Ας δώσουμε στη λοχεία το Χώρο κ το Χρόνο που της αξίζει, Αντιγόνη Συμεωνίδου

Ανακαλύπτει μια γυναίκα ότι είναι έγκυος. Αν η εγκυμοσύνη γεννήθηκε από συνειδητή επιθυμία, τότε έχουμε Τουλάχιστον μια εξαιρετική αρχή. Αν η εγκυμοσύνη ήρθε ξαφνικά, τότε οραματιζόμαστε μια όμορφη κύηση.
Στην πορεία της εγκυμοσύνης σιγά σιγά ερχόμαστε στον τοκετό. Και θέλουμε ένα τοκετό γεννημένο από την πεποίθηση ότι Μπορώ να φέρω στον κόσμο το παιδί μου ( άρα δεν υπάρχει φόβος για τον τοκετό μου) θέλουμε τις πρώτες στιγμές να χρωματιστούν με την πραγμάτωση των συναισθημάτων που χρωματίζουν την αρχή της μητρότητας ( άμεσα να μπει το νεογέννητο στην αγκαλιά της μαμάς του) και θέλουμε την καλή εγκατάσταση του θηλασμού. Δηλαδή τα πιο φυσικά κ φυσιολογικά πράγματα που σηματοδοτούν την αρχή της γνωριμίας της μαμάς και του νεογέννητου, στην εξωμήτρια ζωή του.
Και ξαφνικά η νέα μαμά βρίσκεται περιστοιχισμένη από διάφορες μορφές που υπάρχουν στην οκογένεια της όλες να δουν, να αγγίξουν το νεογέννητο κ να δώσουν συμβουλές.
” Μη το βάζεις έτσι, βάλτο έτσι”, ” Μη το παίρνεις αγκαλιά γιατί θα μάθει έτσι” Μη Μη, Μη.
Και η λεχώνα ζαλίζεται, πιέζεται,θυμώνει, θλίβεται και όλα τα συναισθήματα που την εμποδίζουν να μπει στην σχέση που η ίδια νιώθει ότι θέλει με το νεογέννητο της αλλά και να γνωρίσει τον εαυτό της ως Μητέρα.
Και ξεχνάμε ότι η λοχεία είναι μια καθαρά συναισθηματική περίοδος αλλά κ μια μεταβατική περίοδος. Κ ξεχνάμε ότι η λεχώνα είναι η μορφή που συνδέει δύο διαφορετικές πραγματικότητες – Ενδομήτρια Ζωή κ Εξωμήτρια Ζωή- με ένα καινούργιο πλάσμα που θέλει να το φροντίσει, να το γνωρίσει και να το προστατεύσει.
Ας δώσουμε στη λοχεία το Χώρο και το Χρόνο που της αξίζει και στη λεχώνα τον Χώρο και το Χρόνο που χρειάζεται για να νιώσει αυτά που έχει Ανάγκη να νιώσει και να θυμόμαστε ότι η Λοχεία είναι η αρχή μια περιόδου που η νέα μητέρα προσπαθεί να βιώσει το μονοπάτι της μητρότητας και της σύνδεσης με το μωρό της.

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος-Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια.

tony%20pro-mothers%20love-22x13-5600

Advertisements

Για το παιδί η πορεία του προς την ανεξαρτητοποίηση του χτίζεται μέσα από την συν-εργατικότητα, Αντιγόνη Συμεωνίδου

