Η ιστορία ενός Φόβου Εγκατάλειψης στην θεραπεία, Αντιγόνη Συμεωνίδου

Είναι σχεδόν απίστευτο να βλέπω ανθρώπους απέναντι μου στην θεραπεία και σε σχεδόν σε κάθε άνθρωπο να αναγνωρίζω παλιές κρυμμένες πλευρές του εαυτού μου, μεταμορφωμένα συναισθήματα και ανάγκες που δεν εκφράζονται αλλά παραμελούνται. Έτσι και η Α. ένας νέος άνθρωπος με μια απίστευτη και καθηλωτική ανάγκη να ισορροπεί ανάμεσα στο ψυχαναγκασμό και στο όριο.
Τικ τοκ, τικ τοκ.
Η Α. φλέρταρε με τους αυτοτραυματισμούς της με έναν επώδυνα ψυχαναγκαστικό τρόπο που μέσα στο μυαλό της της έδινε την λύση στην τεράστια σύγκρουση βίωνε : Την ανάγκη να συνδεθεί και τον φόβο της εγκατάλειψης.
Φοβισμένος άνθρωπος με μια ωριμότητα για το νεαρό της ηλικίας της που κυριολεκτικά σου έκοβε την ανάσα. Τουλάχιστον έκοβε την δικιά μου, γιατί συναισθανόμουν σε όλο της το μεγαλείο την φύση αυτής της καταραμένης σύγκρουσης.
Να χτυπάει μέσα σου αυτή η πιο τεράστια ανάγκη της σύνδεσης που αν την ακούσεις και την ακολουθήσεις, το μονοπάτι που βαδίζεις μετουσιώνει τα αγκάθια σε ροδοπέταλα.
Αλλά εκεί ο φόβος της εγκατάλειψης σου βγάζει τα δόντια του. Κ κάνεις πίσω, κάνεις κ άλλο πίσω και σε κάθε βήμα που κάνεις θυμώνεις γιατί η προσδοκία ότι όλο αυτό Δεν μπορείς να το αλλάξεις.
Μπορείς, αρκεί να ρισκάρεις μέσα στο πλαίσιο της θεραπείας.
Η Α. φοβόταν γιατί το ρίσκο ήταν πολύ μεγάλο για τον φόβο ότι εγώ θα την εγκαταλείψω.
Αυτός ο φόβος της εγκατάλειψης που σε αφήνει εκεί να νιώθεις σαν νεογέννητο μέσα σε σκηνικό πολέμου. Θάνατος στην ψυχή του ανθρώπου.
Είχα απέναντι μου ένα τόσο ζωντανό πλάσμα με τεράστιες δυνατότητες αλλά όλα είχαν θαφτεί κάτω από τον φόβο της. Οι ψυχαναγκασμοί της δεν με ανησυχούσαν τόσο όσο αυτά τα οριακά στοιχεία της. Η Α. όταν έπεφτε διαμελιζόταν, μια πτώση που ήξερα πολύ καλά πως ήταν. Επιβιώνεις αλλά εξαντλείσαι.
Χρησιμοποίησα όλα τα όπλα στην φαρέτρα μου για να την καθησυχάσω ότι δεν υπήρχε κόκκος επιθυμίας μου να την εγκαταλείψω. Αλλά δεν με πίστευε.
Με κοιτούσε με μια προσδοκία και η προσδοκία της ήταν να μάθει αν είχα νιώσει και εγώ Έτσι.
Για την Α. αυτό θα συμβόλιζε την αρχή της σύνδεσης της μαζί μου μέσα στο θεραπευτικό πλαίσιο.
Μια προσωπική αποκάλυψη από την πλευρά μου που ενστικτωδώς ένιωσα ότι θα έφερνε μια μικρή ηρεμία μέσα στην απόγνωση που είχε βουτήξει.
Δεν γινόταν να αρνηθώ.
Κ εκείνη την στιγμή δημιουργήθηκε μια μικρή Αρχή.
Εκεί στέκομαι και εκεί υπάρχουμε.

( Θεραπείες ανθρώπων με μια θεραπεύτρια που αν πολλές φορές βαραίνει από την ευχή και κατάρα της εν συναίσθησης της, συνειδητοποιεί κάθε φορά ότι ο Άνθρωπος είναι ικανός για τεράστιες αλλαγές και το προσυπογράφει Βιωματικά)

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος-Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια.


ίναι

Τι Συμβολίζει η Μητρική Μορφή για το νεογνό κ βρέφος, Αντιγόνη Συμεωνίδου.

Η μητέρα είναι η Μήτρα, το Λίκνο της ζωής, η Δημιουργία, η Γέννηση, το Ένστικτο, η Ψυχή, το Συναίσθημα.

Η μήτρα είναι το πρώτο σπίτι, η πρώτη στέγη που πλαισιώνει την μεταμόρφωση του εμβρύου σε μικρό άνθρωπο.

Το λίκνο της ζωής είναι η ανάσα, η δυαδικότητα, η συν εργατικότητα ανάμεσα στην μητέρα και το πλάσμα που κυοφορεί.

Η δημιουργία είναι η αρχή της σχέσης τους, η αρχή της ύπαρξης, της καινούργιας ζωής.

Το ένστικτο είναι η επικοινωνία σε βαθύ ψυχικό επίπεδο, είναι η συνέχεια της ψυχοσωματικής σύνδεσης που δημιουργήθηκε κατά την διάρκεια της ενδομήτριας ζωής, είναι ο συμβολικός ομφάλιος λώρος που συνδέει την μητέρα με το παιδί της, μετά την γέννηση του.

Η ψυχή είναι η ολοκληρωτική έννοια της ύπαρξης, είναι η απαρχή των συναισθημάτων, είναι ο “χορός” του ασυνείδητου, είναι η ανάγκη να νιώθουμε μέρος μια καθημερινής σύνδεσης με τον πρώτο άνθρωπο που νιώσαμε ότι δημιουργηθήκαμε, μέσα από την ύπαρξη του.

Το συναίσθημα, είναι το “παιδί” της αίσθησης, της μη λεκτικής επικοινωνίας, το πάντρεμα ανάμεσα στην αίσθηση και στην πραγμάτωση της. Δημιουργείται ανάμεσα σε δύο ψυχές, συνδέει δύο βαθιά προσωπικούς κόσμους και δημιουργεί την ψυχική δυάδα.

Η γέννηση, είναι το ταξίδι της ψυχής και του σώματος του αγέννητου ανθρώπου μέσα από τον πρώτη αίσθηση αποχωρισμού. Ο αγέννητος άνθρωπος αποχωρίζεται το σώμα της μητέρας του για να έρθει στην καινούργια διάσταση, στην καινούργια του πραγματικότητα. Η γέννηση δίνει λόγο στην ψυχή του ανθρώπου και λόγια στην σωματική επικοινωνία ανάμεσα στο δίδυμο μητέρας-νεογέννητου. Ας θυμόμαστε ότι η γέννηση είναι μια μετάβαση από την ενδομήτρια ζωή στην εξωμήτρια και όπως κάθε μετάβαση χρειάζεται χρόνο προσαρμογής.
Για τα “μάτια” του νεογέννητου και μετά βρέφους, όλες οι προαναφερθείσες έννοιες είναι βιωματικές και δημιουργούν την ανάγκης της Σύνδεσης του με την μορφή που τις συμβολίζει.
Η Σύνδεση, που έχει ξεκινήσει να υπάρχει στην περίοδο της ενδομήτριας ζωής, τροποποιείται με την γέννηση ( το πρώτο συμβολικό αποχωρισμό) και συνεχίζει να υπάρχει από τα πρώτα λεπτά της ζωής του μικρού ανθρώπου.

