Τι Συμβολίζει η Μητρική Μορφή για το νεογνό κ βρέφος, Αντιγόνη Συμεωνίδου.

Η μητέρα είναι η Μήτρα, το Λίκνο της ζωής, η Δημιουργία, η Γέννηση, το Ένστικτο, η Ψυχή, το Συναίσθημα.

Η μήτρα είναι το πρώτο σπίτι, η πρώτη στέγη που πλαισιώνει την μεταμόρφωση του εμβρύου σε μικρό άνθρωπο.

Το λίκνο της ζωής είναι η ανάσα, η δυαδικότητα, η συν εργατικότητα ανάμεσα στην μητέρα και το πλάσμα που κυοφορεί.

Η δημιουργία είναι η αρχή της σχέσης τους, η αρχή της ύπαρξης, της καινούργιας ζωής.

Το ένστικτο είναι η επικοινωνία σε βαθύ ψυχικό επίπεδο, είναι η συνέχεια της ψυχοσωματικής σύνδεσης που δημιουργήθηκε κατά την διάρκεια της ενδομήτριας ζωής, είναι ο συμβολικός ομφάλιος λώρος που συνδέει την μητέρα με το παιδί της, μετά την γέννηση του.

Η ψυχή είναι η ολοκληρωτική έννοια της ύπαρξης, είναι η απαρχή των συναισθημάτων, είναι ο “χορός” του ασυνείδητου, είναι η ανάγκη να νιώθουμε μέρος μια καθημερινής σύνδεσης με τον πρώτο άνθρωπο που νιώσαμε ότι δημιουργηθήκαμε, μέσα από την ύπαρξη του.

Το συναίσθημα, είναι το “παιδί” της αίσθησης, της μη λεκτικής επικοινωνίας, το πάντρεμα ανάμεσα στην αίσθηση και στην πραγμάτωση της. Δημιουργείται ανάμεσα σε δύο ψυχές, συνδέει δύο βαθιά προσωπικούς κόσμους και δημιουργεί την ψυχική δυάδα.

Η γέννηση, είναι το ταξίδι της ψυχής και του σώματος του αγέννητου ανθρώπου μέσα από τον πρώτη αίσθηση αποχωρισμού. Ο αγέννητος άνθρωπος αποχωρίζεται το σώμα της μητέρας του για να έρθει στην καινούργια διάσταση, στην καινούργια του πραγματικότητα. Η γέννηση δίνει λόγο στην ψυχή του ανθρώπου και λόγια στην σωματική επικοινωνία ανάμεσα στο δίδυμο μητέρας-νεογέννητου. Ας θυμόμαστε ότι η γέννηση είναι μια μετάβαση από την ενδομήτρια ζωή στην εξωμήτρια και όπως κάθε μετάβαση χρειάζεται χρόνο προσαρμογής.
Για τα “μάτια” του νεογέννητου και μετά βρέφους, όλες οι προαναφερθείσες έννοιες είναι βιωματικές και δημιουργούν την ανάγκης της Σύνδεσης του με την μορφή που τις συμβολίζει.
Η Σύνδεση, που έχει ξεκινήσει να υπάρχει στην περίοδο της ενδομήτριας ζωής, τροποποιείται με την γέννηση ( το πρώτο συμβολικό αποχωρισμό) και συνεχίζει να υπάρχει από τα πρώτα λεπτά της ζωής του μικρού ανθρώπου.

Η πρώτη μορφή “αποχωρισμού” που βιώνει το αγέννητο πλάσμα είναι η πράξη της γέννησης του. Είναι η πρώτη μορφή εσωτερικής σύγκρουσης, που αφενός ωθεί την ύπαρξη του αγέννητου πλάσματος να αποφασίσει πότε είναι έτοιμο να αποχωριστεί την πρώτη μορφή ψυχοσωματικής “στέγης” (ενδομήτρια ζωή) και αφετέρου είναι η Έκφραση της Ανάγκης του να βιώσει τον αποχωρισμό που συμβολίζει την μετάβαση του σε μια καινούργια πραγματικότητα. Είναι μια διαδικασία που αποφασίζεται από τον αγέννητο άνθρωπο και είναι η πρώτη ενστικτώδης έκφραση ανεξαρτησίας. Η απόφαση μας να γεννηθούμε και η απόφαση μας να νιώσουμε έτοιμοι να “ταξιδέψουμε” και να αποχαιρετήσουμε το πρώτο μας “σπίτι”.

Mετά την γέννηση του, ο νεογέννητος άνθρωπος ζητά την ίδια αίσθηση, την αίσθηση της Σύνδεσης και η μορφή της μητέρας αποτελεί το πρώτο οδηγό αναγνώρισης του περιβάλλοντος του. Το περιβάλλον του είναι η απεριόριστη αγκαλιά της και η άμεση ανταπόκριση της στις ψυχοσωματικές του ανάγκες, δημιουργούν την πρώτη αίσθηση της Προστασίας, Ασφάλειας και Εμπιστοσύνης.
H μορφή της μητέρας, είναι το περιβάλλον που αγκαλιάζει την ύπαρξη του μικρού ανθρώπου και δίνει το έναυσμα για την εγκαθίδρυση της αίσθησης και την δημιουργία συναισθημάτων που γεννιούνται.
Η καθημερινή επαφή της μητέρας με το νεογέννητο και μετά βρέφος, η καθημερινότητα που περικλείει την εκπλήρωση των ψυχοσωματικών και ψυχοσυναισθηματικών αναγκών, η συνέχεια και η εξέλιξη της έννοιας Σύνδεσης δημιουργούν τον δεσμό ανάμεσα στις δύο υπάρξεις και τροφοδοτούν την υγιή αίσθηση της ύπαρξης. Η γέννηση είναι ένα μεταβατικό στάδιο και κάθε μεταβατικό στάδιο χρειάζεται μια περίοδο προσαρμογής.
Η προσκόλληση στην μορφή της μητέρας, είναι απαραίτητη για τον μικρό άνθρωπο στην περίοδο της προσαρμογής του, στην περίοδο που σηματοδοτεί το “πέρασμα” από την ενδομήτρια ζωή στην εξωμήτρια. Όλα τα νεογέννητα και βρέφη, νιώθουν, συναισθάνονται και βιώνουν. Ανακαλύπτουν την ύπαρξη τους μέσα από την προσκόλληση τους, που με την σειρά της ανακουφίζει, προστατεύει και συνδέει.

H μητρική μορφή για το νεογέννητο κ βρέφος, είναι ότι πιο κοντινό στην μορφή του ” Θεού”. Είναι ότι πιο κοντινό στην αίσθηση της τελειότητας για να αφεθεί να φροντιστεί κ να συναισθανθεί από αυτήν. Το νεογέννητο είναι πλήρως εξαρτημένο από την Μητέρα του για να επιβιώσει, κυριολεκτικά κ συναισθηματικά. Η άμεση ανταπόκριση της στις ανάγκες του δημιουργεί μια αίσθηση εμπιστοσύνης. Με την σειρά της η αίσθηση εμπιστοσύνης δημιουργεί μια συναισθηματική καταγραφή μέσα στο νεογέννητο χρωματισμένη με την πολυπόθητη αλλά κ απαραίτητη αίσθηση ασφάλεια κ προστασίας. Το πιο όμορφο κ εκπληρωμένο ψυχικό χρώμα που μπορεί να νιώσει ένας τόσο μικρός άνθρωπος.

Αντιγόνη Συμεωνίδου, Ψυχολόγος- Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια

images210ytvax

Πως χτίζεται η εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, Αντιγόνη Συμεωνίδου

H εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, γεννιέται στην ενδομήτρια ζωή μας και είναι μια καθημερινή βιωματική εμπειρία.
Γεννιέται μέσα από την εν-συναίσθηση μας, νιώθοντας την ύπαρξη μας ως ένα αναπόσπαστο κομμάτι του σώματος της μητέρας μας, στην διάρκεια της ενδομήτρια ζωής Μας. Μέσα στην πρώτη “στέγη” δημιουργούνται τα πρώτα συναισθήματα που εγκαθιδρύουν την αίσθηση της ύπαρξης μας μέσα από την ψυχοσωματική σύνδεση με την μητέρα μας.
Εγκαθιδρύεται ως αίσθηση όταν αποφασίζουμε να συνεργαστούμε με το σώμα και την ψυχή της μητέρας μας για να την αποχωριστούμε, με την γέννηση μας, όταν εμπιστευόμαστε την ύπαρξη μας για αποχωριστούμε την πρώτη μας “στέγη”.
Ενδυναμώνει, όταν αφεθούμε μετά την γέννηση μας, να κινηθούμε, να σκαρφαλώσουμε στο στήθος της και να θηλάσουμε ( ικανοποιώντας το ένστικτο επιβίωσης και την ανάγκη της σύνδεσης, μαζί της).
Γίνεται πιο δυνατή, όταν στην ανάγκη μας να προσαρμοστούμε στην εξωμήτρια ζωή από την ενδομήτρια, η άμεση ανταπόκριση και η εκπλήρωση των ψυχοσυναισθηματικών μας αναγκών, συναισθάνεται και εκπληρώνεται από την Μητέρα μας. Η μετάβαση μας και η προσαρμογή μας στην καινούργια μας πραγματικότητα, πλαισιώνεται από Εκπλήρωση και έτσι ανθίζει η αίσθηση της Προστασίας και της Ασφάλειας.
Σταθεροποιείται, όταν στην βρεφική μας ηλικία η συναισθηματική επικοινωνία με την βασικότερη μορφή της ζωής μας, εκφράζεται με την αγκαλιά, το χάδι ( δύο εξαιρετικές εκφράσεις συναισθηματικής επικοινωνίας).
Σταθεροποιείται και δίνει την σκυτάλη για πιο Συνειδητή Αίσθηση που ανθίζει στην παιδική ηλικία, όταν στην κορύφωση του άγχους αποχωρισμού, δεν οδηγούμαστε σε βίαιες πράξεις πρόωρης ανεξαρτητοποίησης, αλλά νιώθουμε ότι η Βάση ( η μητέρα) είναι Εκεί, για να συναισθανθεί τον φόβο του αποχωρισμού και για να απαλύνει την εσωτερική σύγκρουση που βιώνουμε.
Γίνεται πιο ολοκληρωμένη, όταν στην κορύφωση του άγχους αποχωρισμού που είναι η αίσθηση, συναίσθηση και συνειδητοποίηση ότι αποτελούμε ξεχωριστή οντότητα από την μητέρας μας, βιώνεται ως Ολοκληρωτικό Αποχωρισμό και ταράζει τον εσωτερικό μας κόσμο, υπάρχει η μορφή της, που προστατεύει και ανακουφίζει.
Μεγαλώνει και θεριεύει όταν η μορφή του πατέρα μας εσωτερικεύεται μέσα μας και μας κάνει να νιώθουμε ότι μπορούμε να κάνουμε ότι θέλει η καρδιά μας και να πραγματοποιήσουμε όλα μας τα όνειρα.
Γιγαντώνεται όταν και οι δύο βασικές μορφές της ζωής μας, οι γονείς μας, δημιουργούν μέσα στην οικογένεια μας, μέσα στο πρώτο σπίτι συναισθημάτων την δική μας βιωματική εμπειρία της Σχέσης.
Ο τρόπος που μεγαλώνουμε και η ποιότητα σχέσης που έχουμε με τους πιο βασικούς ανθρώπους της ζωής μας (τους γονείς μας) ορίζει το πιο βασικό σημείο αναφοράς στην εξέλιξη της ύπαρξης μας : αν θα μεταμορφωθούμε σε συναισθηματικά “ανθεκτικούς” ανθρώπους ή αν θα μεταμορφωθούμε σε ανθρώπους που αλλοιώνονται για να επιβιώσουν συναισθηματικά στο περιβάλλον τους.
Οι συναισθηματικά ανθεκτικοί άνθρωποι είναι οι άνθρωποι που μπορούν να βιώνουν και να διαχειρίζονται όλες τις μορφές ματαιώσεων, κυριολεκτικές και μεταφορικές και να μπορούν να ζουν μαζί με αυτές και όχι μέσα από αυτές. Είναι άνθρωποι που έχουν χρωματίσει την αρχή και εξέλιξη της ύπαρξης τους με την εκπλήρωση των ψυχικών και συναισθηματικών αναγκών τους. Οι συναισθηματικές ανάγκες, είναι οι ανάγκες που δημιουργούνται από το ένστικτο επιβίωσης μέσα στην σχέση μας με τους γονείς μας, μέσα από την συνειδητοποίηση, ότι σαν παιδιά είμαστε από την φύση μας συνεργατικά για να βιώσουμε τα συναισθήματα που έχουμε ανάγκη να νιώσουμε, ξανά μέσα από την σχέση με τους γονείς. Συναισθήματα που δημιουργούνται από την αίσθηση ασφάλειας που γεννάει την εμπιστοσύνη, η αίσθηση ότι αγαπιέσαι που δημιουργεί κίνητρο για να ζεις, η αίσθηση ότι ανήκεις σε ένα πολύ ισχυρό οικογενειακό σχεσιακό πλέγμα που έχει χρωματιστεί με κατανόηση, επικοινωνία και αποδοχή. Στην παιδική μας ηλικία οι γονείς μας είναι οι άνθρωποι που μας βοηθούν να δημιουργήσουμε τον εσωτερικό μας κόσμο και τον τρόπο που ερμηνεύουμε τον εξωτερικό.
Τα πρώτα σου βιώματα που χτίζουν την βάση σου, η πρώτη ασυνείδητη αίσθηση αγάπης που περνάει σε κάθε ίνα της ψυχής σου και διαχέεται στο σώμα σου, βάζει την αρχή για μια ύπαρξη που αντέχει και συνεχίζει.

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος-Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια.

hands
hands

Ο μητρικός θηλασμός ως Ρίζα Ζωής, Αντιγόνη Συμεωνίδου

Τεράστια τα ψυχικά και συναισθηματικά οφέλη του μητρικού θηλασμού. Εκπληρώνει βαθιές ψυχικές ανάγκες στο δίδυμο μαμάς-μωρού, ανάγκες που δημιουργούν ” Σύνδεση”, “Ασφάλεια”, “Σχέση”, “Εμπιστοσύνη”.

Οι ανάγκες που εκπληρώνονται με τον μητρικό θηλασμό, υπάρχουν και πατάνε επάνω στην απαρχή, με την απαρχή να είναι η έννοια Συναισθηματική Δημιουργία.

Για τα μάτια του νεογέννητου και βρέφους, η συναισθηματική δημιουργία είναι η ρίζα της ύπαρξης του, η ρίζα της Αγάπης. Προτού γεννηθεί ο μικρός άνθρωπος φέρει μέσα του ήδη μια μορφή συναισθηματικής δημιουργίας. Βιώνει την αλλαγή του από έμβρυο σε άνθρωπο, μέσα από την αλλαγή που συμβαίνει στο σώμα της μητέρας του, μέσα από την αλλαγή που συμβαίνει στην ψυχή και στο συναίσθημα της μητέρας του. Βιώνει το ταξίδι της γέννησης του με τον τοκετό να είναι μια ψυχοσωματική εμπειρία, βιώνει την έξοδο του στην καινούργια του πραγματικότητα. Αν όλα αυτά που συναισθάνεται ο μικρός άνθρωπος δεν είναι Δημιουργία, τότε τι είναι? Τι θα μπορούσε να είναι Δημιουργία για τον αγέννητο άνθρωπο, από την ίδια την πράξη της γέννησης του και τα συναισθήματα που την ορίζουν αλλά και την πλαισιώνουν? Κάθε απαρχή χρειάζεται και εξέλιξη, χρειάζεται να νιώθει το νεογέννητο ότι υπάρχει μια συναισθηματική συνέχεια ανάμεσα στην ύπαρξη του και στην βασική τροφό. Χρειάζεται να μπορεί να αφεθεί στο μεταβατικό συναισθηματικό πλαίσιο, για να ακολουθεί την βιωματική εμπειρία της εναρμόνισης του με την μητέρα του. Ο μητρικός θηλασμός δίνει συνέχεια στην σωματική και ψυχική εναρμόνιση και καθώς σταθεροποιούνται στον θηλασμό, εξελίσσονται. Η εξέλιξη δεν κλονίζεται γιατί συνεχίζεται ο θηλασμός και η ρίζα της αγάπης ενδυναμώνει. Το περιβάλλον του νεογέννητου, η μητρική μορφή καθρεφτίζει την ποιότητα της προσκόλλησης, μια γερή μορφή προσκόλλησης που δημιουργεί μια συναισθηματική καταγραφή βασισμένη στην Σχέση και εσωτερικεύεται από το βρέφος ως μια ακλόνητη αίσθηση ασφάλειας και εμπιστοσύνης.
Η αίσθηση ασφάλειας και εμπιστοσύνης σιγά σιγά μεταμορφώνεται στην εμπειρία της Σύνδεσης ανάμεσα στο δίδυμο μητέρας-μωρού. H εμπειρία της Σύνδεσης είναι από τις πιο αναγκαίες ψυχικές ανάγκες του ανθρώπου, γιατί πλαισιώνει και πλαισιώνεται από συναισθήματα. Η σύλληψη του ανθρώπου είναι μέσα από συναισθήματα, ο τοκετός είμαι μια εμπειρία που πραγματώνεται μέσα από συναισθήματα. Το νεογέννητο χρειάζεται να βιώνει την συνέχεια της Σύνδεσης στην εξωμήτρια ζωή του μέσα από τον θηλασμό. Ο μητρικός θηλασμός δημιουργεί μια μορφή συναισθηματικής συνείδησης, ένα πλαίσιο που ο μικρός άνθρωπος καθρεφτίζει την ύπαρξη του με συναισθήματα που δημιουργούν την πρώτη αίσθηση του “εαυτού” μέσα από την επαφή του με την μητέρα του.
Και έτσι η Σύνδεση μεταμορφώνεται σε Σχέση, αλλά για να πραγματωθεί η σχέση χρειάζεται ο θηλασμός να συνεχίζεται σύμφωνα με τις ανάγκες του μωρού. Όσο πιο πολύ συνεχίζεται ο θηλασμός δημιουργεί στον εσωτερικό κόσμο του μωρού την σταθερότητα και την σταθεροποίηση σε αυτήν. Η σταθερότητα είναι πάλι αναγκαία, τα μωρά χρειάζεται να μπορούν να νιώθουν ότι “κάθονται” και υπάρχουν μέσα σε μια εμπειρία που τους προσφέρει εκπλήρωση ψυχοσυναισθηματικών αναγκών. Να σταθεροποιούνται και στην εμπειρία αλλά και σε ότι ανθίζει μέσα τους – ότι συναίσθημα- από την εμπειρία αυτή.
H σταθερότητα στο μητρικό θηλασμό, δημιουργεί μια ρίζα ανάμεσα στην μητέρα και το μωρό μια νοητή μορφή ομφάλιου λώρου. Φανταστείτε δύο συγκοινωνούντα δοχεία τρέφουν και τροφοδοτούνται το ένα από το άλλο. Το μωρό μέσα από το θηλασμό ρουφάει συναισθήματα και δημιουργεί τον δικό του συναισθηματικό κόσμο.
Ο μητρικός θηλασμός είναι η Ρίζα της Ζωής, η Απαρχή που εκπληρώνονται βαθιές ανθρώπινες ανάγκες, η Ρίζα που δημιουργεί την Αγάπη.