Για την ψυχή του μικρού ανθρώπου, η πορεία προς την ανεξαρτητοποίηση και μετά προς την αυτονομία, γίνεται μόνο μέσα από την συν εργατικότητα..
Η συν εργατικότητα, εγκαθιδρύεται στην περίοδο της κύησης όπου το έμβρυο μέσα από την ψυχοσωματική του ταύτιση με την μητέρα και μέσα από το σώμα της, διανύει μια πορεία 9 μηνών με σκοπό να εκφράσει την μεγαλύτερη του ανάγκη για ανεξαρτητοποίηση μέσα από την πράξη της γέννησης του. H ανάγκη του να επιβιώσει μέσα στην μήτρα της μητέρας του, εκφράζεται μέσα από την συν εργατικότητα του μαζί της ( τρέφεται σωματικά από το σώμα της και ταυτίζεται ψυχικά μαζί της) και βιώνει την αίσθηση της ύπαρξης του, σαν να κολυμπάει σε μια λίμνη συναισθημάτων που έχει το χρώμα της προστασίας, ασφάλειας και αγάπης. Το πρωταρχικό ένστικτο επιβίωσης έχει πραγματωθεί και δρόμος προς την πρώτη έκφραση ανεξαρτητοποίησης είναι ανοιχτός.
Από την πρώτη στιγμή που το νεογέννητο πλάσμα έρχεται στην καινούργια του πραγματικότητα, η ανάγκη του για ψυχοσωματική επιβίωση, εκφράζεται ξανά μέσα από την συν εργατικότητα. Η άμεση ανταπόκριση στις σωματικές, ψυχικές κ συναισθηματικές τους ανάγκες αλλά κ η εκπλήρωση τους από την μητέρα του, δίνουν “σάρκα και οστά” στην ανάγκη να νιώθει κομμάτι της ύπαρξης της μητέρας του και να την συναισθάνεται , μέσα από την σωματική επαφή.
Tα πρώτα 3 χρόνια της ζωής του μικρού ανθρώπου, ορίζονται από την ανάγκη της συν εργατικότητας. H μητρική μορφή παραμένει το εργαλείο, με το οποίο ανακαλύπτει την ύπαρξη του, αναγνωρίζει το περιβάλλον του και δημιουργεί την βάση για την απαραίτητη βιωματική εμπειρία την ψυχοσωματικής ασφάλειας, σταθερότητας και αγάπης. Μέσα από το ταξίδι συναισθημάτων, το ένστικτο ψυχοσωματικής επιβίωσης πραγματώνεται και ετοιμάζει τον μικρό άνθρωπο για την ικανοποίηση της επόμενης ψυχικής ανάγκη, την πορεία προς την ανεξαρτητοποίηση.
Θα ήθελα να επισημάνω, ότι η ανεξαρτητοποίηση και η αυτονομία δεν είναι ταυτόσημες έννοιες. Η Ανεξαρτητοποίηση, είναι μια πορεία που χρειάζεται να διανύσει ο μικρός άνθρωπος για αποχωριστεί το πρώτο σημείο αναφοράς της ύπαρξης του, την μητέρα. Είναι η βιωματική διαδικασία που εκφράζει την ανάγκη να “αποχαιρετήσει” την πρώτη στέγη συναισθημάτων και να μπει στην αναγκαία έκφραση της καινούργιας, αλλά ήδη υπάρχουσας, πλευράς της ύπαρξης του την πιο ανεξάρτητη. Την πλευρά που έχει δημιουργηθεί από την αλληλεπίδραση του με την μητέρα του, αλλά δεν πραγματώνεται πια μέσα από αυτήν.
Η αυτονομία, έρχεται μετά και γεννιέται μέσα από την βιωματική διαδικασία της ανεξαρτητοποίησης. Είναι υπαρξιακή και ψυχική κατάσταση, που ο μικρός άνθρωπος, μεγαλώνοντας μπορεί να διαχειρίζεται εσωτερικές συγκρούσεις και ματαιώσεις χωρίς να καταρρέει. Μπορεί να δημιουργεί και να βιώνει βαθιές σχέσεις , να εκτίθεται και να έχει μια υγιή εικόνα του εαυτού που δεν απειλείται από τα μάτια των άλλων. Να παραμένει εν συναισθητικός και ταυτόχρονα να μην τον καταπίνει η ευαισθησία του. Με άλλα λόγια, να μπορεί να “ξανασηκώνεται” κάθε φορά που πέφτει. Στην ψυχή του να “κυριαρχεί” η ανάγκη να χαίρεται την ζωή και να Ζει και όχι απλά να Υπάρχει…
Το κακό γίνεται όταν πιστεύουμε ότι η συν εργατικότητα γίνεται εμπόδιο στην ψυχοσυναισθηματική εξέλιξη του ανθρώπου και βάζουμε τα μικρά πλάσματα σε σκληρούς και αχρείαστους αποχωρισμούς. Θεωρούμε ότι η προσκόλληση τους σε εμάς και η άφθονη αγκαλιά είναι εμπόδια, ότι η ανακούφιση και η ασφάλεια που τα παρέχουμε σε στιγμές άγχους τα καθηλώνουν σε μια συναισθηματική ανωριμότητα.
Δεν είναι εμπόδια, ΕΦΟΔΙΑ είναι.
Είναι εφόδια, που εγκαθιδρύουν την απαραίτητη αίσθηση εμπιστοσύνης στις βασικές μορφές της ζωής του (γονείς) και με την σειρά της δίνει το έναυσμα για την δημιουργία της εμπιστοσύνης στον εαυτό του…
Ότι πιο βοηθητικό για τον μικρό άνθρωπο, είναι να νιώθει εμπιστοσύνη στην ύπαρξη του έτσι ώστε να μπορεί να βιώνει μορφές αποχωρισμών. Ας μην ξεχνάμε, ότι όσο απαραίτητη και αν είναι η πορεία προς την ανεξαρτητοποίηση και στην αυτονομία, περιέχει μέσα της τον αποχωρισμό από το πρώτο σπίτι συναισθημάτων.
Oι αποχωρισμοί ( ας μην ξεχνάμε ότι η ζωή μας έχει πολλούς), είναι μέσα στην ζωή μας και κεντρικό σημείο στην ύπαρξη μας. Δεν μπορούμε να τους αποφύγουμε αλλά μπορούμε να τους βιώνουμε και να τους ξεπερνούμε. Για να πραγματωθεί όλο αυτό χρειάζεται να νιώθουμε εμπιστοσύνη στον εαυτό μας και να μπορούμε να βιώνουμε ότι άγχος και πόνος προκύπτει από τον αποχωρισμό.
Η συν εργατικότητα χτίζει την εμπιστοσύνη. Βάζει το πιο γερό θεμέλιο στον πυρήνα της ύπαρξης του μικρού ανθρώπου.