Η πρώτη μορφή “αποχωρισμού” που βιώνει το αγέννητο πλάσμα είναι η πράξη της γέννησης του. Είναι η πρώτη μορφή εσωτερικής σύγκρουσης, που αφενός ωθεί την ύπαρξη του αγέννητου πλάσματος να αποφασίσει πότε είναι έτοιμο να αποχωριστεί την πρώτη μορφή ψυχοσωματικής “στέγης” (ενδομήτρια ζωή) και αφετέρου είναι η Έκφραση της Ανάγκης του να βιώσει τον αποχωρισμό που συμβολίζει την μετάβαση του σε μια καινούργια πραγματικότητα. Είναι μια διαδικασία που αποφασίζεται από τον αγέννητο άνθρωπο και είναι η πρώτη ενστικτώδης έκφραση ανεξαρτησίας. Η απόφαση μας να γεννηθούμε και η απόφαση μας να νιώσουμε έτοιμοι να “ταξιδέψουμε” και να αποχαιρετήσουμε το πρώτο μας “σπίτι”.

Mετά την γέννηση του, ο νεογέννητος άνθρωπος ζητά την ίδια αίσθηση, την αίσθηση της Σύνδεσης και η μορφή της μητέρας αποτελεί το πρώτο οδηγό αναγνώρισης του περιβάλλοντος του. Το περιβάλλον του είναι η απεριόριστη αγκαλιά της και η άμεση ανταπόκριση της στις ψυχοσωματικές του ανάγκες, δημιουργούν την πρώτη αίσθηση της Προστασίας, Ασφάλειας και Εμπιστοσύνης.
H μορφή της μητέρας, είναι το περιβάλλον που αγκαλιάζει την ύπαρξη του μικρού ανθρώπου και δίνει το έναυσμα για την εγκαθίδρυση της αίσθησης και την δημιουργία συναισθημάτων που γεννιούνται.
Η καθημερινή επαφή της μητέρας με το νεογέννητο και μετά βρέφος, η καθημερινότητα που περικλείει την εκπλήρωση των ψυχοσωματικών και ψυχοσυναισθηματικών αναγκών, η συνέχεια και η εξέλιξη της έννοιας Σύνδεσης δημιουργούν τον δεσμό ανάμεσα στις δύο υπάρξεις και τροφοδοτούν την υγιή αίσθηση της ύπαρξης. Η γέννηση είναι ένα μεταβατικό στάδιο και κάθε μεταβατικό στάδιο χρειάζεται μια περίοδο προσαρμογής.
Η προσκόλληση στην μορφή της μητέρας, είναι απαραίτητη για τον μικρό άνθρωπο στην περίοδο της προσαρμογής του, στην περίοδο που σηματοδοτεί το “πέρασμα” από την ενδομήτρια ζωή στην εξωμήτρια. Όλα τα νεογέννητα και βρέφη, νιώθουν, συναισθάνονται και βιώνουν. Ανακαλύπτουν την ύπαρξη τους μέσα από την προσκόλληση τους, που με την σειρά της ανακουφίζει, προστατεύει και συνδέει.

H μητρική μορφή για το νεογέννητο κ βρέφος, είναι ότι πιο κοντινό στην μορφή του ” Θεού”. Είναι ότι πιο κοντινό στην αίσθηση της τελειότητας για να αφεθεί να φροντιστεί κ να συναισθανθεί από αυτήν. Το νεογέννητο είναι πλήρως εξαρτημένο από την Μητέρα του για να επιβιώσει, κυριολεκτικά κ συναισθηματικά. Η άμεση ανταπόκριση της στις ανάγκες του δημιουργεί μια αίσθηση εμπιστοσύνης. Με την σειρά της η αίσθηση εμπιστοσύνης δημιουργεί μια συναισθηματική καταγραφή μέσα στο νεογέννητο χρωματισμένη με την πολυπόθητη αλλά κ απαραίτητη αίσθηση ασφάλεια κ προστασίας. Το πιο όμορφο κ εκπληρωμένο ψυχικό χρώμα που μπορεί να νιώσει ένας τόσο μικρός άνθρωπος.

Αντιγόνη Συμεωνίδου, Ψυχολόγος- Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια

images210ytvax

Η απώλεια κ το πένθος μέσα από τα μάτια του παιδιού, Αντιγόνη Συμεωνίδου.

Σε συμβουλευτική γονέων για την απώλεια κ το πένθος μέσα στην οικογένεια πάντα η πρώτη απορία των γονιών είναι ” πως να χειριστώ την κατάσταση με το/τα παιδιά”. Ειδικά για παιδιά ηλικίας 5 με 10 ετών. Συνήθως αφορά παππού, γιαγιά, θείο, θεία που είναι πρόσωπα πολύ αγαπημένα κ μέσα στο οικογενειακό πλαίσιο που ζει το παιδί. Κ στην πιο δύσκολη περίπτωση αφορά ένα γονιό. Αλλά η απώλεια κ το πένθος για την παιδική δεν είναι θέμα χειρισμού. Είναι θέμα “εισόδου” σε μια καινούργια πραγματικότητα, είναι θέμα εξερεύνησης της διαδρομής της καινούργιας πραγματικότητας.
Δεν λαμβάνουμε υπόψιν μας την φύση της έννοιας Απώλεια κ το πλαίσιο του Πένθους κ για να βοηθήσουμε το παιδί χρειάζεται να μπούμε στα παπουτσάκια του.
Η απώλεια είναι ένα χάσιμο σχέσης, μια ολοκληρωτική αφαίρεση ενός υπαρκτού ανθρώπου από τη ζωή του παιδιού. Μετά την κυριολεκτική αφαίρεση ακολουθεί κ η συμβολική ( αφαίρεση επαφής, αφαίρεση μέλλοντος, αφαίρεση εξέλιξης της ζωής του παιδιού με το αγαπημένο πρόσωπο που έφυγε). Η διαδικασία της αφαίρεσης βιώνεται μέσα στο παιδί κ ζυμώνεται με το παιδί. Κ το πένθος είναι μια έκφραση αγάπης απέναντι στον άνθρωπο που έφυγε κ μια έκφραση ζυμώματος της απώλειας μέσα στην παιδική ψυχή. Τι να χειριστείς σε κάτι τόσο ζωντανό, γεμάτο συναισθήματα, γεμάτο απορίες, γεμάτο συμβολισμούς κ καινούργια μηνύματα. Δεν χειρίζεσαι αλλά συνυπάρχεις με το παιδί σου μέσα στο καινούργιο μονοπάτι που έχει μπει. Όταν ένας αγαπημένος άνθρωπος φεύγει από τη ζωή του παιδιού, το ίδιο παιδί δημιουργεί μια επιθυμία συναισθηματικής επιβίωσης. Επιθυμεί να ξαναφέρει το παρελθόν στο παρόν, επιθυμεί να υπάρχει ξανά ο αγαπημένος του άνθρωπος στην ζωή του στο Τώρα. Κ ματαιώνεται. Τι να χειριστείς σε κάτι τόσο ανθρώπινο αλλά μη αναστρέψιμο? Δεν χειρίζεσαι αλλά νιώθεις, συμπορεύεσαι, λες αλήθεια κ συνυπάρχεις στην εξέλιξη του μικρού ανθρώπου που αντιμετωπίζει μια τεράστια ματαίωση.
Για τα μάτια ενός παιδιού, η απώλεια ενός αγαπημένου ανθρώπου βιώνεται κ ως μια μορφή εγκατάλειψης. Το μικρό παιδί “εγκαταλείπεται” από τον άνθρωπο που έφυγε κ δημιουργεί μέσα του θυμό κ μια αίσθηση αδικίας. Το παιδί θα προσπαθήσει να προστατευθεί από μέσα του αλλά τα συναισθήματα του αποχωρισμού είναι καταλυτικά για να τα καταφέρει. Κ εκεί ερχόμαστε εμείς οι ενήλικες που αγκαλιάζουμε το παιδί κ μαζί με την ζεστασιά που δημιουργούμε το βοηθάμε να υπάρχει στην απώλεια κ στο πένθος. Το παιδί θα στραφεί σε μας για να προσπαθήσει να καταλάβει κ να συνειδητοποιήσει την έννοια του θανάτου κ της απώλειας.

