά είχε βουτήξει στο κενό αλλά δεν υπήρχε μέσα της κανένα σημείο αναφοράς να νιώσει ότι κρατιέται.
Είχε σπάσει στα δύο. Στη μέση με απίστευτη ορμή και ταχύτητα. Ένα αυτοκίνητο χωρίς φρένα σε κατηφόρα. Σκεφτόμουν και να μπορούμε να την ξαναενώσουμε πως θα δώσουμε ζωή στα κομμάτια που θα δημιουργούσαμε? Θα είχαν ζωή ή απλά θα υπήρχαν για να της θυμίζουν ότι προέρχονται από κατάρρευση?
Δεν ήξερα.
Ξεκινήσαμε θεραπεία και στην πορεία ξανά τα αγαπημένα μου φαντάσματα κρατούσαν το χορό. Δύο υπήρξαν οι πρωταγωνιστές. Ο λατρεμένος Ernest Hemingway με την μεγαλύτερη αλήθεια που προσυπογράφω : ” We are all broken that’s how the light gets in” και ο τεράστιος Jean Paul Sartre με ” Freedom is what you do with what is been done to you”.
Και τα κάναμε πράξη, μέσα στη θεραπεία. Αναγνώριση, κατανόηση, αποδοχή, οδύνη, πόνος, θάνατος αλλά και ζωή, ελπίδα.
Πιο πολύ και πιο δυνατά μια τεράστια συνειδητοποίηση που γέννησε δίδυμα : επίγνωση και ένωση.
Πηγαίνει προς το Ολόκληρο.

Aντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος-Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια.

13615116_810881315679271_3628055875438814896_n

Δεν σκληραγωγείς το παιδί αλλά του δημιουργείς τεράστια θλίψη, Αντιγόνη Συμεωνίδου

Γνωρίζω συχνά νέους ανθρώπους 20 με 25 ετών που έρχονται στο γραφείο με ψυχική ταλαιπωρία και ανεκπλήρωτες ανάγκες που συνήθως οδηγούν σε μελαγχολία αλλά και σε θλίψη. Αυτό που μου κάνει εντύπωση είναι η ωριμότητα στην σκέψη τους και ταυτόχρονα ο φόβος του να δουν την ψυχή τους. Είναι περίεργο για τα αυτιά μου να ακούω τόσο νέους ανθρώπους να μπορούν να δουν τον “πυρήνα” των δυσκολιών τους, να δίνουν την ερμηνεία τους αλλά να μην μπορούν να αναγνωρίσουν και να βιώσουν το “χρώμα” του συναισθήματος τους. Είναι λιγότερο επώδυνος ο δρόμος των αμυντικών μηχανισμών της εκλογίκευσης, της απώθησης και της μετάθεσης αλλά δυστυχώς δεν αφήνει την ψυχή να υπάρχει. Απλά να υπάρχει.
Πάντα ζητάω να γνωρίσω και τους γονείς για να ολοκληρωθεί η εικόνα μέσα στην δική μου αντίληψη. Και πάλι συναντώ ένα κοινό σημείο. Οι περισσότεροι γονείς είναι άνθρωποι που θέλησαν να μεγαλώσουν παιδιά ” σκληραγωγημένα” για να μπορούν να ανταπεξέλθουν στις δυσκολίες της ζωής”.
Αλλά ίσως θα έπρεπε να αναλογιστούμε ότι, ο μόνος τρόπος για να μπορεί ένας άνθρωπος να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες της ζωής είναι να μπορεί να διαχειρίζεται την Ματαίωση και μόνος τρόπος είναι ο ακόλουθος : να εσωτερικεύσει τις μορφές των δύο βασικών ανθρώπων στην ζωή του ( γονείς) με την αίσθηση της εκπλήρωσης των ψυχικών αναγκών και όχι τον κατακερματισμό τους. Δεν χρειάζεται να προσπαθούμε να σκληραγωγήσουμε και να καταπιέσουμε παιδικές ψυχές για να απαλυνθούμε από τους δικούς φόβους. Η πρόληψη εμπεριέχει αγάπη, αλήθεια και τόλμη.
Και ας μην ξεχνάμε ότι:
Η αρχή της αίσθησης του εαυτού στο παιδί είναι αποτέλεσμα δύο παραγόντων : της εσωτερίκευσης των πιο βασικών μορφών στην ζωή του ( γονείς) και των συναισθημάτων που γεννιούνται και εγκαθιδρύονται μέσα από την αλληλεπίδραση του με τους γονείς. Ας είμαστε προσεχτικοί απέναντι τους.
Ο τρόπος που “βλέπουμε” τον εαυτό μας πηγάζει από τα συναισθήματα που μας δημιουργήθηκαν μέσα από την “ματιά” των γονιών μας.
Τα παιδιά δεν χρειάζονται τόσο εμένα ως Σύμμαχο αλλά εσάς, τους γονείς.