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος-Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια.

a3

Ο θεραπευτής χρειάζεται να πιστεύει σ ‘εσένα, Αντιγόνη Συμεωνίδου.

Τι είναι η θεραπεία? Δεν είναι κάτι μαγικό κ εξωπραγματικό αλλά είναι ότι πιο αληθινό μπορείς να βιώσεις μέσα σε εξαιρετικά καθηλωτική απλότητα της ανθρώπινης σχέσης. Δεν είναι ξύλινη γλώσσα παρμένη από θεωρητικά βιβλία αλλά είναι σε κάθε δευτερόλεπτο που υπάρχεις μαζί με όλα όσα αποφεύγεις να μπορείς να Ισορροπείς, να μαθαίνεις να χορεύεις με τις αντιθέσεις κ να τις αποδέχεσαι. Αλλά πιο πολύ η θεραπεία είναι θάρρος.
Θάρρος, ένα στοιχείο καταλυτικό για την εξέλιξη του ανθρώπου. Το θάρρος είναι Αυτό ακριβώς που λειτουργεί αθροιστικά μέσα κ όχι αφαιρετικά όταν αντιμετωπίζεις μια κατάσταση που σε φοβίζει ή έχεις την βιωματική πεποίθηση ότι θα φοβηθείς. Είναι το μόνο ψυχικό συστατικό που έχει την ικανότητα να σε αλλάζει, γιατί σου δημιουργεί ένα καθαρό κρυστάλλινο βίωμα. Το βίωμα είσαι Εσύ κ Εσύ είσαι το βίωμα σου.
Και μέσα στην θεραπευτική σχέση ανατοποθετείς εσένα στο μικρό αλλά τόσο σημαντικό θέατρο της ζωής με μια διαφορά, δεν είσαι πια θεατής αλλά πρωταγωνιστής).
Και θέλει θάρρος να είσαι πρωταγωνιστής γιατί δεν μπορείς να κρυφτείς. Δεν κρύβεσαι πίσω από θεωρίες ή βιβλία αλλά είσαι εκεί ανοιχτός συναισθηματικά σε ότι Υπάρχει κ σε Πλαισιώνει.
Έναν άνθρωπο να πιστεύει σ ‘εσένα.
Να πιστεύει ότι μπορείς, να μην κρίνει όταν δεν μπορείς, να αποδέχεται ότι υπάρχουν στιγμές που δεν μπορείς αλλά θέλεις. Να νιώθει ότι η επιθυμία για υπέρβαση χρειάζεται πρώτα να ωριμάσει μέσα σου γιατί αλλιώς παραμένει επιθυμία. Να βλέπει αυτό που ακόμα για σένα είναι θολό και να σκηνοθετεί ένα μικρό θέατρο αλλά να αφήνει εσένα να βάλεις λόγια στους πρωταγωνιστές. Να σε ενθαρρύνει να βάλεις λόγια στα μικρά φαντάσματα μέσα στην ντουλάπα σου και να σου δείχνει ότι η ουσία δεν είναι καταστρέψεις τα φαντάσματα αλλά να τα αποδεχτείς. Να σου εξηγεί την διαφορά ανάμεσα στο λήθαργο της ψυχής και το πάγωμα της. Να σε βοηθήσει να συνειδητοποιήσεις ότι κάθε λεπτό έχει ζωή όταν ο χρόνος δεν σε κυνηγάει. Να μπορεί να σε πάρει από το χέρι και να βοηθήσει να νιώσεις ότι θα υπάρξει μια τόσο μικρή αλλά καταλυτική στιγμή που θα μπορείς Και μόνος σου. Αυτά και άλλα πολλά που πλαισιώνουν τη θεραπευτική σχέση.
Ευτυχώς παραμένω αισιόδοξη κ ρομαντική όσο αφορά την Ψυχή του ανθρώπου. Έχω δει ότι η πραγματική, αληθινή θεραπευτική σχέση μπορεί να φέρει μια τεράστια δημιουργία στον άνθρωπο ( προσυπογράφω ως θεραπευόμενη που συνυπάρχει με την θεραπεία της πολλά χρόνια)

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος-Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια.