Κ όταν χάνουν τον γονιό τους? Παραθέτω ένα κείμενο δημιουργημένο από μια συμβουλευτική σε πατέρα που έχασε την σύζυγο του κ μητέρα των παιδιών του, ηλικίας 6 κ 8 χρονών.

” Τα παιδιά θα πληγωθούν, θα θυμώσουν, θα απογοητευθούν, θα κλάψουν. Θα τους λείψει η μορφή της, η μυρωδιά της, η ματιά της, η αγκαλιά της, το χάδι της, το νανούρισμα της. Θα θυμώσουν που δεν υπάρχει στην ζωή τους, θα φοβηθούν γιατί δεν θα υπάρχει στο μέλλον τους και θα κοιμούνται αγκαλιά με τις αναμνήσεις τους. Θα ονειρεύονται το παρελθόν τους γιατί θα την έχει μέσα, θα θέλουν να την φέρουν στο παρόν τους αλλά δεν θα μπορούν. Αυτή είναι η πραγματικότητα της απώλειας. Μην τα βάλετε σε γυάλα, μην τα αποτρέψετε από το να την βιώσουν. Μπροστά τους ανοίγεται ένας συναισθηματικός δρόμος που θα δημιουργηθεί από την ανάγκη τους να βιώσουν τα συναισθήματα τους και τον πόνο που γεννιέται από την απώλεια. Ο μόνος και βασικός άνθρωπος στην ζωή του που μπορεί να τα ανακουφίσει και να τα ενδυναμώσει, είστε εσείς. Το άλλο μισό της μαμάς τους, το άλλο μισό της οικογένειας τους, το άλλο μισό του κόσμου τους. Να τους μιλάτε από την ψυχή σας, να τους λέτε μόνο την αλήθεια, να απαντάτε σε όλες τις απορίες που θα γεννηθούν στα κεφαλάκια τους. Μην ξεχνάτε ότι αντιμετωπίζουν ότι πιο πυρηνικό υπάρχει στην ζωή μας, το αποχωρισμό. Και αποχωρίστηκαν την μητέρα τους, αλλά εσείς είστε ακόμα εκεί μαζί τους να αντιμετωπίσετε την απώλεια, σαν μια τριάδα όχι σαν τρεις ξεχωριστοί άνθρωποι. Από 4 άνθρωποι γίνατε τρεις και για τα παιδικά μάτια αυτή η αλλαγή φαντάζει τεράστια, απειλητική και τρομαχτική. Ενδυναμώστε την τριάδα για να μπορούν στην πορεία της ζωής τους να ζουν με την απώλεια και όχι μέσα από αυτήν.
O θάνατος της μητέρας τους θα τους διαλύσει τον εσωτερικό και εξωτερικό τους κόσμο. Μέσα τους θα δημιουργηθούν συγκρούσεις, εσωτερικές συγκρούσεις που θα τους τρομάξουν. Ο πόλεμος στην ψυχή τους ανάμεσα στην πραγματικότητα τους και στην προσδοκία ότι όλο αυτό που ζούνε θα αλλάξει, θα τα πονέσει. Η ελπίδα ότι θα την ξαναέχουν δίπλα τους θα τα τρέφει αλλά η πραγματικότητα θα τα αποδυναμώνει. Μικρές ψυχούλες που θα νιώθουν την ανάγκη να αφεθούν στην δική σας αγάπη και στήριξη αλλά ταυτόχρονα θα φοβούνται. Θα φοβούνται την αγάπη γιατί η αγάπη τα πόνεσε. Να είστε εκεί μαζί τους σε όλα όσα νιώθουν, σε όλα όσα φοβούνται και σε όλα όσα θα αποφεύγουν”

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος- Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια.

korea_echi_artwork_1004725_top

Πως χτίζεται η εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, Αντιγόνη Συμεωνίδου

H εμπιστοσύνη στον εαυτό μας, γεννιέται στην ενδομήτρια ζωή μας και είναι μια καθημερινή βιωματική εμπειρία.
Γεννιέται μέσα από την εν-συναίσθηση μας, νιώθοντας την ύπαρξη μας ως ένα αναπόσπαστο κομμάτι του σώματος της μητέρας μας, στην διάρκεια της ενδομήτρια ζωής Μας. Μέσα στην πρώτη “στέγη” δημιουργούνται τα πρώτα συναισθήματα που εγκαθιδρύουν την αίσθηση της ύπαρξης μας μέσα από την ψυχοσωματική σύνδεση με την μητέρα μας.
Εγκαθιδρύεται ως αίσθηση όταν αποφασίζουμε να συνεργαστούμε με το σώμα και την ψυχή της μητέρας μας για να την αποχωριστούμε, με την γέννηση μας, όταν εμπιστευόμαστε την ύπαρξη μας για αποχωριστούμε την πρώτη μας “στέγη”.
Ενδυναμώνει, όταν αφεθούμε μετά την γέννηση μας, να κινηθούμε, να σκαρφαλώσουμε στο στήθος της και να θηλάσουμε ( ικανοποιώντας το ένστικτο επιβίωσης και την ανάγκη της σύνδεσης, μαζί της).
Γίνεται πιο δυνατή, όταν στην ανάγκη μας να προσαρμοστούμε στην εξωμήτρια ζωή από την ενδομήτρια, η άμεση ανταπόκριση και η εκπλήρωση των ψυχοσυναισθηματικών μας αναγκών, συναισθάνεται και εκπληρώνεται από την Μητέρα μας. Η μετάβαση μας και η προσαρμογή μας στην καινούργια μας πραγματικότητα, πλαισιώνεται από Εκπλήρωση και έτσι ανθίζει η αίσθηση της Προστασίας και της Ασφάλειας.
Σταθεροποιείται, όταν στην βρεφική μας ηλικία η συναισθηματική επικοινωνία με την βασικότερη μορφή της ζωής μας, εκφράζεται με την αγκαλιά, το χάδι ( δύο εξαιρετικές εκφράσεις συναισθηματικής επικοινωνίας).
Σταθεροποιείται και δίνει την σκυτάλη για πιο Συνειδητή Αίσθηση που ανθίζει στην παιδική ηλικία, όταν στην κορύφωση του άγχους αποχωρισμού, δεν οδηγούμαστε σε βίαιες πράξεις πρόωρης ανεξαρτητοποίησης, αλλά νιώθουμε ότι η Βάση ( η μητέρα) είναι Εκεί, για να συναισθανθεί τον φόβο του αποχωρισμού και για να απαλύνει την εσωτερική σύγκρουση που βιώνουμε.
Γίνεται πιο ολοκληρωμένη, όταν στην κορύφωση του άγχους αποχωρισμού που είναι η αίσθηση, συναίσθηση και συνειδητοποίηση ότι αποτελούμε ξεχωριστή οντότητα από την μητέρας μας, βιώνεται ως Ολοκληρωτικό Αποχωρισμό και ταράζει τον εσωτερικό μας κόσμο, υπάρχει η μορφή της, που προστατεύει και ανακουφίζει.
Μεγαλώνει και θεριεύει όταν η μορφή του πατέρα μας εσωτερικεύεται μέσα μας και μας κάνει να νιώθουμε ότι μπορούμε να κάνουμε ότι θέλει η καρδιά μας και να πραγματοποιήσουμε όλα μας τα όνειρα.
Γιγαντώνεται όταν και οι δύο βασικές μορφές της ζωής μας, οι γονείς μας, δημιουργούν μέσα στην οικογένεια μας, μέσα στο πρώτο σπίτι συναισθημάτων την δική μας βιωματική εμπειρία της Σχέσης.
Ο τρόπος που μεγαλώνουμε και η ποιότητα σχέσης που έχουμε με τους πιο βασικούς ανθρώπους της ζωής μας (τους γονείς μας) ορίζει το πιο βασικό σημείο αναφοράς στην εξέλιξη της ύπαρξης μας : αν θα μεταμορφωθούμε σε συναισθηματικά “ανθεκτικούς” ανθρώπους ή αν θα μεταμορφωθούμε σε ανθρώπους που αλλοιώνονται για να επιβιώσουν συναισθηματικά στο περιβάλλον τους.
Οι συναισθηματικά ανθεκτικοί άνθρωποι είναι οι άνθρωποι που μπορούν να βιώνουν και να διαχειρίζονται όλες τις μορφές ματαιώσεων, κυριολεκτικές και μεταφορικές και να μπορούν να ζουν μαζί με αυτές και όχι μέσα από αυτές. Είναι άνθρωποι που έχουν χρωματίσει την αρχή και εξέλιξη της ύπαρξης τους με την εκπλήρωση των ψυχικών και συναισθηματικών αναγκών τους. Οι συναισθηματικές ανάγκες, είναι οι ανάγκες που δημιουργούνται από το ένστικτο επιβίωσης μέσα στην σχέση μας με τους γονείς μας, μέσα από την συνειδητοποίηση, ότι σαν παιδιά είμαστε από την φύση μας συνεργατικά για να βιώσουμε τα συναισθήματα που έχουμε ανάγκη να νιώσουμε, ξανά μέσα από την σχέση με τους γονείς. Συναισθήματα που δημιουργούνται από την αίσθηση ασφάλειας που γεννάει την εμπιστοσύνη, η αίσθηση ότι αγαπιέσαι που δημιουργεί κίνητρο για να ζεις, η αίσθηση ότι ανήκεις σε ένα πολύ ισχυρό οικογενειακό σχεσιακό πλέγμα που έχει χρωματιστεί με κατανόηση, επικοινωνία και αποδοχή. Στην παιδική μας ηλικία οι γονείς μας είναι οι άνθρωποι που μας βοηθούν να δημιουργήσουμε τον εσωτερικό μας κόσμο και τον τρόπο που ερμηνεύουμε τον εξωτερικό.
Τα πρώτα σου βιώματα που χτίζουν την βάση σου, η πρώτη ασυνείδητη αίσθηση αγάπης που περνάει σε κάθε ίνα της ψυχής σου και διαχέεται στο σώμα σου, βάζει την αρχή για μια ύπαρξη που αντέχει και συνεχίζει.