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος-Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια.

1382369_536663873086534_63135364_n

Τα οφέλη του θηλασμού στο νήπιο, Αντιγόνη Συμεωνίδου

H έννοια “ανεξαρτητοποίηση” είναι πολυπαραγοντική διαδικασία και λειτουργεί με μια πορεία που έχει Αρχή, Μέση κ Τέλος. Τα τρία πρώτα χρόνια της ζωής του ανθρώπου είναι μια περίοδος που ορίζεται από συναισθηματική καταγραφή και μεταμόρφωση. Υπάρχουμε στην πορεία μας από νεογέννητο σε βρέφος και από βρέφος σε νήπιο μέσα από την ψυχική κ συναισθηματική σταθερότητα που προσφέρει ο μητρικός θηλασμό (συν όλα τα υπόλοιπα άπειρα οφέλη). Και μεγαλώνουμε και βιώνουμε άλματα ανάπτυξης και άγχη αποχωρισμού και τα ξεπερνάμε πάλι με την Συναισθηματική σταθερότητα που προσφέρει ο θηλασμός. Και κοντά στα 3 αρχίζουμε και “φλερτάρουμε” με την εκπλήρωση άλλων αναγκών. Να αρχίσουμε να υπάρχουμε σε καινούργια περιβάλλοντα πλαισιωμένα από καινούργιες μορφές (π.χ παιδικός σταθμός) και να εξερευνήσουμε εμάς σε σχέση με τους άλλους. Εκεί αν δεν έχουμε ανάγκη από παραπάνω συναισθηματική σταθερότητα. Εκεί σε μια τέτοια συνθήκη που πλαισιώνεται από καινούργια ερεθίσματα που δημιουργούν συναισθήματα από καινούργια βιώματα που δημιουργούν ταυτόχρονα χαρά και προσμονή αλλά και πολλές φορές ( και είναι φυσιολογικό) άγχος ή φόβο, ο θηλασμός έρχεται και εκπληρώνει Πάλι. Το νήπιο ηρεμεί και μπορεί να επεξεργαστεί ότι καινούργιο έχει νιώσει και βιώσει μέσα στην συνθήκη του θηλασμού που πλαισιώνει έννοιες όπως Ανήκω, Συνδέομαι, Ηρεμώ και Αφήνομαι. Και όταν μιλάμε για Ψυχολογία νεογέννητων, βρεφών και νηπίων χρειάζεται να καταλάβουμε ότι η πρόληψη είναι η καλύτερη θεραπεία και αυτό σημαίνει η συνειδητοποίηση ότι η πραγματική ψυχική ανεξαρτησία γεννιέται από Εκπλήρωση δεν γεννιέται από βίαιους αποχωρισμούς.
Oι ψυχικές κ συναισθηματικές ανάγκες του ανθρώπου αλλάζουν και παίρνουν διάφορες μορφές. Ένα νήπιο είναι ένας μικρός άνθρωπος που μέσα του γεννιέται η ανάγκη να γνωρίσει τα καινούργια περιβάλλοντα που μπαίνει και να επεξεργαστεί μέσω της αίσθησης τα καινούργια ερεθίσματα που σηματοδοτούν την “είσοδο” του. Πρωτόγνωρα συναισθήματα μέσα από την αίσθηση, αλληλεπίδραση κ ένα απαραίτητο “σημείο” για Σταθερότητα, ο μητρικός θηλασμός στη νηπιακή ηλικία.
Η σταθερότητα είναι συνδεδεμένη με την εγγύτητα. Η εγγύτητα είναι βίωμα δηλαδή ο μικρός άνθρωπος βιώνει την αίσθηση της κοντινής επαφής με την βασική τροφό και η σταθερότητα δημιουργεί ασφάλεια και προστασία. Και οι δύο έννοιες δημιουργούν την αφετηρία που επάνω της θα πατήσει το νήπιο για να σταθεί σιγά σιγά στα δικά του ποδαράκια.