417167_354597241251448_666261148_n

Όταν αποφασίζεις να διακόψεις την κύηση σου, Αντιγόνη Συμεωνίδου

Έχω συμπορευτεί πολλές φορές μέσα στη θεραπεία με γυναίκες που έχουν αποφασίσει να διακόψουν την κύηση τους κ απλά να ξεδιπλώσω τις σκέψεις μου μαζί σας. Η διακοπή κύησης ποτέ δεν γίνεται με Ελαφριά Καρδιά, όσο εκλογικευμένη κ αν είναι. Η εκλογίκευση γίνεται για να επιβιώσει ο άνθρωπος που αποφασίζει να διακόψει μέσα του την κύηση που συμβολίζει την Ζωή, να επιβιώσει στο δικό της εσωτερικό συγκρουσιακό περιβάλλον. Το ενδομήτριο περιβάλλον της που ο “λόγος” του αν μπορούσε να ακουστεί θα έλεγε τα εξής : ” Είμαι η φύση σου που δίνει ζωή, είμαι η ζωή που μέσα της κυοφορείται ένα μικρό σύμβολο της δικής σου ικανότητας να το μεταμορφώσεις σε άνθρωπο κ να συνδεθείς μαζί του. Είμαι το περιβάλλον που από μέσα του θα συνδεθείς με την μητρότητα. Η σύνδεση είναι μια έννοια που περιέχει μέσα της το πυρήνα της ύπαρξη μας. Συνδεόμαστε με ζωή, με αίσθηση φιλοξενίας, αποδοχής κ με αυτό που κινεί τον άνθρωπο, το συναίσθημα” Κ κάθε πληγή , εν δυνάμει τραύμα ή τραύμα στο ενδομήτριο περιβάλλον έχει την ίδια ακριβώς υπόσταση για όλο το σώμα κ την ψυχοδυναμική της γυναίκας.
Σε μια διακοπή όλο αυτό Κόβεται γιατί δεν υπάρχει επιθυμία για να πραγματωθεί. Κ αυτή η διακοπή συμβαίνει μέσα στο σώμα της γυναίκας, σε σώμα που κρατάει μνήμη γιατί είναι ζωντανό. Η διακοπή γίνεται με παρεμβατικό τρόπο με ένα στείρο συναισθηματικά τρόπο κ αφήνει την γυναίκα συναισθηματικά ανοιχτή στην απώλεια.
Κ εκεί ξαναμπαίνει η εκλογίκευση που ξαναπαίρνει τον ρόλο της επιβίωσης κ την σταματάει από το να αφεθεί κ να βιώσει το πένθος.
Αλλά σε πολλές γυναίκες μετά έρχεται Η Μητρότητα, που η μητρότητα έχει μια καταλυτική δύναμη. Μια δύναμη που σαν τυφώνας έρχεται κ σου γκρεμίζει χρόνιους αμυντικούς μηχανισμούς που μέσα τους Υπήρχες κ Επιβίωνες. Κ η ανθρώπινη ψυχή αρχίζει να “ξυπνάει” κ να υπάρχει ανάμεσα σε καταστάσεις συναισθηματικές όπως Παρελθοντικός Συμβολικός Θάνατος που πολεμάει με Κυριολεκτική κ Συμβολική Ζωή.
Και κάθε φορά που θα κάτσει μια γυναίκα απέναντι μου κ θα ξεδιπλωθεί η ιστορία της διακοπής της κύησης της, πάντα μέσα στα μάτια της βλέπω μια σιγανή παράκληση να μην κριθεί. Κ κάθε φορά λέω κ το πιστεύω ότι στην θεραπεία δεν κρίνουμε την απόφαση γιατί ήδη ο άνθρωπος απέναντι μας κρίνει τον εαυτό του για την απόφαση που πήρε. Εμείς απλά δίνουμε βοήθεια για να αναδυθεί κάτι καλύτερο, κάτι πιο όμορφο μέσα στην ψυχή του ανθρώπου.

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος-Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια.

klimt-1

Κ γεννιέται ένας μικρός άνθρωπος, Αντιγόνη Συμεωνίδου.

Γεννιέται ένας μικρός άνθρωπος. Γεννιέται ένα νεογνό ένα ολοκληρωμένο ψυχικά κ συναισθηματικά πλάσμα. Ολοκληρωμένος άνθρωπος γιατί έχει βιώσει κ συναισθανθεί ότι η ύπαρξη του μεταμοφορφώνεται μέσα από σύνδεση με άνθρωπο. Αυτή η σύνδεση ορίζει κ την ψυχική κ συναισθηματική εξέλιξη του για να δημιουργήσει το πρώτο του περιβάλλον, όπου περιβάλλον είναι ότι πλαισιώνει την αίσθηση του. Μια αίσθηση που είναι δική του, μια αίσθηση που ορίζει τον τρόπο όπου μέσα του θα συναισθανθεί την
έννοια Εγγύτητα που θα φέρει το βίωμα της Προστασίας κ την άμεση ανταπόκριση της βασικής τροφού στις ανάγκες του που θα φέρει την εκπλήρωση της ανάγκης της επικοινωνίας. Η επικοινωνία είναι μια από τις πιο βασικές μας ανάγκες, επικοινωνούμε από την ενδομήτρια μας ζωή κ είναι μια ανάγκη που όταν εκπληρώνεται δημιουργεί την βάση για μια υγιή Αντίληψη της ύπαρξης καθώς μεγαλώνουμε.
Μια υπέροχη αρχή αλλά κάθε αρχή χρειάζεται να έχει εξέλιξη και κάθε εξέλιξη να έχει σταθερή βάση. Η νεογέννητη και η βρεφική ζωή είναι η βάση της ψυχικής πυραμίδας του ανθρώπου που οι εμπειρίες καταγράφονται, η αίσθηση δημιουργεί συν-αίσθημα και όλες αυτές οι διεργασίες γίνονται επάνω στην βασικότερη ανάγκη : την ανάγκη της ανθρώπινης σχέσης, της ανάγκη της εκπλήρωσης, της ανάγκη της συναίσθησης.
Ένα χορτασμένο από ασφαλή και υγιή προσκόλληση βρέφος, γίνεται ένα ήρεμο, χαρούμενο νήπιο έτοιμο να ανακαλύψει τον εαυτό του και το περιβάλλον του. Έτοιμο να αναγνωρίσει και να επεξεργαστεί πρωτόγνωρα συναισθήματα, έτοιμο να καλοδεχτεί την άνθιση των γνωστικών διαδικασιών, καλύτερα «εξοπλισμένο» για να διαχειριστεί απογοήτευση και μορφές ματαιώσεων.
Μην αφήνετε τα βρέφη μόνα τους να κλαίνε, αγκαλιάστε τα κ δώστε μια βάση γερή για να νιώθουν τις ανάγκες τους να εκπληρώνονται.