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος-Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια.

7923e01c63d1ed4a2cf5652567c1f595

H σημασία των πρώτων στιγμών μετά τον τοκετό, Αντιγόνη Συμεωνίδου.

Εξαιρετικής σημασίας οι πρώτες στιγμές μετά τον τοκετό, για την μητέρα και το νεογέννητο.

Οι πρώτες στιγμές είναι το πρώτο συναισθηματικό περιβάλλον που δημιουργεί τον αρχικό δεσμό ανάμεσα στους δύο. Για το νεογέννητο πλάσμα σηματοδοτεί την Εμπειρία του, να είναι και να Υπάρχει μετά την γέννηση του, στην αγκαλιά της Μητέρας του που για όλη την διάρκεια της κύησης ένιωθε και βίωνε την μεταμόρφωση του. Η γέννηση του μωρού είναι μια πράξη ελευθερίας, εμπιστοσύνης στην εσωτερική του φωνή για να γεννηθεί. Μετά το ταξίδι της γέννησης η απευθείας επαφή του με την μητέρα του ανακουφίζει, ηρεμεί και δημιουργεί την αρχή του δεσμού προσκόλλησης. H στιγμή της γέννησης του, είναι μια στιγμή που Αρχίζει να υπάρχει σε ένα εντελώς καινούργιο περιβάλλον. Έχει αποχωριστεί το πρώτο και βασικό περιβάλλον, την ενδομήτρια ζωή και έρχεται σε καινούργιες συναισθηματικές εμπειρίες. Αλλά έρχεται γεμάτο ψυχικές και συναισθηματικές ανάγκες. Ανάγκη επαφής, σύνδεσης και εν συναίσθησης. Η ψυχική ανάγκη επαφής εκπληρώνεται με την επαφή δέρμα με δέρμα με την μητέρα του, η ανάγκη εν συναίσθησης και σύνδεσης εκπληρώνεται με βίωμα του «Υπάρχω στην χειροπιαστή αγκαλιά σου».
Ο αποχωρισμός του μωρού από το σώμα της μητέρας του, αναδύει το ένστικτο επιβίωσης που δεν είναι άλλο από το να συνεχίζει να νιώθει συνδεδεμένος μαζί της, για να επιβιώσει στην καινούργια του πραγματικότητα. Με το που αποχωριζόμαστε το σώμα της μητέρας μας και γεννιόμαστε, χρειάζεται να αφεθούμε να σκαρφαλώσουμε ή να τοποθετηθούμε απευθείας στο στήθος της και να θηλάσουμε Οι πρώτες στιγμές της γέννησης μας χρειάζεται να χρωματιστούν με την αίσθηση της Επαφής και της Σύνδεσης.
Η κύηση είναι πλημμυρισμένη από συναισθήματα με το έμβρυο να ετοιμάζεται να αποφασίσει πότε είναι έτοιμο να βγει στην καινούργια του πραγματικότητα και την μέλλουσα μητέρα να είναι η μορφή που παντρεύει δύο αντίθετες πραγματικότητες : την πραγματικότητα της εξέλιξης της συναισθηματικής επικοινωνίας ανάμεσα στην ύπαρξη της και στο μωρό της και την πραγματικότητα της αρχής της σχέσης που πραγματώνεται μετά την γέννηση με την μητρότητα.
O θηλασμός συμβολίζει την βιωματική εμπειρία της σχέσης για την μητέρα και την εκπλήρωση του ενστίκτου επιβίωσης για τον μικρό άνθρωπο. Το ένστικτο επιβίωσης είναι η σίτιση του αλλά η σίτιση του χρειάζεται να προέρχεται και να εκπληρώνεται από την ψυχοσωματική του σύνδεση με την μητέρα του. Ρουφώντας το μητρικό γάλα ο μικρός άνθρωπος βιώνει ακόμα μια φορά μέσα από την σωματική επαφή και την μη-λεκτική επικοινωνία την αίσθηση ότι κολυμπάει σε μια λίμνη συναισθημάτων που έχει χρωματιστεί με ασφάλεια και προστασία, γιατί ο πιο δυνατός «οδηγός» αναγνώρισης του περιβάλλοντος είναι ακριβώς το συναίσθημα που δημιουργείται όταν εκπληρώνονται οι ψυχοσωματικές του ανάγκες. To νεογέννητο πλάσμα, εκπληρώνοντας το ένστικτο επιβίωσης του μέσα από την ψυχοσωματική σύνδεση με την μητέρα του, εκπληρώνει και την ψυχική του ανάγκη να συνεχίζει να νιώθει αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξης της (συνεχίζει να νιώθει ταυτισμένος μαζί της). Η ταύτιση, μέρα με την μέρα, ενδυναμώνει την αίσθηση προστασίας και ασφάλειας που ένιωθε στην ενδομήτρια ζωή.
Το στήθος της και η αγκαλιά της συμβολίζει την το κομμάτι του σώματος της που δίνει μορφή, λόγια και λόγο στο πλαίσιο που μέσα υπάρχει έννοια της εμπειρίας της Αγάπης. Ικανοποιώντας τις ψυχοσωματικές ανάγκες του μικρού πλάσματος της, ικανοποιεί και την δική της ανάγκη που είναι η σύνδεση με το μωρό της. Ότι είναι ο ομφάλιος λώρος για την ενδομήτρια ζωή, είναι ο θηλασμός για την εξωμήτρια.
Συνοδοιπόρος ο ομφάλιος λώρος. Συνοδοιπόροι τα συναισθήματα.
Ο ομφάλιος λώρος δεν χρειάζεται να κόβεται αμέσως. Ο ομφάλιος λώρος είναι έκφραση κυριολεκτικής και συμβολικής μορφής σύνδεσης και πλαισιώνει συναισθήματα που βιώνονται κατά την διάρκεια της ενδομήτριας ζωής. Είναι ο συναισθηματικός οδηγός του εμβρύου, ο σωματικός τροφός μέσα από το σώμα της μητέρας του και η αναγκαιότητα του να μην κόβεται απευθείας μετά την γέννηση του, έχει λογική. Ο ομφάλιος λώρος έχει ψυχική και συναισθηματική δυναμική μέσα του, έχει ένα πλαίσιο που μέσα σε αυτό δημιουργείται η Ύπαρξη του ανθρώπου
Ο τοκετός είναι μια συγκλονιστική εμπειρία και οι πρώτες στιγμές είναι το πλαίσιο που αναδύονται και ανθίζουν έντονα συναισθήματα. Όσο είναι δυνατόν ο αποχωρισμός του μωρού από την μητέρα ας γίνεται μόνο όταν υπάρχει πραγματικά σοβαρός ιατρικός λόγος. Μόνο τότε.

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος- Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια.

Black and white shot of young woman with newborn baby right after delivery
Black and white shot of young woman with newborn baby right after delivery

Η γενναιότητα των πρόωρων μωρών, Αντιγόνη Συμεωνίδου

Έχει τεράστια σημασία και βαρύτητα η ενδομήτρια ζωή, ο τοκετός , η νεογέννητη και βρεφική ζωή.

Συνειδητά καταγεγραμμένα δεν είναι, αλλά πριν από την συνείδηση υπάρχει η συναισθηματική καταγραφή που ορίζει την έννοια της ύπαρξης στον άνθρωπο. Κάθε μορφή ζωής που ξεκινάει και εξελίσσεται πραγματώνεται μέσα σε περιβάλλον. Κάθε περιβάλλον στην ζωή του ανθρώπου, δημιουργείται από το συναίσθημα και πριν το συναίσθημα υπάρχει η Αίσθηση.

Η αρχή της συναισθηματικής ζωής είναι η σύλληψη. Το πρώτο περιβάλλον που ανθίζει η ζωή είναι η ενδομήτρια ζωή. Το πρώτο αποτύπωμα της εισόδου μας στην ζωή είναι ο τοκετός και το πρώτο περιβάλλον που δίνει το έναυσμα για την υγιή ή όχι συναισθηματική καταγραφή είναι η νεογέννητη και βρεφική ζωή και συνεχίζεται στην παιδική ηλικία. Κοινό σημείο αναφοράς ανάμεσα σε όλες αυτές τις διαστάσεις η ανθρώπινη ψυχή, τα συναισθήματα και οι ψυχικές ανάγκες που χρειάζεται να εκπληρωθούν και η μορφή νοητής ή πραγματικής Οικογένειας. Της συναισθηματικής οικογένειας και της χειροπιαστής οικογένειας. Τα νεογέννητα και βρέφη δεν είναι πλασμένα για να είναι ανεξάρτητα, αλλά είναι πλασμένα για να είναι εξαρτημένα. Να βιώσουν την εξάρτηση και να βιώσουν συναισθήματα που έχουν καταγραφεί με την έννοια της Εκπλήρωσης και όχι της Ματαίωσης. Η ματαίωση στην αρχή της ζωής μας οδηγεί σε αίσθηση που χρωματίζεται από έλλειψη προστασίας και ασφάλειας και δημιουργεί το βίωμα της Ανασφάλειας.