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος-Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια.

hands
hands

Ο μητρικός θηλασμός ως Ρίζα Ζωής, Αντιγόνη Συμεωνίδου

Τεράστια τα ψυχικά και συναισθηματικά οφέλη του μητρικού θηλασμού. Εκπληρώνει βαθιές ψυχικές ανάγκες στο δίδυμο μαμάς-μωρού, ανάγκες που δημιουργούν ” Σύνδεση”, “Ασφάλεια”, “Σχέση”, “Εμπιστοσύνη”.

Οι ανάγκες που εκπληρώνονται με τον μητρικό θηλασμό, υπάρχουν και πατάνε επάνω στην απαρχή, με την απαρχή να είναι η έννοια Συναισθηματική Δημιουργία.

Για τα μάτια του νεογέννητου και βρέφους, η συναισθηματική δημιουργία είναι η ρίζα της ύπαρξης του, η ρίζα της Αγάπης. Προτού γεννηθεί ο μικρός άνθρωπος φέρει μέσα του ήδη μια μορφή συναισθηματικής δημιουργίας. Βιώνει την αλλαγή του από έμβρυο σε άνθρωπο, μέσα από την αλλαγή που συμβαίνει στο σώμα της μητέρας του, μέσα από την αλλαγή που συμβαίνει στην ψυχή και στο συναίσθημα της μητέρας του. Βιώνει το ταξίδι της γέννησης του με τον τοκετό να είναι μια ψυχοσωματική εμπειρία, βιώνει την έξοδο του στην καινούργια του πραγματικότητα. Αν όλα αυτά που συναισθάνεται ο μικρός άνθρωπος δεν είναι Δημιουργία, τότε τι είναι? Τι θα μπορούσε να είναι Δημιουργία για τον αγέννητο άνθρωπο, από την ίδια την πράξη της γέννησης του και τα συναισθήματα που την ορίζουν αλλά και την πλαισιώνουν? Κάθε απαρχή χρειάζεται και εξέλιξη, χρειάζεται να νιώθει το νεογέννητο ότι υπάρχει μια συναισθηματική συνέχεια ανάμεσα στην ύπαρξη του και στην βασική τροφό. Χρειάζεται να μπορεί να αφεθεί στο μεταβατικό συναισθηματικό πλαίσιο, για να ακολουθεί την βιωματική εμπειρία της εναρμόνισης του με την μητέρα του. Ο μητρικός θηλασμός δίνει συνέχεια στην σωματική και ψυχική εναρμόνιση και καθώς σταθεροποιούνται στον θηλασμό, εξελίσσονται. Η εξέλιξη δεν κλονίζεται γιατί συνεχίζεται ο θηλασμός και η ρίζα της αγάπης ενδυναμώνει. Το περιβάλλον του νεογέννητου, η μητρική μορφή καθρεφτίζει την ποιότητα της προσκόλλησης, μια γερή μορφή προσκόλλησης που δημιουργεί μια συναισθηματική καταγραφή βασισμένη στην Σχέση και εσωτερικεύεται από το βρέφος ως μια ακλόνητη αίσθηση ασφάλειας και εμπιστοσύνης.
Η αίσθηση ασφάλειας και εμπιστοσύνης σιγά σιγά μεταμορφώνεται στην εμπειρία της Σύνδεσης ανάμεσα στο δίδυμο μητέρας-μωρού. H εμπειρία της Σύνδεσης είναι από τις πιο αναγκαίες ψυχικές ανάγκες του ανθρώπου, γιατί πλαισιώνει και πλαισιώνεται από συναισθήματα. Η σύλληψη του ανθρώπου είναι μέσα από συναισθήματα, ο τοκετός είμαι μια εμπειρία που πραγματώνεται μέσα από συναισθήματα. Το νεογέννητο χρειάζεται να βιώνει την συνέχεια της Σύνδεσης στην εξωμήτρια ζωή του μέσα από τον θηλασμό. Ο μητρικός θηλασμός δημιουργεί μια μορφή συναισθηματικής συνείδησης, ένα πλαίσιο που ο μικρός άνθρωπος καθρεφτίζει την ύπαρξη του με συναισθήματα που δημιουργούν την πρώτη αίσθηση του “εαυτού” μέσα από την επαφή του με την μητέρα του.
Και έτσι η Σύνδεση μεταμορφώνεται σε Σχέση, αλλά για να πραγματωθεί η σχέση χρειάζεται ο θηλασμός να συνεχίζεται σύμφωνα με τις ανάγκες του μωρού. Όσο πιο πολύ συνεχίζεται ο θηλασμός δημιουργεί στον εσωτερικό κόσμο του μωρού την σταθερότητα και την σταθεροποίηση σε αυτήν. Η σταθερότητα είναι πάλι αναγκαία, τα μωρά χρειάζεται να μπορούν να νιώθουν ότι “κάθονται” και υπάρχουν μέσα σε μια εμπειρία που τους προσφέρει εκπλήρωση ψυχοσυναισθηματικών αναγκών. Να σταθεροποιούνται και στην εμπειρία αλλά και σε ότι ανθίζει μέσα τους – ότι συναίσθημα- από την εμπειρία αυτή.
H σταθερότητα στο μητρικό θηλασμό, δημιουργεί μια ρίζα ανάμεσα στην μητέρα και το μωρό μια νοητή μορφή ομφάλιου λώρου. Φανταστείτε δύο συγκοινωνούντα δοχεία τρέφουν και τροφοδοτούνται το ένα από το άλλο. Το μωρό μέσα από το θηλασμό ρουφάει συναισθήματα και δημιουργεί τον δικό του συναισθηματικό κόσμο.
Ο μητρικός θηλασμός είναι η Ρίζα της Ζωής, η Απαρχή που εκπληρώνονται βαθιές ανθρώπινες ανάγκες, η Ρίζα που δημιουργεί την Αγάπη.