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος-Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια.

a4f3b1e52ab40de641428212428f9bac

Αντί να χρησιμοποιούμε καρεκλάκι σκέψης ας δημιουργούμε καλύτερο κλίμα εμπιστοσύνης με το νήπιο, Αντιγόνη Συμεωνίδου

Μια μέθοδος που δυστυχώς χρησιμοποιείται σε νήπια με σκοπό την συνειδητοποίηση και την επίγνωση συμπεριφοράς που δεν είναι αποδεκτή από τον ενήλικα. Για αρχή ένα νήπιο δεν μπορεί να έχει τις γνωστικές ικανότητες που χρειάζεται για να συνειδητοποιήσει, πόσο μάλλον να έχει επίγνωση. Η συνειδητοποίηση είναι μια διαδικασία που ανήκει σε μεγαλύτερες ηλικίες, όταν έχουμε συναίσθηση των αμυντικών μας μηχανισμών που δεν μας αφήνουν να συνειδητοποιήσουμε εσωτερικές συγκρούσεις ή καταπιεσμένα συναισθήματα. Με την σειρά της η επίγνωση έρχεται μετά την συνειδητοποίηση. Ένα νήπιο λειτουργεί με συναίσθημα, παρόρμηση, εκτόνωση άγχους και διψάει για επικοινωνία. Το καρεκλάκι σκέψης για αρχή διακόπτει την επικοινωνία του νηπίου με το περιβάλλον και δημιουργεί ‐ εξαιτίας της διακοπής‐ άγχος και στρες. Συνεχίζοντας η διακοπή επικοινωνίας δημιουργεί απομόνωση σε μια ήδη εσωτερική ψυχική κατάσταση που υπάρχει μέσα στο άγχος με αποτέλεσμα να δημιουργείται σύγχυση και απόγνωση. Κανένα νήπιο δεν έχει μηχανισμούς άμυνας για να διαχειριστεί ότι βιώνει και ότι συνεπάγεται το καρεκλάκι σκέψης.

Όσο για την τιμωρία το μόνο που κάνει είναι να πληγώνει το παιδί. Δεν τιμωρείς ένα παιδί για μια παρόρμηση, για μια σκέψη ή για μια συμπεριφορά. Όλα αυτά είναι ζωντανές πλευρές της ύπαρξης του που προσπαθεί να τις κατανοήσει και να τις επικοινωνήσει με τον τρόπο που μόνο ένα παιδί ξέρει. Με την τιμωρία τι του μαθαίνεις? Να απορρίπτει τις παρορμήσεις του αντί να του μάθεις να τις κατανοεί και να τις διαχειρίζεται, να απορρίπτει τις σκέψεις του αντί να του μάθεις να τις επεξεργάζεται, να καταπιέζεται στην ζωή του από φόβο μήπως απορριφθεί από το περιβάλλον του. Για φανταστείτε, κάθε φορά που κάνετε ότι πιο φυσιολογικό για εσάς ( δηλαδή να εκφραστείτε στο περιβάλλον σας) να συνοδεύεται από τιμωρία και να συνδυάζεται με προσβολή. Να τιμωρείστε για αυτό που είστε . Η τιμωρία πέφτει σαν τσιμέντο στην ψυχή του παιδιού αλλά μπλοκάρει και κάθε γνωστική εξέλιξη. Ο μικρός άνθρωπος στέκεται στην ανάγκη του να ξεπεράσει τον θυμό που γεννιέται όταν πληγώνεται αλλά παραμένει θυμωμένος που τιμωρήθηκε για κάτι που θεωρεί ότι είναι φυσιολογικό. Φαύλος κύκλος που μέσα στον κύκλο είναι εντελώς Μόνος. Αντί να τιμωρείτε, μιλήστε. Αντί, να απορρίπτετε επικοινωνήστε. Αντί, να βάζετε σε απομόνωση κάτι τόσο ζωντανό και ζωτικό όπως η ύπαρξη του μικρού ανθρώπου, δημιουργείστε κλίμα εμπιστοσύνης που θα φέρει συν‐εργατικότητα στην σχέση σας με το παιδί.