Η λέξη ανασφάλεια δεν ανήκει σε συγκεκριμένες ηλικίες, δημιουργείται όταν ένα συναίσθημα που σε τρομάζει, στρεσάρει, αγχώνει και φοβίζει και το βιώνεις χωρίς υπάρχει ένα υποστηρικτικό πλαίσιο για να σε στηρίξει και να σε προστατεύσει. Ένα στρεσαρισμένο νεογέννητο χρειάζεται το συναισθηματικά υποστηρικτικό πλαίσιο ( μητέρα) για να ανακουφιστεί και να ηρεμήσει ( άρα δεν απειλείται), ένα παιδί ένα περιβάλλον με αποδοχή και αγάπη και επίσης ένας άνθρωπος στην ενήλικη ζωή μέσα στην ψυχοθεραπεία ένα θεραπευτικό περιβάλλον με εμπιστοσύνη, αποδοχή και πλήρη ενθάρρυνση στην ελεύθερη έκφραση. Κοινό σημείο αναφορά σε όλες τις διαστάσεις, είναι πάλι η ανθρώπινη ψυχή. Κύκλος είναι.

Mε την γέννηση μας, με τον ερχομό μας στην καινούργια μας πραγματικότητα χρειάζεται να αφεθούμε να σκαρφαλώσουμε ή να τοποθετηθούμε αμέσως στην αγκαλιά της μητέρας μας και ιδανικά να θηλάσουμε. Να ξεκινήσουμε να αντισταθμίζουμε την μετάβαση μας από την ενδομήτρια ζωή στην εξωμήτρια με Σύνδεση, Προστασία και Ασφάλεια που βιώνεται μέσα στην μητρική αγκαλιά. Αλλά ακόμα και σε περιπτώσεις που το νεογέννητο πλάσμα χρειάζεται να απομακρυνθεί από την μητέρα του και να βιώσει τις πρώτες στιγμές της ζωής του σε θερμοκοιτίδα, η επαφή με την μητρική μορφή είναι απαραίτητη για την ψυχική και συναισθηματική του ανάπτυξη.
H ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη για το νεογέννητο, είναι η διαδικασία των στιγμών, λεπτών και ωρών που συναισθάνεται την ύπαρξη του μέσα στην αγκαλιά της μητέρας του. Την μυρίζει και την νιώθει μέσα από την επαφή δέρμα με δέρμα. Έτσι αρχίζει να χτίζει μια υγιή αίσθηση της ύπαρξης του και νιώθει προστατευμένο και χορτασμένο από προστασία και αγάπη.
Η θερμοκοιτίδα είναι ένα περιβάλλον που υποστηρίζεται μηχανικά για να επιτρέψει στο νεογέννητο να υποστηρίξει την ζωή του ή να πολεμήσει για την ζωή του. Είναι ένα περιβάλλον στείρο από συναισθήματα και δεν μπορεί να εκπληρώσει τις απαραίτητες βιωματικές εμπειρίες του νεογέννητου. Όσο απαραίτητη και αν είναι για την σωματική υγεία του μωρού δεν παύει να είναι μια άχρωμη μετάβαση ανάμεσα στο τοκετό και την αγκαλιά της μητέρας. Σκεφτείτε να αποχωρίζεσαι το σώμα της μητέρας σου για να γεννηθείς και αμέσως μετά να την αποχωρίζεσαι ξανά και να βρίσκεσαι σε ένα άχρωμο και κρύο περιβάλλον.

Όταν αναφερόμαστε σε πρόωρα μωρά, δηλαδή σε μωρά που χωρίς να είναι έτοιμα αποχωρίζονται την ενδομήτρια ζωή τους για να παλέψουν για την ζωή τους μόνα τους, ας δούμε την πιο βαθιά και υπαρξιακή αλήθεια της Προωρότητας που είναι πρόωρος αποχωρισμός, η μοναξιά, η ανασφάλεια και η εσωτερική μάχη.

Πρόωρος αποχωρισμός από την ενδομήτρια ζωή χωρίς να έτοιμο το μωρό σωματικά και ψυχοσυναισθηματικά να επιβιώσει μόνο του αλλά ταυτόχρονα δεν μπορεί να επιβιώσει και μέσα στην μήτρα. Πρώτη βασική εσωτερική σύγκρουση που υπάρχει και πραγματώνεται μέσα στον αγέννητο άνθρωπο και του δημιουργεί την ανάγκη να ζήσει εκτός της μαμάς του σε ένα πιο ξένο και αφιλόξενο περιβάλλον. Άρα πρόωρος αποχωρισμός ορμώμενος από την εσωτερική ανάγκη της επιβίωσης και στην θερμοκοιτίδα ,για να συναισθανθεί τις πρώτες στιγμές, λεπτά της ζωής του μόνο του. Υπάρχει και συναισθάνεται την ύπαρξη του, πολεμώντας για την ζωή του μόνο του χωρίς να νιώθει την αίσθηση του “υποστηρικτικού πλέγματος” και την αλληλεπίδραση συναισθημάτων με την μητέρα του. Αρχικό βίωμα ανασφάλειας μέσα σε κατάσταση μάχης για την ζωή του. Γενναία πλάσματα τα πρόωρα μωρά, μαχητές από τα γεννοφάσκια τους.
Με την έξοδο τους από το στείρο περιβάλλον της θερμοκοιτίδας και την είσοδο τους στο πλούσιο από συναισθήματα περιβάλλον της μητρικής μπορούν να αντισταθμίσουν την αίσθηση της πρώτης απώλειας και να αποχρωματίσουν την αίσθηση του αποχωρισμού, μοναξιάς και ανασφάλειας με τον μητρικό θηλασμό, την συν κοίμηση, την άφθονη αγκαλιά. Βιωματικές εμπειρίες που συνεργούν στην υγιή αίσθηση του εαυτού και ξορκίζουν εσωτερικό άγχος.
Ένα νεογέννητο πλάσμα δεν έχει αμυντικούς μηχανισμούς για να καταλάβει τι του συμβαίνει και είναι μακριά από την μητέρα του. Νιώθει την απομάκρυνση, βιώνει το συναίσθημα της απομάκρυνσης και ζει μέσα στο περιβάλλον της θερμοκοιτίδας μόνο και απομονωμένο. Εκτός από το σώμα του, η ψυχή του και οι αισθήσεις του είναι τόσο ζωντανές και ακριβώς για αυτούς τους τόσο βασικούς λόγους χρειάζεται να νιώθει μια μορφή Σύνδεσης με την μητρική μορφή. Ο μητρικός θηλασμός όταν είναι εφικτός, είναι η μεγαλύτερη εκπλήρωση της ανάγκη της Σύνδεσης. Μέσα από τον θηλασμό το μικρό πλάσμα βρίσκει και βιώνει την πολυπόθητη εμπειρία της Σύνδεσης με την μητρική μορφή. Έτσι βοηθιέται να ανταπεξέλθει στον πρώτο αγώνα ζωής που δίνει μέσα στην θερμοκοιτίδα. Ο μητρικός θηλασμός ενδυναμώνει ψυχικά και δίνει στο νεογέννητο σημαντικό λόγο για να επιβιώσει. Ο λόγος είναι η Αίσθηση της Αγάπης που σε ενδυναμώνει ψυχικά και συναισθηματικά και έτσι ενδυναμώνεσαι και σωματικά.
Επίσης ένα αντικείμενο που να έχει την μυρωδιά της μητέρας δημιουργεί ένα συναισθηματικό περιβάλλον μέσα στο πραγματικό περιβάλλον της θερμοκοιτίδας και τρέφει την ψυχοσωματική επιβίωση του νεογέννητου.
Για εμάς τους ενήλικες μπορεί να είναι μόνο ένα αντικείμενο, αλλά για το νεογέννητο είναι το έναυσμα για να επιβιώσει στην επώδυνη συνθήκη που ζεί. Είναι το έναυσμα που του ενδυναμώνει την ανάγκη του : να επιστρέψει στην μητρική αγκαλιά για να εκπληρώσει τις ψυχικές του ανάγκες. Να μεγαλώσει, να βιώσει, να εξελιχθεί μέσα στο πρώτο περιβάλλον που έχει ανάγκη να υπάρχει : την Μητρική Μορφή.

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος-Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια.

1416857711420

Τι συμβαίνει ψυχικά και συναισθηματικά κατά την διάρκεια της γέννας και της γέννησης, Αντιγόνη Συμεωνίδου.