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος-Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια.

7923e01c63d1ed4a2cf5652567c1f595

H σημασία των πρώτων στιγμών μετά τον τοκετό, Αντιγόνη Συμεωνίδου.

Εξαιρετικής σημασίας οι πρώτες στιγμές μετά τον τοκετό, για την μητέρα και το νεογέννητο.

Οι πρώτες στιγμές είναι το πρώτο συναισθηματικό περιβάλλον που δημιουργεί τον αρχικό δεσμό ανάμεσα στους δύο. Για το νεογέννητο πλάσμα σηματοδοτεί την Εμπειρία του, να είναι και να Υπάρχει μετά την γέννηση του, στην αγκαλιά της Μητέρας του που για όλη την διάρκεια της κύησης ένιωθε και βίωνε την μεταμόρφωση του. Η γέννηση του μωρού είναι μια πράξη ελευθερίας, εμπιστοσύνης στην εσωτερική του φωνή για να γεννηθεί. Μετά το ταξίδι της γέννησης η απευθείας επαφή του με την μητέρα του ανακουφίζει, ηρεμεί και δημιουργεί την αρχή του δεσμού προσκόλλησης. H στιγμή της γέννησης του, είναι μια στιγμή που Αρχίζει να υπάρχει σε ένα εντελώς καινούργιο περιβάλλον. Έχει αποχωριστεί το πρώτο και βασικό περιβάλλον, την ενδομήτρια ζωή και έρχεται σε καινούργιες συναισθηματικές εμπειρίες. Αλλά έρχεται γεμάτο ψυχικές και συναισθηματικές ανάγκες. Ανάγκη επαφής, σύνδεσης και εν συναίσθησης. Η ψυχική ανάγκη επαφής εκπληρώνεται με την επαφή δέρμα με δέρμα με την μητέρα του, η ανάγκη εν συναίσθησης και σύνδεσης εκπληρώνεται με βίωμα του «Υπάρχω στην χειροπιαστή αγκαλιά σου».
Ο αποχωρισμός του μωρού από το σώμα της μητέρας του, αναδύει το ένστικτο επιβίωσης που δεν είναι άλλο από το να συνεχίζει να νιώθει συνδεδεμένος μαζί της, για να επιβιώσει στην καινούργια του πραγματικότητα. Με το που αποχωριζόμαστε το σώμα της μητέρας μας και γεννιόμαστε, χρειάζεται να αφεθούμε να σκαρφαλώσουμε ή να τοποθετηθούμε απευθείας στο στήθος της και να θηλάσουμε Οι πρώτες στιγμές της γέννησης μας χρειάζεται να χρωματιστούν με την αίσθηση της Επαφής και της Σύνδεσης.
Η κύηση είναι πλημμυρισμένη από συναισθήματα με το έμβρυο να ετοιμάζεται να αποφασίσει πότε είναι έτοιμο να βγει στην καινούργια του πραγματικότητα και την μέλλουσα μητέρα να είναι η μορφή που παντρεύει δύο αντίθετες πραγματικότητες : την πραγματικότητα της εξέλιξης της συναισθηματικής επικοινωνίας ανάμεσα στην ύπαρξη της και στο μωρό της και την πραγματικότητα της αρχής της σχέσης που πραγματώνεται μετά την γέννηση με την μητρότητα.
O θηλασμός συμβολίζει την βιωματική εμπειρία της σχέσης για την μητέρα και την εκπλήρωση του ενστίκτου επιβίωσης για τον μικρό άνθρωπο. Το ένστικτο επιβίωσης είναι η σίτιση του αλλά η σίτιση του χρειάζεται να προέρχεται και να εκπληρώνεται από την ψυχοσωματική του σύνδεση με την μητέρα του. Ρουφώντας το μητρικό γάλα ο μικρός άνθρωπος βιώνει ακόμα μια φορά μέσα από την σωματική επαφή και την μη-λεκτική επικοινωνία την αίσθηση ότι κολυμπάει σε μια λίμνη συναισθημάτων που έχει χρωματιστεί με ασφάλεια και προστασία, γιατί ο πιο δυνατός «οδηγός» αναγνώρισης του περιβάλλοντος είναι ακριβώς το συναίσθημα που δημιουργείται όταν εκπληρώνονται οι ψυχοσωματικές του ανάγκες. To νεογέννητο πλάσμα, εκπληρώνοντας το ένστικτο επιβίωσης του μέσα από την ψυχοσωματική σύνδεση με την μητέρα του, εκπληρώνει και την ψυχική του ανάγκη να συνεχίζει να νιώθει αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξης της (συνεχίζει να νιώθει ταυτισμένος μαζί της). Η ταύτιση, μέρα με την μέρα, ενδυναμώνει την αίσθηση προστασίας και ασφάλειας που ένιωθε στην ενδομήτρια ζωή.
Το στήθος της και η αγκαλιά της συμβολίζει την το κομμάτι του σώματος της που δίνει μορφή, λόγια και λόγο στο πλαίσιο που μέσα υπάρχει έννοια της εμπειρίας της Αγάπης. Ικανοποιώντας τις ψυχοσωματικές ανάγκες του μικρού πλάσματος της, ικανοποιεί και την δική της ανάγκη που είναι η σύνδεση με το μωρό της. Ότι είναι ο ομφάλιος λώρος για την ενδομήτρια ζωή, είναι ο θηλασμός για την εξωμήτρια.
Συνοδοιπόρος ο ομφάλιος λώρος. Συνοδοιπόροι τα συναισθήματα.
Ο ομφάλιος λώρος δεν χρειάζεται να κόβεται αμέσως. Ο ομφάλιος λώρος είναι έκφραση κυριολεκτικής και συμβολικής μορφής σύνδεσης και πλαισιώνει συναισθήματα που βιώνονται κατά την διάρκεια της ενδομήτριας ζωής. Είναι ο συναισθηματικός οδηγός του εμβρύου, ο σωματικός τροφός μέσα από το σώμα της μητέρας του και η αναγκαιότητα του να μην κόβεται απευθείας μετά την γέννηση του, έχει λογική. Ο ομφάλιος λώρος έχει ψυχική και συναισθηματική δυναμική μέσα του, έχει ένα πλαίσιο που μέσα σε αυτό δημιουργείται η Ύπαρξη του ανθρώπου
Ο τοκετός είναι μια συγκλονιστική εμπειρία και οι πρώτες στιγμές είναι το πλαίσιο που αναδύονται και ανθίζουν έντονα συναισθήματα. Όσο είναι δυνατόν ο αποχωρισμός του μωρού από την μητέρα ας γίνεται μόνο όταν υπάρχει πραγματικά σοβαρός ιατρικός λόγος. Μόνο τότε.

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος- Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια.