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος-Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια.293735_368490193195486_1842368729_n

Τραυματικός Τοκετός, Αντιγόνη Συμεωνίδου

Το μεγαλύτερο κακό με τον τραυματικό τοκετό είναι ότι δεν συνειδητοποιούμε την βαρύτητα που έχει στην ψυχοσύνθεση της επιτόκου.

Δεν συνειδητοποιούμε ότι αλλοιώνει τον εσωτερικό κόσμο της γυναίκας και την ανάγκη της να βιώσει την μητρότητα γιατί η ανάγκη μεταμορφώνεται σε φόβο. Πριν το τοκετό η επίτοκος μπαίνει στην εμπειρία με την προσδοκία της μητρότητας, με την ανάγκη να βιώσει της εμπειρία της γέννας της με σεβασμό στο σώμα της και στην ψυχή της. Κάθε τοκετός έχει φωνή, την φωνή της μητέρας και την φωνή του νεογέννητου αλλά και κάθε τραύμα έχει φωνή.

Τι σημαίνει τραυματικός τοκετός?

Η βάση του τοκετού είναι η Αρχή : αρχή καινούργιας ζωής που εκφράζεται με την γέννηση, αρχή συναισθηματικής αρχής, αρχή σχέσης ανάμεσα στην μητέρα και το νεογέννητο. Κάθε αρχή έχει μέσα της συναισθηματικό άνοιγμα. H επίτοκος έχει υποδεχτεί το μωρό της κατά την διάρκεια της σύλληψης του, έχει δημιουργήσει μέσα της το πρώτο συναισθηματικό πλαίσιο που βιώνει την ύπαρξη του κατά την διάρκεια της κύησης και ετοιμάζεται να το καλώς ορίσει στην καινούργια τους πραγματικότητα : την εξωμήτρια.
Ο τοκετός συμβολίζει την Ζωή, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Ο καινούργιος άνθρωπος που γεννιέται, η καινούργια γκάμα συναισθημάτων που αρχίζει να δημιουργείται .

Εκεί ακριβώς στις τόσο βαθιές ψυχοδυναμικές διαδικασίες ο τραυματικός τοκετός συμβολίζει την βία, την παρέμβαση και την εισβολή.

Το τραύμα του τοκετού είμαι μια πράξη που πλαισιώνει μια συμβολική μορφή θανάτου. Η ζωή συγκρούεται με το τραύμα, συγκρούεται με την πληγή στο σώμα της επιτόκου και με το σοκ στην ψυχοδυναμική της.

Δεν μπορεί μια γυναίκα να συλλάβει γνωστικά την καταλυτική εμπειρία του τραυματικού τοκετού, αν δεν το βιώσει. Και ότι βιώνεις είναι δικό σου. Υπάρχει μέσα σου, στην ψυχή σου, στο μυαλό σου σε όλη την ύπαρξη σου. Γίνεσαι αυτό και αυτό γίνεται εσύ. Και αρχίζουν οι εσωτερικές συγκρούσεις Φέρνει σκλαβιά το τραύμα του τοκετού, φέρνει θλίψη αλλά και οργή, γεννάει θυμό αλλά και ανάγκη να συνδεθείς με την πληγή σου. Ανάγκη να ανακουφίσεις τον πόνο της πληγής σου.
Ανάγκη να ελευθερωθείς αλλά χωρίς να σε χάσεις Ξανά όταν ένιωσες ότι σε έχασες στην διάρκεια της γέννας σου.

Πως να ξαναβάλεις χρώμα στο γκρι? Πως να ξαναδώσεις λόγια ζωής σε μια εμπειρία που ένιωσες ότι σε διέλυσε? Πως να ξανά-εμπιστευθείς το είναι σου όταν θα θελήσει να κυοφορήσει και να γεννήσει ξανά?
Μιλήστε για το τραύμα σας, μιλήστε για τον τοκετό σας, διεκδικήστε τον σεβασμό στον τοκετό σας.

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος-Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια.