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος-Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια.

59500bcefe77262a8931ac7b95ebd67e

Η γονεϊκότητα είναι μια μεταβατική περίοδος, Αντιγόνη Συμεωνίδου

H γονεϊκότητα είναι μια μεταβατική περίοδος, είναι μια περίοδος που μεταμορφώνει δύο ανθρώπους σε γονείς μέσα από αλλαγή και δημιουργεί ένα καινούργιο συναισθηματικό πλαίσιο. Η ύπαρξη μας εξελίσσεται σε Συναισθηματικά Περιβάλλοντα με πρώτο συναισθηματικό περιβάλλον το ενδομήτριο, με το πρώτο χειροπιαστό μας βήμα προς την καινούργια μας πραγματικότητα που είναι η εμπειρία του τοκετού, με την πρώτη μας πραγματική κ συναισθηματική επαφή που είναι η αγκαλιά της μητέρας μας στα πρώτα δευτερόλεπτα της ζωής μας κ όλα αυτά τα τόσο σημαντικά περιβάλλοντα δημιουργούν την πρώτη αίσθηση της οικογένειας. Πλαισιώνονται από ανθρώπινες μορφές κ δημιουργούν καινούργιους ρόλους. Η επίτοκος γίνεται μητέρα, ο σύντροφος γίνεται πατέρας και ο καινούργιος μικρός άνθρωπος μεταμορφώνει τη Δυάδα σε Τριάδα.
Η ανάδυση των καινούργιων ρόλων είναι αυτή η μεταβατική περίοδος που αλλάζει τις ισορροπίες, για να γεννηθεί η οικογένεια. Μια οικογένεια που χρειάζεται να πλαισιώνει δεσμούς αγάπης κ να ορίζεται από την αποδοχή ότι η εύρεση ισορροπιών δεν ανήκει αποκλειστικά στην νέα μητέρα. Οι σύντροφοι είναι οι μορφές που αγκαλιάζουν κ συναισθάνονται την αλλαγή στην ψυχοσύνθεση της συντρόφου τους. Μια ψυχοσύνθεση που είναι δυνατή αλλά και ευάλωτη, γεμάτη καινούργια και καταλυτικά συναισθήματα και πιο πολύ μια ψυχοσύνθεση που πολλές φορές κάνει την νέα μητέρα να νιώθει ότι έχει χαθεί σε όλες αυτές τις αλλαγές. Πάντα όταν χάνεσαι χρειάζεσαι έναν άνθρωπο δίπλα σου για να νιώσεις έστω κ μια στιγμή ότι δεν είσαι μόνη σου. Ειδικά όταν έχεις ένα νεογέννητο που νιώθεις ότι θέλεις να το φροντίσεις.
Και εκεί έρχεται μπροστά μας μια από τις μεγαλύτερες ανάγκες μας, η Εμπιστοσύνη. Κάθε νέα μητέρα αντλεί την πολυπόθητη εμπιστοσύνη στον νέο της ρόλο από τον σύντροφο που στηρίζει την νέα μητέρα να τον βιώσει. Και έτσι ανθίζει κ η πατρότητα κ ανοίγει το έδαφος για την δημιουργία της οικογένειας γιατί η οικογένεια συμβολίζει την αρχή μιας αγάπης που μοιράζεται.