Black and white shot of young woman with newborn baby right after delivery
Black and white shot of young woman with newborn baby right after delivery

Προσπάθησε να με καταλάβεις Μαμά και Μπαμπά, Αντιγόνη Συμεωνίδου.

“Προσπάθησε να καταλάβεις ότι όταν σε κοιτάω, κοιτάω εσένα αλλά και εμένα μέσα από εσένα.
Προσπάθησε να καταλάβεις ότι η φωνή σου, γίνεται η εσωτερική φωνή μου.
Προσπάθησε να καταλάβεις ότι οι λέξεις που μου λες δεν έχουν τόσο σημασία όσο το χρώμα της φωνής σου.
Προσπάθησε να καταλάβεις ότι η φωνή σου μου δημιουργεί ασφάλεια, προστασία ή φόβο.
Προσπάθησε να καταλάβεις ότι αν φωνάζεις σε βλέπω σαν κεραυνό, θέλω να σε βλέπω σαν ήρεμο νερό.
Προσπάθησε να καταλάβεις ότι είμαι πολύ πιο μικρός από εσένα και όταν φοβάμαι όλα μου φαίνονται κυριολεκτικά τεράστια και επικίνδυνα.
Μίλα μου, μην φωνάζεις.
Προσπάθησε να καταλάβεις όταν δεν μπορώ να δω αυτό που εσύ θέλεις να δω, γιατί δεν αντιλαμβάνομαι τον κόσμο όπως εσύ Μαμά και Μπαμπά.
Προσπάθησε να καταλάβεις ότι προσπαθώ να αντιληφθώ τον κόσμο μέσα από εσένα, Μαμά και Μπαμπά.
Προσπάθησε να καταλάβεις ότι ο εσωτερικός μου κόσμος, ο συναισθηματικός μου κόσμος φτιάχνεται από εσένα Μαμά και Μπαμπά.
Και καθώς μεγαλώνω Μαμά και Μπαμπά, να μου λέτε μόνο την αλήθεια για να γίνομαι και εγώ αληθινός απέναντι σε ότι νιώθω για να μην φοβάμαι αυτό που νιώθω.
Αν φοβάμαι αυτό που νιώθω, φυλακίζομαι στην χειρότερη φυλακή : Στην δική μου πια, Μαμά και Μπαμπά”

Aντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος-Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια.

4d1f4e7192d9999247d62da20b1f2723

Απλά να Υπάρχεις, Αντιγόνη Συμεωνίδου.

“Aπλά να υπάρχεις, σε κάθε λεπτό που είσαι, σε κάθε στιγμή που νιώθεις, σε κάθε επαφή που αποτελείς μέρος της. Απλά να σε ακούς σε κάθε στιγμή που σε αποφεύγεις, σε κάθε λεπτό που σε διώχνεις, σε κάθε στιγμή που αναδύονται όλα αυτά που έχεις καταχωνιάσει. Απλά να επιτρέπεις μια εσωτερική προσπάθεια που σε πηγαίνει σε μια συνειδητοποίηση να πραγματωθεί. Απλά να στέκεσαι ακέραια κάθε λεπτό που Χρειάζεται για να βιώσεις ότι έχεις απωθήσει. Η ενδυνάμωση είναι η διαδικασία αναγνώρισης όλων όσων αποφεύγεις και η συνειδητοποίηση μεταμορφώνει την εσωτερική κρίση σε εσωτερική αλλαγή. Έτσι αγγίζεις τον πυρήνα σου, έτσι ξαναενώνεσαι με την δύναμη σου. Η δύναμη σου, είσαι Εσύ, εσύ είσαι το βίωμα σου”

Λόγια μου σε θεραπευόμενη που βιώνει έντονο άγχος και κρίσεις πανικού. Υπάρχει μεγάλη σύνδεση μεταξύ άγχους και ψυχαναγκασμών. Είναι σαν δύο συγκοινωνούντα δοχεία, που το ένα τροφοδοτεί και τροφοδοτείται από το άλλο. Οι ψυχαναγκασμοί δημιουργούνται χωρίς να συνειδητοποιούμε την δημιουργία τους. Δημιουργούνται σε ανθρώπους που έχουν βιώσει σε μικρή ηλικία τον πόνο από τον θάνατο αγαπημένου προσώπου. Ζουν παρέα με την ανάγκη τους να προστατεύονται από τον ψυχικό πόνο και αυτή η ανάγκη έχει μεταμορφωθεί σε μια φυλακή ψυχαναγκασμών, σε μια δική τους πραγματικότητα που δημιουργείται από τον φόβο του αποχωρισμού. Οι ψυχαναγκασμοί, τους τροφοδοτούν την πεποίθηση ότι η αγάπη σημαίνει αποχωρισμός αλλά εστιάζονται μόνο στον φόβο του αποχωρισμού και το κενό μεγαλώνει, γιατί μόνο όταν ρουφάμε την αγάπη αντέχουμε τον αποχωρισμό. Είναι δύσκολοι οι αποχωρισμοί ,είναι επώδυνη η συνειδητοποίηση της μη-αναστρεψιμότητας, αλλά πιο επώδυνη είναι η άρνηση. Η άρνηση να έρθεις κοντά σε έναν άλλο άνθρωπο, να συνδεθείς μαζί του, να ρισκάρεις να τον ξαναχάσεις. Ναι, μπορεί να τον ξαναχάσεις αλλά στην ουσία δεν χάνεις. Ποτέ δεν χάνεις όταν ζεις, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Όσο αρνείσαι να ζήσεις, να εκπληρώσεις εσωτερικές ψυχικές και συναισθηματικές ανάγκες τόσο πιο πολύ φοβάσαι και στεναχωριέσαι, όσο πιο πολύ φοβάσαι και στεναχωριέσαι και δεν έχεις κάτι να αντισταθμίσεις το άγχος που βιώνεις, τόσο πιο πολύ αγχώνεσαι και αναγκάζεις τον εαυτό σου να πιστεύει ότι αντέχεις γιατί μόνο έτσι θεωρείς ότι μπορείς να ανταπεξέλθεις. Η παγίδα με το άγχος είναι ότι σκέφτεσαι και πιστεύεις ότι το χειρότερο σενάριο που μπορεί να συμβεί, γίνεται μέσα σου πραγματικότητα. Και η παγίδα με τους ψυχαναγκασμούς είναι ότι σε κρατούν φυλακισμένο στα χειρότερα σενάρια και ότι συναίσθημα δημιουργούν είναι επώδυνο γιατί σε καθηλώνει σε αδιέξοδο.
Και όμως τα καταφέρνουν και ξανα-Δημιουργούν τον εαυτό τους με μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στην ύπαρξη τους, με αγάπη για την υπαρξη τους. Για εμένα δεν υπάρχει μεγαλύτερη έκφραση δημιουργικότητας. Να καταφέρεις να συνειδητοποιήσεις ότι δεν έχεις τον έλεγχο σε όλα όσα φοβάσαι και ότι όσο και να φιλτράρεις την ζωή σου μέσα από άγχος, υπάρχουν πάντα καταστάσεις που δεν θα μπορείς να ελέγχεις, απώλειες που δεν θα μπορείς να σταματήσεις, εξελίξεις που δεν θα μπορείς να ορίσεις αλλά και όμορφες στιγμές που αν αφεθείς θα τις ζήσεις και θα τις βιώσεις.
Μέσα στην ψυχοθεραπεία αναγνωρίζεται ο μηχανισμός που δημιουργεί ψυχαναγκασμούς, μέσα στην θεραπευτική σχέση αναδύεται η άμυνα που τροφοδοτεί εσωτερικό άγχος και συναισθήματα των θεραπευόμενων που μεταβιβάζονται στο πρόσωπο μου, αγγίζουν δικές μου συναισθηματικές χορδές και μέσα από την γέννηση αυτή πορευόμαστε μαζί στην θεραπεία της ψυχής…
Αναδύονται φόβοι και άγχη αποχωρισμού αλλά μέσα από την δική τους αναγέννηση οι φόβοι και οι αποχωρισμοί είναι λιγότερο επώδυνοι και σιγά-σιγά απομυθοποιούνται, η συνειδητοποίηση αναδύεται και η εσωτερική ελευθερία ακολουθεί.