ppp

Mη με ρωτάς πως να Ζεις, Αντιγόνη Συμεωνίδου

” Με ρωτάς πως να ζεις. Θέλεις να σου δώσω απαντήσεις, να πλάσω θεωρίες και ιστορίες για τον νόημα της δικής σου ζωής, χωρίς εσένα .Δεν γίνεται, δεν μπορώ και δεν θέλω. Αλλά μπορώ να σου πω ότι για να ζεις, χρειάζεται πρώτα να μπορείς να υπάρχεις μέσα στο πετσί σου. Να μπορείς να αφουγκράζεσαι το χρώμα της ψυχής σου, να αναγνωρίζεις το αίσθημα σου, να δίνεις φωνή στις άλυτες εσωτερικές σου συγκρούσεις, να δίνεις χώρο στους φόβους να υπάρχουν. Τους φόβους σου προτού τους πολεμήσεις να τους αναγνωρίσεις, την ταραχή που σε βασανίζει προτού την πατήσεις να την ακούσεις. Μην μπαίνεις σε διαδικασίες να προσπαθείς να αποβάλλεις από μέσα σου Αισθήματα. Παρεμβαίνεις με καταστροφή και μανία σε ζωντανό έδαφος της ύπαρξης σου. Η αποβολή έχει μέσα της μια συμβολική μορφή θανάτου και εσύ γίνεσαι θύτης της ύπαρξης σου. Να σε ακούς.
Με ρωτάς για τις ματαιώσεις. Γιατί θέλεις να μάθεις για κάτι που η απάντηση είναι μόνο βιωματική? Η ματαίωση δεν είναι θεωρία, είναι ζωή. Θυμάσαι εκείνη την στιγμή που ένιωσες να φεύγει η γη κάτω από τα πόδια σου και Ένιωσες για πρώτη φορά πως είναι να πονάει η Ψυχή σου και η Καρδιά σου? Θυμάσαι τι είπες? Κράτα το βίωμα σου, μπες μέσα σε αυτό και ταξίδεψε στα συναισθήματα σου. Αυτή είναι η Ζωή, εσύ και έτσι Ζεις. Βιώνοντας, αλλάζοντας και θεραπεύοντας μέσα από την αγάπη σου για σένα, Εσένα.
Πως να ξεπαγώσεις? Απλά να υπάρχεις σε κάθε λεπτό που αναπνέεις, σε κάθε λεπτό που συναισθάνεσαι εσένα. Απλά να αφήνεσαι στην ανάγκη σου να βιώσεις. Δεν ξεπαγώνουμε από την μία στιγμή στην άλλη. Είναι μια πορεία και μια διαδικασία που γεννιέται και ορίζεται από τα συναισθήματα σου.
Τι να κάνεις με τις σχέσεις? Μόνο να εκτίθεσαι για να ανοίγεις συναισθηματικά. Ανθίζεις μέσα από άνοιγμα, δεν ανθίζεις μέσα από απομόνωση. Με ρωτάς ” Γιατί είναι Σημαντικές οι σχέσεις?” Γιατί μέσα από σχέση δημιουργήθηκες, μεταμορφώθηκες από έμβρυο σε νεογέννητο, από νεογέννητο σε βρέφος, από βρέφος σε παιδί. Μέσα από σχέση και συναισθήματα έγινες αυτό που είσαι. To πρώτο σου καταγεγραμμένο περιβάλλον είναι το συναισθηματικό. Η πρώτη σου αναπνοή χρωματίστηκε από συναισθήματα. Το πρώτο σου βλέμμα πλαισιώθηκε από συναισθήματα.
Συνυπάρχουμε και συμπορευόμαστε με αγαπημένους ανθρώπους και εξελισσόμαστε μέσα σε πλέγματα σχέσεων, ανάγκες που εκπληρώνονται, ανάγκες που έμειναν ανεκπλήρωτες, ερωτηματικά που ίσως δεν πήραν απάντηση και συναισθήματα που δεν βιώθηκαν. Οι σχέσεις που ζούμε, οι σχέσεις που μας αφήνουν σημάδια στην ψυχή μας είναι οι σχέσεις που ορίζονται και γεννιούνται από την γέννηση συναισθημάτων
Με ρωτάς για τον φόβο. Ο φόβος και η παντοδυναμία του και εσύ μικρή και ανήμπορη. Ο φόβος μικραίνει μόνο όταν εσύ εκπληρώσεις ότι έχεις αφήσει ανεκπλήρωτο. Με ρωτάς Πως? Μέσα από τον έρωτα, μέσα από την αγάπη. Ζήσε το και άφησε το να σε Ζήσει. Ο γνήσιος ερωτισμός εμπνέει και ο έρωτας γεννά δημιουργία.
Με ρωτάς για την απώλεια. Φοβάσαι τον θάνατο, φοβάσαι να χάσεις αγαπημένους ανθρώπους. Μεγαλύτερη απώλεια από το χάνεις την ψυχή σου, δεν υπάρχει.
Αλλά συνεχίζεις να ρωτάς. Δεν είμαι εδώ για απαντήσεις. Είμαι εδώ για να σε βοηθήσω πρώτα ως Άνθρωπος και μετά ως θεραπεύτρια.”