H ενδομήτρια ζωή, είναι μια περίοδος που Δημιουργεί ζωή, συναίσθημα και ανάγκες. Για τα “μάτια” του μικρού ανθρώπου που συναισθάνεται την καθημερινή του σωματική και ψυχική μεταμόρφωση μέσα από το σώμα και την ύπαρξη της μητέρας του, είναι μια περίοδος προετοιμασίας για να έρθει στην καινούργια του πραγματικότητα. Για τα “μάτια” της γυναίκας που ετοιμάζεται να δώσει ζωή είναι μια περίοδος που εκτός από την δημιουργία ζωής δημιουργεί και συναισθήματα.
Για εννέα ολόκληρους μήνες, οι βιωματικές εμπειρίες της Εν-συναίσθησης, Ταύτισης και Σύνδεσης , δημιουργούν ένα πλέγμα συναισθημάτων και ορίζουν την δυαδικότητα στην σχέση Γυναίκας και Αγέννητου Πλάσματος. Και οι δύο προετοιμάζονται για την πρώτη και βασική στιγμή στην ζωή τους : την Γέννα και την Γέννηση.
H γέννα είναι η ύστατη μορφή δημιουργίας, κυριολεκτικής και συναισθηματικής. Είναι η μετάβαση από την ενδομήτρια ζωή, στην πραγματική ζωή. Είναι το πάντρεμα ανάμεσα στην πρώτη μεταφορική μορφή στέγης και στην χειροπιαστή μορφή στέγης. Η γυναίκα δίνει ζωή, δίνει συναίσθημα, προσφέρει μέσα από την δυναμική της ψυχής και του σώματος της την πρώτη αίσθηση, το πρώτο αποτύπωμα της εισόδου του πλάσματος της στην καινούργια του πραγματικότητα και σηματοδοτεί την αφετηρία της στον ρόλο της γυναίκας που δίνει ζωή.
Στην Γέννα τον πρωταρχικό λόγο τον έχει το σώμα, η ψυχή και η ύπαρξη της Γυναίκας. Είναι η εμπειρία που η γυναίκα ετοιμάζεται να ξαναγεννηθεί ,αλλά πια ως Μητέρα. Είναι μια εμπειρία που χρωματίζεται από την κίνηση συναισθημάτων. Το σώμα της κινείται για να ανταποκριθεί στην ανάγκη του μωρού της να την αποχωριστεί για να γεννηθεί και η κίνηση στο συναίσθημα της ωθεί το αγέννητο πλάσμα να εμπιστευθεί την ύπαρξη του και να βιώσει την ανάγκη του να γεννηθεί.
Η γέννα είναι μια ύστατη μορφή Δημιουργίας, μια έκφραση Συναισθηματικού ανοίγματος και εμπιστοσύνης στο σώμα και στο συναίσθημα. Το πλαίσιο αυτών των εμπειριών είναι η Σύνδεση που μεταμορφώνεται σε Σχέση.

Η γέννηση συναισθηματικά, είναι η συνέχεια της ενδομήτριας ζωής με μια σημαντική διαφορά : το νεογέννητο αντί να νιώθει την ύπαρξη του μέσα στην μήτρα της μητέρας του, την νιώθει στην αγκαλιά της. Για τον αγέννητο άνθρωπο που βιώνει την γέννηση του, η γέννηση είναι ένα ταξίδι συναισθημάτων και ενστίκτων. Το ένστικτο της γέννησης του ( δηλαδή ο αποχωρισμός από την ύπαρξη και το σώμα της μητέρας του) πλημμυρίζεται από συναισθήματα που τον ωθούν την καινούργια του πραγματικότητα.
Στην γέννηση μιλάει το σώμα και η ψυχή του μικρού ανθρώπου. Το συναίσθημα κυριαρχεί, οι ανάγκες χορεύουν και όλα αυτά εκφράζονται με την κίνηση που οδηγεί στην γέννηση. Είναι ένα ταξίδι η γέννηση, ένα ταξίδι που κάθε βήμα του οδεύει προς τον αποχωρισμό από το πρώτο “σπίτι” συναισθημάτων και ταύτισης. Το αγέννητο πλάσμα ακούει το ένστικτο του, εμπιστεύεται την ύπαρξη του για να βιώσει την εμπειρία της Μετάβασης. Είναι μια καταλυτική εμπειρία που αν και ορίζεται από το ίδιο, πραγματώνεται μέσα από την ύπαρξη της μητέρας του. Στο ταξίδι του, ο μικρός άνθρωπος συναισθάνεται την ανάγκη της μητέρας του, να του δώσει Ζωή, να του εμφυτεύσει την απαραίτητη εμπιστοσύνη για να την αποχωριστεί.
Οι έννοιες που χρειάζεται να πλαισιώνουν την γέννα και την γέννηση, είναι ο σεβασμός, η ελευθερία, η εν συναίσθηση και η υποστήριξη.

Ο σεβασμός δεν μπορεί ποτέ να έχει μέσα βία. Αντίθετα έχει ελευθερία στην έκφραση και στο συναίσθημα που βιώνεται. Η επίτοκος είναι η μορφή που συνδέει αντίθετες πραγματικότητες. Αποχωρισμό και Γέννηση, Συμβολικό τέλος και Κυριολεκτική Αρχή, Προσδοκία και Πραγματικότητα. Έννοιες που είναι χρωματισμένες με καταλυτικά συναισθήματα μέσα στην ύπαρξη της και την ψυχή της. Αλλά οι διαδικασίες αυτές γίνονται μέσα στο περιβάλλον που την πλαισιώνει. Οι επαγγελματίες υγείας χρειάζεται να μπορούν να νιώθουν και συναισθάνονται τις ψυχοσυναισθηματικές εσωτερικές διαδικασίες που βιώνει η επίτοκος, την ανάγκη που έχει να τις εκφράζει και την τόσο απαραίτητη ανάγκη της για υποστήριξη.
Η ελευθερία στην ψυχική , συναισθηματική και σωματική έκφραση είναι αναγκαία. Το σώμα της επίτοκου είναι η δίοδος που θα συνδέσει δύο διαφορετικές εμπειρίες, δύο παράλληλες πραγματικότητες, δύο ανθρώπους που έχουν ταυτιστεί στην διάρκεια της ενδομήτριας ζωής. Το σώμα όμως ορίζεται από συναισθήματα , που κινούν την διαδικασία της γέννησης. Η επίτοκος χρειάζεται να νιώθει Ελεύθερη στην ύπαρξη της και στο περιβάλλον της να κινηθεί, να εκφραστεί, να εκφράσει ότι νιώθει, να Υπάρχει όπως η ίδια επιθυμεί. Η βιωματική εμπειρία της ελευθερίας, δημιουργεί ελευθερία στο συναίσθημα που διαχέεται στο σώμα της επίτοκου και δημιουργεί το πολυπόθητο συναισθηματικό άνοιγμα που φέρνει μια ήρεμη γέννηση. Η αίσθηση ελευθερίας δημιουργεί εμπιστοσύνη στην γυναίκα, εμπιστοσύνη στο σώμα, εμπιστοσύνη στην προσπάθεια της να γεννήσει. Η εμπιστοσύνη με την σειρά της βιώνεται και από το αγέννητο πλάσμα γιατί συναισθάνεται ότι νιώθει η μητέρα του. Και έτσι μπαίνει ένα σημαντικό λιθαράκι στην πραγμάτωση ενός ήρεμου και όμορφου τοκετού.
Η εν συναίσθηση στην γέννα και γέννηση, δημιουργεί την εμπειρία της ασφάλειας και της προστασίας. Για κάθε γυναίκα ( ειδικά για τις γυναίκες που γεννούν πρώτη φορά), η γέννηση και η γέννα είναι μοναδικές εμπειρίες. Αλλά είναι και εμπειρίες που για ορισμένες γυναίκες αναδύουν φόβο και ανασφάλεια. Όσο και να οραματίζεσαι την γέννηση του παιδιού σου, η στιγμή που την βιώνεις είναι η πιο Πραγματική εμπειρία. Νιώθοντας ότι το περιβάλλον σου μπορεί να συναισθανθεί Εσένα και να σε αγκαλιάσει, τότε μπορείς και εσύ να αγκαλιάσεις και να έχεις την γέννα που αξίζεις.
Όλες οι προαναφερθείσες έννοιες Δημιουργούν την ανάγκη της υποστήριξης στον τοκετό. Το περιβάλλον χρειάζεται να είναι ένα περιβάλλον που η επίτοκος δεν τραυματίζεται και δεν ματαιώνεται στην πιο καταλυτική στιγμή της ζωής της. Δημιουργούν το περιβάλλον για να νιώσει η γυναίκα ότι στην γέννα της δημιουργήθηκαν Συναισθήματα όχι Τραύματα, η γέννηση βιώθηκε μέσα από συναισθηματικό άνοιγμα όχι Βία.