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος-Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια.

ppp

Οι ψυχοσωματικές αντιδράσεις, Αντιγόνη Συμεωνίδου

To σώμα μας και η ψυχή μας γεννιούνται μαζί, συμπορεύονται παρέα, νιώθουν ταυτόχρονα αλλά δεν επικοινωνούν πάντα. Υπάρχουν στιγμές που το ένα κρύβεται από το άλλο, το ένα προσπαθεί να κυριαρχήσει ή να απωθήσει το άλλο. Με αυτή τη σύγκρουση χωρίζεται στα δύο η ύπαρξη του ανθρώπου, χάνεται η έννοια της ολιστικότητας στην ανθρώπινη υπόσταση και έτσι ξεκινάει μια πολύ πιο πλάγια μορφή επικοινωνίας της ψυχής μέσα από τον πόνο : τα ψυχοσωματικά.

Η σχέση ψυχής και σώματος είναι σαν δύο συγκοινωνούντα δοχεία που το ένα τροφοδοτεί και τροφοδοτείται από το άλλο. Στο ένα δοχείο ζει η αίσθηση, το συναίσθημα, οι ψυχοσυναισθηματικές ανάγκες, η ανάγκη να τις εκπληρώσουμε.

Η αίσθηση είναι το πάντρεμα όλων των αισθήσεων μας και η αλληλεπίδραση με το περιβάλλον που είμαστε και βιώνουμε την ύπαρξη μας δημιουργεί το αίσθημα που διαχέεται στην ύπαρξη μας. Ακολουθεί η ανάγκη επικοινωνίας του αισθήματος με τους ανθρώπους στο περιβάλλον μας και έτσι γεννιέται το συναίσθημα. Το συναίσθημα που ορίζεται από την αρχέγονη ανάγκη να επικοινωνηθεί με τους ανθρώπους της ζωής μας, να εκφραστεί μέσα από το σώμα μας και να συνεργήσει στην δημιουργία συν-αισθημάτων που γεννούν την ανάγκη μας για σύνδεση με μια άλλη ανθρώπινη ύπαρξη που δημιουργεί την σχέση. Στο δοχείο αυτό, υπάρχουν και οι αμυντικοί μας μηχανισμοί, που συνυπάρχουν μαζί και έχουν δημιουργηθεί μαζί μας. Συμπορευόμαστε και αισθανόμαστε κάθε πλευρά της ύπαρξης μας παρέα με τις άμυνες μας. Πολλές οι λειτουργίες των αμυντικών μηχανισμών αλλά μια πολύ βασική είναι να μην αφήσει την πραγματική ψυχική ανάγκη να εκπληρωθεί.
Και έτσι δημιουργούνται τα ψυχοσωματικά. Η ψυχική ανάγκη που δεν μπορεί να εκφραστεί βρίσκει μια πλάγια οδό και εκφράζεται μέσα από το σώμα μας. Άγχος και στρες δημιουργούν κρίση πανικού. Κάθε μορφή κρίσης έχει μέσα της την κυοφορία εσωτερικών αλλαγών που προσπαθούν να μεταμορφωθούν από αγχογόνες σε ιάσιμες και μετά σε γαλήνιες, αλλά και κάθε κρίση έχει μέσα της και μια μορφή βίας ή επιθετικότητας. Οι κρίσεις πανικού που κυριαρχούν καταλυτικά με την έντονη συμπτωματολογία τους στον άνθρωπο, προσπαθούν να του δείξουν ότι το σώμα αντιδρά σε ψυχικό πόνο ή φόβο.
Κάθε μορφή ψυχοσωματικής αντίδρασης χτυπάει ένα καμπανάκι κινδύνου για την ψυχική επιβίωση του ανθρώπου. Του υπενθυμίζει την ολιστικότητα στην ύπαρξη του, την ανάγκη να σεβαστεί και να ακούσει τις ψυχικές του ανάγκες, την υπενθύμιση ότι το σώμα έχει μνήμη, υπόσταση και ανάγκες, την συνειδητοποίηση ότι δεν μπορούμε να κρυφτούμε από το συναίσθημα μας και την ελπίδα ότι θα ακούμε την ύπαρξη μας.
Ας μην ξεχνάμε ότι ψυχικός πόνος διαχέεται από την ψυχή στο σώμα και ότι το εσωτερικό άγχος και ο φόβος όταν υπάρχει χρειάζεται να εκδηλωθεί, για να θεραπευτεί. Ακούστε την ψυχή σας γιατί το σώμα μας ακούγεται με πόνο.

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος-Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια.

66111_413513902074330_377357383_n

Η γενναιότητα των πρόωρων μωρών, Αντιγόνη Συμεωνίδου

Έχει τεράστια σημασία και βαρύτητα η ενδομήτρια ζωή, ο τοκετός , η νεογέννητη και βρεφική ζωή.

Συνειδητά καταγεγραμμένα δεν είναι, αλλά πριν από την συνείδηση υπάρχει η συναισθηματική καταγραφή που ορίζει την έννοια της ύπαρξης στον άνθρωπο. Κάθε μορφή ζωής που ξεκινάει και εξελίσσεται πραγματώνεται μέσα σε περιβάλλον. Κάθε περιβάλλον στην ζωή του ανθρώπου, δημιουργείται από το συναίσθημα και πριν το συναίσθημα υπάρχει η Αίσθηση.

Η αρχή της συναισθηματικής ζωής είναι η σύλληψη. Το πρώτο περιβάλλον που ανθίζει η ζωή είναι η ενδομήτρια ζωή. Το πρώτο αποτύπωμα της εισόδου μας στην ζωή είναι ο τοκετός και το πρώτο περιβάλλον που δίνει το έναυσμα για την υγιή ή όχι συναισθηματική καταγραφή είναι η νεογέννητη και βρεφική ζωή και συνεχίζεται στην παιδική ηλικία. Κοινό σημείο αναφοράς ανάμεσα σε όλες αυτές τις διαστάσεις η ανθρώπινη ψυχή, τα συναισθήματα και οι ψυχικές ανάγκες που χρειάζεται να εκπληρωθούν και η μορφή νοητής ή πραγματικής Οικογένειας. Της συναισθηματικής οικογένειας και της χειροπιαστής οικογένειας. Τα νεογέννητα και βρέφη δεν είναι πλασμένα για να είναι ανεξάρτητα, αλλά είναι πλασμένα για να είναι εξαρτημένα. Να βιώσουν την εξάρτηση και να βιώσουν συναισθήματα που έχουν καταγραφεί με την έννοια της Εκπλήρωσης και όχι της Ματαίωσης. Η ματαίωση στην αρχή της ζωής μας οδηγεί σε αίσθηση που χρωματίζεται από έλλειψη προστασίας και ασφάλειας και δημιουργεί το βίωμα της Ανασφάλειας.