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος-Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια.

imagesbktngl0o

Η Εγγύτητα ως βάση του Attachment Parenting, Αντιγόνη Συμεωνίδου

Υπάρχει ημιμάθεια γύρω από το attachment parenting, με λάθος συμπεράσματα που χαρακτηρίζουν το attachment parenting ως παιδοκεντρική προσέγγιση .
Καταρχάς η βάση του attachment parenting είναι η αποδοχή ότι τα πρώτα 3 χρόνια της ζωής του ανθρώπου είναι τα πιο βασικά για την συναισθηματική καταγραφή που δημιουργούν, δεύτερον ότι η Σχέση ανάμεσα στο νεογέννητο άνθρωπο και τον βασικό φροντιστή του είναι η αρχή που δημιουργεί την εσωτερική του εικόνα και τρίτον ότι κάθε άνθρωπος από την αρχή της ζωής του ορίζεται από ανάγκες που χρειάζεται να εκπληρωθούν.
H συγκεκριμένη μορφή parenting που εστιάζεται σε ότι πιο σημαντικό έχουμε : την δημιουργία της πιο βασικής μας σχέσης με τον πρώτο άνθρωπο που μας καλώς ορίζει στην μετάβαση μας από την ενδομήτρια ζωή στην εξωμήτρια.
Από συναισθηματική σχέση δημιουργούμαστε, μέσα από άνθρωπο γεννιόμαστε και μαζί με ανθρώπους μεγαλώνουμε. Πρώτα νιώθουμε και μετά σκεφτόμαστε. Από την αρχή της ζωής μας συνυπάρχουμε, συσχετιζόμαστε και δημιουργούμε τον εσωτερικό μας κόσμο μέσα από σχέση.
Θηλασμός, συν κοίμηση και άμεση ανταπόκριση στις ανάγκες ενός ανθρώπου στα πρώτα και βασικά χρόνια της ζωής του βάζουν την βάση για Εμπιστοσύνη στον βασικό φροντιστή, για τα μάτια του νεογέννητου ο βασικός φροντιστής είναι όλος ο Κόσμος κ μέσα από όλο του τον Κόσμο δημιουργεί τον δικό του.
Η βάση του attachment parenting είναι η Εγγύτητα. Η εγγύτητα είναι μια ψυχική κ συναισθηματική ανάγκη που εκπληρώνει την ανάγκη Σύνδεσης του μικρού ανθρώπου με τον βασικό φροντιστή του. Μέσα από την εγγύτητα κ την συναισθηματική επαφή που δημιουργεί το νεογέννητο κ βρέφος βιώνει μια υπέροχη συναισθηματική καταγραφή Ασφάλειας κ Προστασίας. Η συναισθηματική καταγραφή γίνεται η βάση της ψυχοσύνθεσης τους κ δίνει την σκυτάλη για να ανθίσει η νηπιακή ηλικία κ με τη σειρά της η παιδική.
Αμυντικοί μηχανισμοί προστασίας δεν υπάρχουν στην αρχή της ζωής μας, υπάρχει μόνο η αίσθηση ανάγκης της προσκόλλησης μας με τον βασικό φροντιστή που με την σειρά της όταν εκπληρωθεί, δημιουργεί αίσθηση ασφάλειας, εμπιστοσύνης και προστασίας. Η αίσθηση μεταμορφώνεται σε συναίσθημα και με τη σειρά της δημιουργείται η σχέση.
Είναι πια καιρός να σταματήσουμε να βλέπουμε τα νεογέννητα και βρέφη ως πλάσματα που δεν έχουν ανάγκες. Είναι το αντίθετο, είναι πλημμυρισμένα από ψυχικές και συναισθηματικές ανάγκες και επειδή η δημιουργία τους είναι από άνθρωπο χρειάζεται να καταλάβουμε ότι κάθε συναισθηματική αρχή χρειάζεται να εξελίσσεται μέσα από την ανθρώπινη σχέση.

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος-Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια.

baby15

Ανοιχτή Συνάντηση κ Γνωριμία με τα σεμινάρια Μητρότητας, Αντιγόνη Συμεωνίδου.

Μια σειρά σεμιναρίων που θα πλαισιώσει το ταξίδι της μητρότητας από την περίοδο της κύησης, στην εμπειρία του τοκετού. Θα γνωρίσουμε τις ψυχικές κ συναισθηματικές ανάγκες της λοχείας, του νεογνού κ βρέφους. Θα αναγνωρίσουμε τους τρόπους σύνδεσης της γυναίκας με την μητρότητα, τα baby blues, την επιλόχειο κατάθλιψη, την μετάβαση του ζευγαριού σε γονείς, το ψυχικό πλαίσιο του θηλασμού, της συν-κοίμησης, δεσμού προσκόλλησης.
Κ σιγά σιγά θα ταξιδέψουμε κ στον κόσμο της παιδικής ψυχής με θέματα όπως αυτοεκτίμηση στο παιδί, απώλεια κ πένθος στην παιδική ηλικία, φοβίες στην παιδική ηλικία, ερχομός του δεύτερου παιδιού.

Τα σεμινάρια θα γίνονται μια φορά κάθε μήνα ξεκινώντας Φεβρουάριο κ τελειώνοντας Ιούνιο. Θα γίνονται κάθε Σάββατο κ θα διαρκούν 3 ώρες, στο Πρότυπο Κέντρο Μητρότητας Εμμέλεια στην Θεσσαλονίκη, Χαλκέων 21.1266243871_echi-01

Όλες οι πληροφορίες ή ερωτήσεις που έχετε θα απαντηθούν στην Ανοιχτή Συνάντηση κ Γνωριμία.