Kαι ερχόμαστε στα Συναισθήματα των πρώτων Στιγμών μετά την γέννηση.
H γέννηση και η γέννα είναι από τις λίγες εμπειρίες που η Μοναξιά δεν έχει θέση. Όλα είναι ανάμεσα σε δύο πλάσματα, δύο ανθρώπους, δύο υπάρξεις. Είναι μια εμπειρία που μεταμορφώνει την Αίσθηση και το Αίσθημα σε Συν-Αίσθημα. Το ταξίδι έχει τελειώσει αλλά οι ανάγκες υπάρχουν και χρωματίζουν τις στιγμές του διδύμου. Είναι τόσο σημαντικό μετά την γέννηση του ο μικρός άνθρωπος να αφεθεί χωρίς παρέμβαση να σκαρφαλώσει στην μητέρα του. Μετά την εμπειρία του αποχωρισμού που όμως τον οδηγεί στην Ζωή, η απευθείας Σύνδεση με την μητέρα του, που πραγματώνεται μέσα από την επαφή του μαζί της τον ενδυναμώνει και τον ανακουφίζει. Η Ψυχή, έχει τον πρωταγωνιστικό ρόλο. Η ψυχή είναι η αίσθηση, είναι η ανάγκη επαφής, είναι η ανάγκη αγάπης. Κάθε στιγμή που υπάρχει και βιώνεται από το μικρό πλάσμα, το φέρνει όλο και πιο κοντά στην πρώτη του αίσθηση , όταν ακόμα ζούσε προστατευμένος, μέσα στην μητέρα του. Η ανάγκη προστασίας, από την μητέρα του στις πρώτες στιγμές, ώρες και μέρες της εξωμήτριας ζωής, δημιουργεί την γέννηση συν-αισθημάτων που γίνονται αληθινά μέσα από την επαφή δέρμα με δέρμα και την άφθονη αγκαλιά.
Τα πρώτα συν-αισθήματα στο νεογέννητο, ξεκινούν και καταλήγουν στην πρώτη μορφή εκπλήρωσης ψυχικών, σωματικών και συναισθηματικών αναγκών, την Μητέρα που με την σειρά της εκφράζει ότι νιώθει για το πλάσμα που υπάρχει στην αγκαλιά της.

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος-Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια.

imagesLI3CS75C

Υπάρχουν και οι γυναίκες που προσπαθούν να γίνουν Μητέρες, της Αντιγόνης Συμεωνίδου

Υπάρχουν και οι γυναίκες που προσπαθούν να γίνουν μητέρες. Αυτές οι γυναίκες που απλά και μόνο είναι μητέρες στην επιθυμία τους και στην προσπάθεια τους. Γυναίκες που δεν έχουν καταφέρει να γίνουν η πρώτη “στέγη” συναισθημάτων για τον αγέννητο άνθρωπο, γυναίκες που δεν κατάφεραν να κρατήσουν μέσα τους το σώμα ενός μωρού, γυναίκες που προδόθηκαν από την αδυναμία τους να γίνουν μητέρες…Αλλά προσπαθούν, αντιμετωπίζουν τις εσωτερικές τους συγκρούσεις, βιώνουν τα συναισθήματα τους και παλεύουν να αποδεχτούν την πραγματικότητα τους. Είναι δύσκολο να αποδεχθείς την πραγματικότητα σου, μια πραγματικότητα που δημιουργείται από την επιθυμία της ψυχής σου, τα όνειρα της ζωής σου και την απόρριψη που βιώνεις από το σώμα σου.Και προσπαθείς μέσα σε αυτές τις ολοκληρωτικές ψυχικές αντιθέσεις να επιβιώσεις και να ξαναπροσπαθήσεις. Είναι οι γυναίκες που ονειρεύονται να κυφορήσουν ένα παιδί γιατί συναισθάνονται ότι κυοφορώντας ένα πλάσμα κυοφορείς συναισθήματα, όνειρα και καλοδέχεσαι μια καινούργια πλευρά του εαυτού σου που ξεκινάει να ανθίζει.
Είναι οι γυναίκες που έχουν βιώσει την αποβολή στην κύηση τους και γνωρίζουν καλά ότι η αποβολή στην κύηση παρεμβαίνει με δύναμη στην ολοκλήρωση και πραγμάτωση της ψυχοσωματικής διαδικασίας. Το σώμα ξαφνικά αδειάζει και η ψυχή τραυματίζεται. Το σώμα της που τροφοδοτούσε το αγέννητο πλάσμα της και το μεταμόρφωνε σε μικρό άνθρωπο, ξαφνικά αδειάζει και η εμπιστοσύνη στο σώμα της κλονίζεται. Η ψυχή της που είχε χρωματίσει την ύπαρξη της με προσμονή και όνειρα ξαφνικά γεμίζει ενοχές. Ο αποχωρισμός είναι πονάει, το τραύμα είναι εκεί και οι ενοχές δυσκολεύουν ακόμα περισσότερο την ίαση του.
Eίναι πολύ σημαντικό να αποδεχτείτε την μη-αναστρεψιμότητα που έχει η αποβολή στην κύηση. Κολυμπήστε μέσα στα συναισθήματα που αναδύονται και αφουγκραστείτε τα, συναισθανθείτε την «πληγή» στο σώμα σας και αγαπήστε το. Η εγκυμοσύνη χρειάζεται Πραγματική Εμπιστοσύνη στον εαυτό σας και ο μόνος άνθρωπος που μπορεί να δώσει «σάρκα και οστά» στην έννοια της Εμπιστοσύνης, είστε εσείς.
Υπάρχουν και οι γυναίκες που όσο και να προσπαθήσουν, η εγκυμοσύνη δεν έρχεται. Με φυσικό τρόπο, με εξωσωματική προσπάθεια απλά Δεν έρχεται. Και αδυνατούν να καταλάβουν το γιατί, εγκλωβίζονται σε συναισθήματα, στρέφονται πολλές φορές με θυμό κατά του εαυτού τους και συνεχίζουν να προσπαθούν. Κάθε προσπάθεια χρωματίζεται με προσμονή, με αγωνία και κάθε προσπάθεια Δημιουργείται και Ορίζεται από την ανάγκη της μητρότητας.
Όλες αυτές οι γυναίκες είναι μαχήτριες Μέσα από το Σώμα τους και Ηρωίδες μέσα από την Ψυχή τους. Γυναίκες που όμως χρειάζονται στήριξη και ενθάρρυνση, με τον Σύντροφο τους να έχει έχει πρωταγωνιστικό ρόλο . Η εγκυμοσύνη και η μητρότητα βιώνεται σε σωματικό και ψυχοσυναισθηματικό επίπεδο από την Γυναίκα, αλλά ο Σύντροφος είναι η αγκαλιά που πλαισιώνει την εμπειρία. Μια εμπειρία που με την Γέννηση, μεταμορφώνει δύο Ανθρώπους σε Γονείς και την Σχέση σε Οικογένεια”

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος-Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια
Mother and baby

Ο κοινός ύπνος, (co-sleeping) της Αντιγόνης Συμεωνίδου

H πρώτη αίσθηση “στέγης” είναι η ενδομήτρια ζωή.
Η “στέγη” είναι ο χώρος που κυριολεκτικά (σωματικά) και συμβολικά (ψυχοσυναισθηματικά) αναπτύσσεται και μεταμορφώνεται το έμβρυο σε μωρό. Η αίσθηση “στέγης” είναι το περιβάλλον που επιτρέπει να “γεννιούνται” και να εγκαθιδρύονται συναισθήματα προστασίας και ψυχικής ασφάλειας που πλαισιώνουν την βιωματική εμπειρία της έννοιας “αγάπη”.
Η ενδομήτρια ζωή, προετοιμάζει τον αγέννητο άνθρωπο για να βιώσει την Πρώτη του εσωτερική, υπαρξιακή και ψυχοδυναμική σύγκρουση, που είναι η γέννηση του ( η απόφαση του να αποχωριστεί την πρώτη στέγη του και να έρθει στην ζωή).Με την γέννηση του, η συνέχεια της βιωματικής και αναγκαίας εμπειρίας του ,να νιώθει ότι προστατεύεται, εκφράζεται με την αγκαλιά από την βασική μορφή εκπλήρωσης ψυχικών αναγκών, την Μητέρα.
H αίσθηση που βιώνεται μέσα από την σωματική επαφή είναι η αρχή της αίσθησης του εαυτού. Αν δούμε τον κόσμο μέσα από τα μάτια του νεογέννητου θα καταλάβουμε την σημαντικότητα της σωματικής επαφής, που εκφράζεται με την άμεση ανταπόκριση σε στιγμές ψυχικού άγχους και στρες που μπορεί να βιώνει το νεογέννητο γιατί ο πιο δυνατός «οδηγός» αναγνώρισης του περιβάλλοντος είναι ακριβώς αυτό το συναίσθημα που νιώθει ο μικρός άνθρωπος όσο αφορά την εκπλήρωση των ψυχικών του αναγκών. Μέσα από την εκπλήρωση αυτή ανακουφίζεται και ηρεμεί και αυτό ακριβώς το βίωμα «χρωματίζει» με συναισθήματα προστασίας και ασφάλειας την αλληλεπίδραση με την μητέρα και κατά επέκταση δημιουργεί την ψυχικά υγιή αίσθηση της Ύπαρξης.
Ο κοινός ύπνος ηρεμεί και ανακουφίζει, γιατί παραπέμπει στην πρώτη αίσθηση ασφάλειας και προστασίας ( στην ενδομήτρια ζωή).
Το νεογέννητο σιγά-σιγά μεγαλώνει και γίνεται ένα βρέφος που η καθημερινή του «σχέση» με την μητέρα του, του δημιουργεί, εγκαθιδρύει και τροφοδοτεί την αίσθηση του εαυτού ως ένα κομμάτι μιας πολύ συναισθηματικά ισχυρής σχέσης βασική μορφή στην ζωή του (την μητέρα).
Έτσι από τον ερχομό του στην γη, βιώνει ασφάλεια αντί για άγχος και στρες, προστασία αντί για ματαίωση, ανακούφιση αντί για ματαίωση…
Ο κοινός ύπνος δίνει συνέχεια στην ανάγκη του μικρού ανθρώπου να νιώθει γαλήνη και ανακούφιση στην αίσθηση του “εαυτού”. Είναι ανάγκη ψυχής και δεν είναι εμπόδιο στην ανεξαρτητοποίηση του, όπως πολύ λανθασμένα πιστεύουν ορισμένοι θεωρητικοί..
Η ανάγκη ψυχής , είναι η ανάγκη να νιώθουμε ότι “δίπλα” μας και ειδικά την ώρα του ύπνου, υπάρχει η μορφή που μπορεί να μας ανακουφίσει ότι νιώσουμε άγχος και φόβο…
Αν το νεογέννητο και το βρέφος μπορούσε να μιλήσει αυτά θα έλεγε για τον κοινό ύπνο:
” Μόλις βγήκα σε μια καινούργια και άγνωστη πραγματικότητα. Η μυρωδιά και η αγκαλιά της μητέρας μου με παραπέμπουν στην πρώτη αίσθηση ασφάλειας και προστασίας και νιώθω τόσο όμορφα κάθε φορά που νιώθω ακόμα μέρος του σώματος της αλλά και της ψυχής της, γιατί έτσι εξελίσσομαι χωρίς μοναξιά, άγχος και φόβο…την ώρα του ύπνου, προσπαθώ να καταλάβω τι συμβαίνει και να επιβιώσω σε μια καινούργια και πρωτόγνωρη συνθήκη. Κάθε ήχος, μυρωδιά, λέξη που “χρωματίζουν” την καθημερινότητα μου την ώρα του ύπνου μου, αναδύουν συναισθήματα που πολλές φορές με τρομάζουν και με φοβίζουν. ‘Όταν νιώθω άγχος ή φόβο μέσα μου γίνεται μια εσωτερική μάχη και η ανάγκη μου είναι να νιώσω προστασία όταν βιώνω κάτι τόσο – για εμένα- τρομαχτικό.Για όλους αυτούς τους λόγους χρειάζομαι να Σε Νιώθω Μαζί ΜΟΥ”