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος-Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια.

cropped-rich-guy

H ιστορία ενός τραύματος στην θεραπεία, Αντιγόνη Συμεωνίδου

Ξεκινώντας θεραπεία με την Α. σιγά σιγά συνειδητοποιούσα ότι το τραύμα στην ψυχή της , ήταν ότι πολύ πιο βαθύ από όσο είχα πιστέψει. Η Α. μπήκε στο γραφείο μου και ζήτησε την βοήθεια μου ύστερα από μια τραυματική εμπειρία που της δημιούργησε ότι πιο δύσκολο μπορεί να βιώσει ένα άνθρωπος : την χώρισε στα δύο. Η ζωή της έγινε δύο κεφάλαια που αν μπορούσα να τους δώσω λόγο, θα ήταν η ζωή της προ τραύματος και η ζωή της μετά τραύματος. Η εμπειρία που βίωσε ήταν μια εξαιρετικά επώδυνη και παρεμβατική εμπειρία. Φαντάσου να προσπαθείς να σπάσεις ένα αυγό και να μην τα καταφέρεις την πρώτη φορά. Το χτυπάς με δύναμη το ραγίζεις αλλά δεν σπάει. Έτσι ακριβώς το βίωσε, ράγισε αλλά δεν έσπασε. Ζούσε με τα ραγίσματα στην ψυχή της, με την εσωτερική αστάθεια στην ύπαρξη της και με τον φόβο ότι θα σπάσει. Καταλυτικά συναισθήματα που τα κουβαλούσε κάθε λεπτό που ανέπνεε, κάθε στιγμή που υπήρχε. Στην πρώτη μας συνεδρία με ρώτησε γεμάτη ελπίδα να υπήρχε η πιθανότητα να το ξεπεράσει, να ξαναγίνει όπως ήταν.
Η αλήθεια είναι ότι δεν ήξερα την απάντηση. Δεν γνώριζα πως θα αντιδρούσε στην θεραπεία της ψυχής της, δεν ήξερα το βάθος των αμυντικών της μηχανισμών αλλά ένιωθα ότι πάλευε ανάμεσα στον εγκλωβισμό που ένιωθε κουβαλώντας το τραύμα της και στην ανάγκη να απελευθερωθεί. Πάλευε ανάμεσα σε δύο ανάγκες , σε δύο επιθυμίες, σε δύο εντελώς διαφορετικές υπαρξιακές καταστάσεις. Απέναντι μου. Βλέπετε, η θεραπεία τραυμάτων είναι πολύ δύσκολη και απαιτητική. Χρειαζόταν να αναβιώσει όλη της εμπειρία της αλλά αυτή την φορά είχε ένα σύμμαχο : εμένα. Έτσι ξεκινήσαμε, αναβιώνοντας το τραύμα. Το γραφείο μου γέμισε με εικόνες που συναισθανόμουν πόσο την είχαν τρομάξει. Γέμιζε με συναισθήματα που συναισθανόμουν πόσο την είχαν πονέσει. Με φόβους που ένιωθα πόσο την είχαν αποσυντονίσει. Μαζί το ζούσαμε και η παρουσία μου ήταν καταλυτική για να νιώθει ασφάλεια. Χρειαζόταν να νιώσει ασφάλεια, για να αντιστρέψει την διάλυση και να την μεταμορφώσει σε εμπιστοσύνη και μετά σε ενδυνάμωση. Εξαντλητικό και για τις δυό μας, αλλά θεραπευτικά απαραίτητο. Ακόμα όμως δεν είχα απάντηση, δεν είχα μια ξεκάθαρη εικόνα για την επιθυμία της να ξαναγίνει όπως ήταν. Οι πρώτες μας συνεδρίες ήταν σαν τραμπάλα, από το ένα άκρο στο άλλο. Έβγαιναν μπροστά μου συναισθήματα που δεν υπήρχε χώρος για ανάλυση ή ερμηνεία. Υπήρχε χώρος μόνο για να υπάρχουν και να βιωθούν σε μια διαφορετική συνθήκη. Την συνθήκη της ψυχοθεραπείας με την θεραπεύτρια σύμμαχο για να νιώσει ότι μπορεί, μέσα από την θεραπευτική σχέση, να ξαναβρεί αυτό που έχασε.
Ήξερα ότι θα ήταν δύσκολο να ξαναγίνει όπως ήταν. Είχε ραγίσει, πως να εξαφανιστεί μια τόσο ολοκληρωτική εμπειρία που είχε την δύναμη να της αλλάξει όλο το ψυχικό χρώμα της ύπαρξης της? Υπήρχαν στιγμές που ένιωθα ότι ακροβατούσα στην θεραπεία σε λεπτό πάγο. Μια λάθος κίνηση μου και θα πέφταμε σε παγωμένο νερό. Η επιμονή της να με ρωτάει αν θα ξαναγίνει όπως ήταν, μπλόκαρε την θεραπεία της γιατί μπλόκαρε την ίδια. Εστιαζόταν σε αυτό που πολύ λογικά επιθυμούσε να ξαναγίνει και έχανε την διαδικασία που θα της επέτρεπε να γίνει αυτό που μπορούσε να γίνει. Ο άνθρωπος που τα κατάφερε και επιβίωσε από το τραύμα του. Αυτή είναι η θεραπεία των τραυμάτων.