Η λέξη ανασφάλεια δεν ανήκει σε συγκεκριμένες ηλικίες, δημιουργείται όταν ένα συναίσθημα που σε τρομάζει, στρεσάρει, αγχώνει και φοβίζει και το βιώνεις χωρίς υπάρχει ένα υποστηρικτικό πλαίσιο για να σε στηρίξει και να σε προστατεύσει. Ένα στρεσαρισμένο νεογέννητο χρειάζεται το συναισθηματικά υποστηρικτικό πλαίσιο ( μητέρα) για να ανακουφιστεί και να ηρεμήσει ( άρα δεν απειλείται), ένα παιδί ένα περιβάλλον με αποδοχή και αγάπη και επίσης ένας άνθρωπος στην ενήλικη ζωή μέσα στην ψυχοθεραπεία ένα θεραπευτικό περιβάλλον με εμπιστοσύνη, αποδοχή και πλήρη ενθάρρυνση στην ελεύθερη έκφραση. Κοινό σημείο αναφορά σε όλες τις διαστάσεις, είναι πάλι η ανθρώπινη ψυχή. Κύκλος είναι.

Mε την γέννηση μας, με τον ερχομό μας στην καινούργια μας πραγματικότητα χρειάζεται να αφεθούμε να σκαρφαλώσουμε ή να τοποθετηθούμε αμέσως στην αγκαλιά της μητέρας μας και ιδανικά να θηλάσουμε. Να ξεκινήσουμε να αντισταθμίζουμε την μετάβαση μας από την ενδομήτρια ζωή στην εξωμήτρια με Σύνδεση, Προστασία και Ασφάλεια που βιώνεται μέσα στην μητρική αγκαλιά. Αλλά ακόμα και σε περιπτώσεις που το νεογέννητο πλάσμα χρειάζεται να απομακρυνθεί από την μητέρα του και να βιώσει τις πρώτες στιγμές της ζωής του σε θερμοκοιτίδα, η επαφή με την μητρική μορφή είναι απαραίτητη για την ψυχική και συναισθηματική του ανάπτυξη.
H ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη για το νεογέννητο, είναι η διαδικασία των στιγμών, λεπτών και ωρών που συναισθάνεται την ύπαρξη του μέσα στην αγκαλιά της μητέρας του. Την μυρίζει και την νιώθει μέσα από την επαφή δέρμα με δέρμα. Έτσι αρχίζει να χτίζει μια υγιή αίσθηση της ύπαρξης του και νιώθει προστατευμένο και χορτασμένο από προστασία και αγάπη.
Η θερμοκοιτίδα είναι ένα περιβάλλον που υποστηρίζεται μηχανικά για να επιτρέψει στο νεογέννητο να υποστηρίξει την ζωή του ή να πολεμήσει για την ζωή του. Είναι ένα περιβάλλον στείρο από συναισθήματα και δεν μπορεί να εκπληρώσει τις απαραίτητες βιωματικές εμπειρίες του νεογέννητου. Όσο απαραίτητη και αν είναι για την σωματική υγεία του μωρού δεν παύει να είναι μια άχρωμη μετάβαση ανάμεσα στο τοκετό και την αγκαλιά της μητέρας. Σκεφτείτε να αποχωρίζεσαι το σώμα της μητέρας σου για να γεννηθείς και αμέσως μετά να την αποχωρίζεσαι ξανά και να βρίσκεσαι σε ένα άχρωμο και κρύο περιβάλλον.

Όταν αναφερόμαστε σε πρόωρα μωρά, δηλαδή σε μωρά που χωρίς να είναι έτοιμα αποχωρίζονται την ενδομήτρια ζωή τους για να παλέψουν για την ζωή τους μόνα τους, ας δούμε την πιο βαθιά και υπαρξιακή αλήθεια της Προωρότητας που είναι πρόωρος αποχωρισμός, η μοναξιά, η ανασφάλεια και η εσωτερική μάχη.

Πρόωρος αποχωρισμός από την ενδομήτρια ζωή χωρίς να έτοιμο το μωρό σωματικά και ψυχοσυναισθηματικά να επιβιώσει μόνο του αλλά ταυτόχρονα δεν μπορεί να επιβιώσει και μέσα στην μήτρα. Πρώτη βασική εσωτερική σύγκρουση που υπάρχει και πραγματώνεται μέσα στον αγέννητο άνθρωπο και του δημιουργεί την ανάγκη να ζήσει εκτός της μαμάς του σε ένα πιο ξένο και αφιλόξενο περιβάλλον. Άρα πρόωρος αποχωρισμός ορμώμενος από την εσωτερική ανάγκη της επιβίωσης και στην θερμοκοιτίδα ,για να συναισθανθεί τις πρώτες στιγμές, λεπτά της ζωής του μόνο του. Υπάρχει και συναισθάνεται την ύπαρξη του, πολεμώντας για την ζωή του μόνο του χωρίς να νιώθει την αίσθηση του “υποστηρικτικού πλέγματος” και την αλληλεπίδραση συναισθημάτων με την μητέρα του. Αρχικό βίωμα ανασφάλειας μέσα σε κατάσταση μάχης για την ζωή του. Γενναία πλάσματα τα πρόωρα μωρά, μαχητές από τα γεννοφάσκια τους.
Με την έξοδο τους από το στείρο περιβάλλον της θερμοκοιτίδας και την είσοδο τους στο πλούσιο από συναισθήματα περιβάλλον της μητρικής μπορούν να αντισταθμίσουν την αίσθηση της πρώτης απώλειας και να αποχρωματίσουν την αίσθηση του αποχωρισμού, μοναξιάς και ανασφάλειας με τον μητρικό θηλασμό, την συν κοίμηση, την άφθονη αγκαλιά. Βιωματικές εμπειρίες που συνεργούν στην υγιή αίσθηση του εαυτού και ξορκίζουν εσωτερικό άγχος.
Ένα νεογέννητο πλάσμα δεν έχει αμυντικούς μηχανισμούς για να καταλάβει τι του συμβαίνει και είναι μακριά από την μητέρα του. Νιώθει την απομάκρυνση, βιώνει το συναίσθημα της απομάκρυνσης και ζει μέσα στο περιβάλλον της θερμοκοιτίδας μόνο και απομονωμένο. Εκτός από το σώμα του, η ψυχή του και οι αισθήσεις του είναι τόσο ζωντανές και ακριβώς για αυτούς τους τόσο βασικούς λόγους χρειάζεται να νιώθει μια μορφή Σύνδεσης με την μητρική μορφή. Ο μητρικός θηλασμός όταν είναι εφικτός, είναι η μεγαλύτερη εκπλήρωση της ανάγκη της Σύνδεσης. Μέσα από τον θηλασμό το μικρό πλάσμα βρίσκει και βιώνει την πολυπόθητη εμπειρία της Σύνδεσης με την μητρική μορφή. Έτσι βοηθιέται να ανταπεξέλθει στον πρώτο αγώνα ζωής που δίνει μέσα στην θερμοκοιτίδα. Ο μητρικός θηλασμός ενδυναμώνει ψυχικά και δίνει στο νεογέννητο σημαντικό λόγο για να επιβιώσει. Ο λόγος είναι η Αίσθηση της Αγάπης που σε ενδυναμώνει ψυχικά και συναισθηματικά και έτσι ενδυναμώνεσαι και σωματικά.
Επίσης ένα αντικείμενο που να έχει την μυρωδιά της μητέρας δημιουργεί ένα συναισθηματικό περιβάλλον μέσα στο πραγματικό περιβάλλον της θερμοκοιτίδας και τρέφει την ψυχοσωματική επιβίωση του νεογέννητου.
Για εμάς τους ενήλικες μπορεί να είναι μόνο ένα αντικείμενο, αλλά για το νεογέννητο είναι το έναυσμα για να επιβιώσει στην επώδυνη συνθήκη που ζεί. Είναι το έναυσμα που του ενδυναμώνει την ανάγκη του : να επιστρέψει στην μητρική αγκαλιά για να εκπληρώσει τις ψυχικές του ανάγκες. Να μεγαλώσει, να βιώσει, να εξελιχθεί μέσα στο πρώτο περιβάλλον που έχει ανάγκη να υπάρχει : την Μητρική Μορφή.

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος-Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια.

1416857711420