Και τα νήπια έχουν ανάγκη τον κοινό ύπνο, χωρίς να σημαίνει ότι δεν εξελίσσονται ψυχοσυναιθηματικά. Το κάθε παιδί είναι μοναδικό και γνωρίζει πότε είναι έτοιμο να αποχωριστεί τον κοινό ύπνο (εσάς). Εμπιστευθείτε το παιδί σας για να εμπιστευθεί τον εαυτό του και να κάνει το βήμα για τον Δεύτερο σημαντικό Αποχωρισμό.

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος-Ψυχοθεραπεύτρια.is

Η αρχή, η εξέλιξη και η κορύφωση του άγχους αποχωρισμού, της Αντιγόνης Συμεωνίδου

Kάθε αποχωρισμός γεννιέται από την βιωματική εμπειρία της Σύνδεσης και της Σχέσης και κάθε Σχέση δημιουργείται από το Συναίσθημα.
Η πρώτη αίσθηση της ύπαρξης χρειάζεται να χρωματιστεί με την αίσθηση της Ασφάλειας , Προστασίας (που σηματοδοτούν την εμπειρία της Σύνδεσης με την μητρική μορφή) και εκφράζονται με την άμεση ανταπόκριση της μητέρας στις ψυχοσωματικές ανάγκες του πλάσματος της και την απεριόριστη αγκαλιά και το χάδι της.
Η αγκαλιά παραπέμπει στην ενδομήτρια ζωή, ανακουφίζει από εσωτερικό άγχος, ηρεμεί και βάζει ένα σημαντικό λιθαράκι στην απαραίτητη Εμπειρία της Σύνδεσης. Η ίδια διαδικασία πλαισιώνει και το άγχος αποχωρισμού, η ίδια διαδικασία χρωματίζει την βιωματική εμπειρία του άγχους αποχωρισμού.
Πρίν από τον αποχωρισμό, υπάρχει η Σύνδεση που γεννιέται στην διάρκεια της κύησης και χρωματίζει την πρώτη αίσθηση της ύπαρξης. Η αρχή των συναισθημάτων ανάμεσα στην μητέρα και το έμβρυο, οδηγεί στον πρώτο αποχωρισμό : την γέννηση.

Οι πρώτοι έξι μήνες της ζωής του μικρού ανθρώπου , είναι η περίοδος της προσαρμογής του στην καινούργια πραγματικότητα. Η περίοδος αυτή δημιουργεί την απαραίτητη ανάγκη της προσκόλλησης. Είναι ανάγκη του νεογέννητου ανθρώπου να νιώθει προσκολλημένος στην μητέρα του, γιατί αφενός χρωματίζει την πρώτη αίσθηση του εαυτού του ( της ύπαρξης του) με Σταθερότητα που δημιουργεί Ασφάλεια και Εμπιστοσύνη και αυτές οι βιωματικές εμπειρίες γίνονται η αφετηρία για την γέννηση συναισθημάτων που τον ενδυναμώνουν και αφετέρου προετοιμάζεται για τον δεύτερο συμβολικό αποχωρισμό : το πρώτο άγχος αποχωρισμού που πραγματώνεται στους 6-7 μήνες της ζωής του. Το πρώτο άγχος αποχωρισμού στην συγκεκριμένη ηλικία δεν είναι τόσο έντονο όσο η κορύφωση του, που είναι γύρω στους 18 μήνες.
Τους πρώτους 6 μήνες, η ανάγκη του μικρού ανθρώπου περιστρέφεται γύρω από την ψυχοσωματική του επιβίωση που η αφετηρία και το τέλος αυτής, είναι η Μητέρα του. Κάθε μέρα που περνάει , κάθε λεπτό που βιώνει την εκπλήρωση των ψυχοσυναισθηματικιών αναγκών του, βαδίζει ταυτόχρονα προς το πρώτο άγχος αποχωρισμού. Αλλά οι πρώτοι 6-7 μήνες, είναι πολύ μικρό διάστημα ζωής για να “σοκαριστεί” από το άγχος αποχωρισμού και να το εκφράσει .
Μέσα του, κυριαρχεί η ανάγκη να προσαρμοστεί στην καινούργια του πραγματικότητα, να σταθεροποιηθεί σε αυτήν και να νιώθει καλά στην ύπαρξη του.
Η κορύφωση του άγχους αποχωρισμού είναι γύρω στους 18 μήνες, 12 μήνες μετά το πρώτο άγχος αποχωρισμού. Οι εσωτερικές ψυχικές διεργασίες είναι σε άνθιση, η σταθεροποίηση συνεχίζει να εξελίσσεται και έρχεται ένα από τα πιο βασικά εξελικτικά στάδια : η συνειδητοποίηση ότι αποτελεί ξεχωριστή οντότητα από την μητέρα του.

Η συνειδητοποίηση του βρέφους ότι αποτελεί ξεχωριστή οντότητα από την μητέρα του είναι “σοκαριστικό” γιατί αφενός η ανάγκη για να εξελιχθεί ως ξεχωριστή οντότητα συγκρούεται με την “ απώλεια” που νιώθει ότι πρέπει να βιώσει για να εκπληρωθεί η φυσιολογική εξελικτική διαδικασία της “αυτονομίας”. Η εσωτερική σύγκρουση αγχώνει ψυχικά το βρέφος και Εκφράζεται με λεκτικές και συμπεριφορικές αντιδράσεις.
Οι εσωτερικές συγκρούσεις είναι δύσκολες να τις “διαχειριστούμε” και εμείς ως ενήλικες, φανταστείτε λοιπόν τι δύσκολο είναι για ένα βρέφος 18-20 μηνών που είναι και η πρώτη φορά που βιώνει κάτι τόσο έντονο…
Η έννοια “οντότητα” είναι πολύπλευρη και περικλείει έννοιες όπως, Συναίσθημα, Σύνδεση, Σχέση, Αλληλεπίδραση με το Περιβάλλον, Συνειδητοποίηση, Εσωτερικές Συγκρούσεις.
Με άλλα λόγια, ο μικρός άνθρωπος έρχεται αντιμέτωπος με πολύ βαθιές ανθρώπινες και υπαρξιακές βιωματικές εμπειρίες “οπλισμένος” μόνο με δύο όπλα : το συναίσθημα και την Μητέρα του.
Μιλάω για το συναίσθημα γιατί στην ηλικία των 18 μηνών, δεν υπάρχουν αμυντικοί μηχανισμοί , αλλά υπάρχει μόνο Αυτό που Βιώνει. Η συνειδητοποίηση ότι αποτελεί ξεχωριστή οντότητα από την μητέρα μου, για την ύπαρξη του μικρού ανθρώπου, βιώνεται ως Αποσύνδεση από την πρωταρχική κατάσταση που έχτισε και συν αισθάνθηκε τον “εαυτό” του.