imagesk4mwtha9

Ας δώσουμε στη λοχεία το Χώρο κ το Χρόνο που της αξίζει, Αντιγόνη Συμεωνίδου

Ανακαλύπτει μια γυναίκα ότι είναι έγκυος. Αν η εγκυμοσύνη γεννήθηκε από συνειδητή επιθυμία, τότε έχουμε Τουλάχιστον μια εξαιρετική αρχή. Αν η εγκυμοσύνη ήρθε ξαφνικά, τότε οραματιζόμαστε μια όμορφη κύηση.
Στην πορεία της εγκυμοσύνης σιγά σιγά ερχόμαστε στον τοκετό. Και θέλουμε ένα τοκετό γεννημένο από την πεποίθηση ότι Μπορώ να φέρω στον κόσμο το παιδί μου ( άρα δεν υπάρχει φόβος για τον τοκετό μου) θέλουμε τις πρώτες στιγμές να χρωματιστούν με την πραγμάτωση των συναισθημάτων που χρωματίζουν την αρχή της μητρότητας ( άμεσα να μπει το νεογέννητο στην αγκαλιά της μαμάς του) και θέλουμε την καλή εγκατάσταση του θηλασμού. Δηλαδή τα πιο φυσικά κ φυσιολογικά πράγματα που σηματοδοτούν την αρχή της γνωριμίας της μαμάς και του νεογέννητου, στην εξωμήτρια ζωή του.
Και ξαφνικά η νέα μαμά βρίσκεται περιστοιχισμένη από διάφορες μορφές που υπάρχουν στην οκογένεια της όλες να δουν, να αγγίξουν το νεογέννητο κ να δώσουν συμβουλές.
” Μη το βάζεις έτσι, βάλτο έτσι”, ” Μη το παίρνεις αγκαλιά γιατί θα μάθει έτσι” Μη Μη, Μη.
Και η λεχώνα ζαλίζεται, πιέζεται,θυμώνει, θλίβεται και όλα τα συναισθήματα που την εμποδίζουν να μπει στην σχέση που η ίδια νιώθει ότι θέλει με το νεογέννητο της αλλά και να γνωρίσει τον εαυτό της ως Μητέρα.
Και ξεχνάμε ότι η λοχεία είναι μια καθαρά συναισθηματική περίοδος αλλά κ μια μεταβατική περίοδος. Κ ξεχνάμε ότι η λεχώνα είναι η μορφή που συνδέει δύο διαφορετικές πραγματικότητες – Ενδομήτρια Ζωή κ Εξωμήτρια Ζωή- με ένα καινούργιο πλάσμα που θέλει να το φροντίσει, να το γνωρίσει και να το προστατεύσει.
Ας δώσουμε στη λοχεία το Χώρο και το Χρόνο που της αξίζει και στη λεχώνα τον Χώρο και το Χρόνο που χρειάζεται για να νιώσει αυτά που έχει Ανάγκη να νιώσει και να θυμόμαστε ότι η Λοχεία είναι η αρχή μια περιόδου που η νέα μητέρα προσπαθεί να βιώσει το μονοπάτι της μητρότητας και της σύνδεσης με το μωρό της.

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος-Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια.

tony%20pro-mothers%20love-22x13-5600