Βάζοντας λόγια στην ψυχή του, αυτά θα “έλεγε” : Μέσα από Σύνδεση, ξεκίνησα, εξελίχθηκα, συναισθάνθηκα, βίωσα και έχω υπάρξει. Οδηγός μου στην αρχή της ζωής μου και στην αίσθηση μου, είσαι Εσύ η Μητέρα μου. Και τώρα φτάνω σε ένα πολύ απαραίτητο για την εξέλιξη μου στάδιο, αλλά το άλμα μου προς την εξέλιξη “χρωματίζεται” Με και Μέσα Από αποχωρισμό. Εκτός από αυτό, έρχομαι αντιμέτωπος με την εξελικτική μου ανάγκη να ανακαλύψω Εμένα μετά από την συνειδητοποίηση ότι είμαι ξεχωριστός από Εσένα. Βοήθησε με να συν υπάρξω με πρωτόγνωρα συναισθήματα και να “επιβιώσω” μέσα σε αυτά.

Επάνω σε αυτή την κρίσιμη ψυχική κατάσταση η πιο ουσιαστική βοήθεια είναι και πάλι η ανακούφιση. Στην κορύφωση του άγχους αποχωρισμού δεν προσπαθούμε να τον οδηγήσουμε στο να βιώσει μόνος του την “απώλεια” για να ανεξαρτητοποιηθεί αλλά συνεχίζουμε να του παρέχουμε ψυχική ασφάλεια και ανακούφιση με την παρουσία μας, την αγκαλιά μας, το χάδι μας ( σωματική μη-λεκτική επικοινωνία που δίνει μορφή στην έννοια της αγάπης για τα “μάτια” του μικρού ανθρώπου) και έτσι μέσα ξανά από την αλληλεπίδραση μας δίνουμε την βοήθεια για πιο ομαλό αποχωρισμό. Και μετά έρχεται η αρχή του εξελικτικού σταδίου της “Ανεξαρτητοποίησης” που είναι μια πορεία που χρειάζεται να διανύσει ο μικρός άνθρωπος για αποχωριστεί το πρώτο σημείο αναφοράς της ύπαρξης του, την μητέρα. Είναι η βιωματική διαδικασία που εκφράζει την ανάγκη να “αποχαιρετήσει” την πρώτη λίμνη συναισθημάτων και να μπει στην αναγκαία έκφραση της καινούργιας, αλλά ήδη υπάρχουσας, πλευράς της ύπαρξης του την πιο ανεξάρτητη. Την πλευρά που έχει δημιουργηθεί από την αλληλεπίδραση του με την μητέρα του, αλλά δεν πραγματώνεται πια μέσα από αυτήν.
Είναι μια υπαρξιακή και ψυχική κατάσταση, που ο μικρός άνθρωπος, μεγαλώνοντας μπορεί να διαχειρίζεται εσωτερικές συγκρούσεις και ματαιώσεις χωρίς να καταρρέει. Μπορεί να δημιουργεί και να βιώνει βαθιές σχέσεις , να εκτίθεται και να έχει μια υγιή εικόνα του εαυτού που δεν απειλείται από τα μάτια των άλλων. Να παραμένει ενσυναισθητικός και ταυτόχρονα να μην τον καταπίνει η ευαισθησία του. Με άλλα λόγια, να μπορεί να “ξανασηκώνεται” κάθε φορά που πέφτει. Στην ψυχή του να “κυριαρχεί” η ανάγκη να χαίρεται την ζωή και να Ζει και όχι απλά να Υπάρχει…
Το κακό γίνεται όταν πιστεύουμε ότι η συν εργατικότητα γίνεται εμπόδιο στην ψυχοσυναισθηματική εξέλιξη του ανθρώπου και βάζουμε τα μικρά πλάσματα σε σκληρούς και αχρείαστους αποχωρισμούς. Θεωρούμε ότι η προσκόλληση τους σε εμάς και η άφθονη αγκαλιά είναι εμπόδια, ότι η ανακούφιση και η ασφάλεια που τα παρέχουμε σε στιγμές άγχους τα καθηλώνουν σε μια συναισθηματική ανωριμότητα.
Δεν είναι εμπόδια, ΕΦΟΔΙΑ είναι.
Είναι εφόδια, που εγκαθιδρύουν την απαραίτητη αίσθηση εμπιστοσύνης στις βασικές μορφές της ζωής του (γονείς) και με την σειρά της δίνει το έναυσμα για την δημιουργία της εμπιστοσύνης στον εαυτό του….
Oι αποχωρισμοί ( ας μην ξεχνάμε ότι η ζωή μας έχει πολλούς), είναι μέσα στην ζωή μας και κεντρικό σημείο στην ύπαρξη μας. Δεν μπορούμε να τους αποφύγουμε αλλά μπορούμε να τους βιώνουμε, να τους αντέχουμε και να τους ξεπερνούμε. Για να πραγματωθεί όλο αυτό χρειάζεται να νιώθουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και να μπορούμε να βιώνουμε ότι άγχος και πόνο προκύπτει από τον αποχωρισμό.

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος- Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια.

imagesX0RYKRNX

” O φόβος μέσα από τα μάτια του παιδιού” της Αντιγόνης Συμεωνίδου.

” Ο φόβος μέσα από τα μάτια του παιδιού”.

Ιδανικά, με το που γεννιόμαστε χρειάζεται να τοποθετηθούμε  κατευθείαν στην αγκαλιά της μητέρας μας και να θηλάσουμε. Η είσοδος μας στην καινούργια και άγνωστη πραγματικότητα μας ας  χρωματιστεί με ψυχοσυναισθηματική ασφάλεια και προστασία. Ας χρωματιστεί με το αναγκαίο βίωμα της μη-λεκτικής επικοινωνίας που παίρνει μορφή με το σώμα της μητέρας μας και εξωτερικεύεται με την αγκαλιά και το χάδι της.
Μεγαλώνοντας και επιδρώντας με το περιβάλλον μας έρχονται στιγμές που αναδύεται ο φόβος που παίρνει πολλές μορφές. Ο πρώτος και βασικότερος φόβος εκφράζεται με το άγχος αποχωρισμού ( + – 18 μήνες) που συμβολίζει τον φόβο απώλειας της βασικής μορφής και εκπλήρωσης ψυχικών αναγκών την Μητέρα. Βιώνοντας την πρώτη μορφή απώλειας, ερχόμαστε σε επαφή με το Κεντρικό Σημείο της Ύπαρξης μας, τον αποχωρισμό.
Το άγχος αποχωρισμού δεν μπορεί να το αποφύγει η ανθρώπινη ύπαρξη αλλά να μπορεί να βοηθηθεί να το βιώσει, να ανακουφιστεί και να το ξεπεράσει.
Μεγαλώνοντας ερχόμαστε αντιμέτωποι με άλλες μορφές φόβου ( φοβόμαστε το σκοτάδι, τους ξένους, ζωάκια, θορύβους…)
Για παράδειγμα, ενα παιδάκι 3,5 με 4 χρονών φοβάται το σκοτάδι. Δυστυχώς  πολλές φορές  αντιμετώπιζουμε  τον φόβο του παιδιού για το σκοτάδι ως κάτι απαγορευμένο και  το εκφράζουμε λεκτικά με φράσεις όπως ” Μην φοβάσαι” ή ” Είσαι μεγάλος τώρα. Τα μεγάλα παιδιά δεν φοβούνται”…Λυπηρό γιατί έτσι μαθαίνουμε στο παιδί ότι για να το αποδεχόμαστε και να το αγαπάμε Πρέπει το Ίδιο Να Μην Αποδεχτεί  ένα πολύ φυσιολογικό συναίσθημα. Και βιώνει μια τρομερή εσωτερική σύγκρουση που λέει ” Δεν νιώθω ασφάλεια-φοβάμαι-η μαμά δεν δέχεται τον φόβο μου-για να με αγαπάει η μαμά δεν πρέπει να φοβάμαι-“. Το παιδί εγκλωβίζεται και ο εγκλωβισμός στην παιδική ηλικία οδηγεί σε αδιέξοδο και απελπισία. Το αδιέξοδο είναι οι εσωτερικές συγκρούσεις που βιώνει κάθε φορά που φοβάται ( φτάνει σε ένα σημείο που νιώθει ότι ένα φυσιολογικό και ανθρώπινο συναίσθημα απειλεί την μητρική αγάπη) και απελπίζεται γιατί κυριαρχεί η ανάγκη για αποδοχή και αγάπη από την μητέρα. Φανταστείτε τον εσωτερικό διαχωρισμό που βιώνει. Το αποτέλεσμα είναι μια επώδυνη αίσθηση Ενοχοποίησης και μια ανάγκη προστασίας από αυτήν. Η προστασία από την Ενοχοποίηση δημιουργεί αμυντικούς μηχανισμούς που προσπαθούν να απωθήσουν αγχόγονα συναισθήματα. Τα συναισθήματα όμως είναι σπόροι..Όσο και να προσπαθήσουμε να τα θάψουμε βρίσκουν τον τρόπο και ανθίζουν. Στην συγκεκριμένη περίπτωση ανθίζουν άσχημα…Τα λουλούδια τους είναι καταπίεση, ψυχαναγκασμοί και κατάθλιψη στην ενήλικη ζωή..

Αγκαλιάστε τα παιδιά με όλα αυτά που νιώθουν και γίνετε κυριολεκτικά και συμβολικά μορφές ανακούφισης, γαλήνης όταν νιώθουν εσωτερική τρικυμία..για να μπορούν να “ισορροπούν” καλύτερα…ss