Τι Συμβολίζει η Μητρική Μορφή για το νεογνό κ βρέφος, Αντιγόνη Συμεωνίδου.

Η μητέρα είναι η Μήτρα, το Λίκνο της ζωής, η Δημιουργία, η Γέννηση, το Ένστικτο, η Ψυχή, το Συναίσθημα.

Η μήτρα είναι το πρώτο σπίτι, η πρώτη στέγη που πλαισιώνει την μεταμόρφωση του εμβρύου σε μικρό άνθρωπο.

Το λίκνο της ζωής είναι η ανάσα, η δυαδικότητα, η συν εργατικότητα ανάμεσα στην μητέρα και το πλάσμα που κυοφορεί.

Η δημιουργία είναι η αρχή της σχέσης τους, η αρχή της ύπαρξης, της καινούργιας ζωής.

Το ένστικτο είναι η επικοινωνία σε βαθύ ψυχικό επίπεδο, είναι η συνέχεια της ψυχοσωματικής σύνδεσης που δημιουργήθηκε κατά την διάρκεια της ενδομήτριας ζωής, είναι ο συμβολικός ομφάλιος λώρος που συνδέει την μητέρα με το παιδί της, μετά την γέννηση του.

Η ψυχή είναι η ολοκληρωτική έννοια της ύπαρξης, είναι η απαρχή των συναισθημάτων, είναι ο “χορός” του ασυνείδητου, είναι η ανάγκη να νιώθουμε μέρος μια καθημερινής σύνδεσης με τον πρώτο άνθρωπο που νιώσαμε ότι δημιουργηθήκαμε, μέσα από την ύπαρξη του.

Το συναίσθημα, είναι το “παιδί” της αίσθησης, της μη λεκτικής επικοινωνίας, το πάντρεμα ανάμεσα στην αίσθηση και στην πραγμάτωση της. Δημιουργείται ανάμεσα σε δύο ψυχές, συνδέει δύο βαθιά προσωπικούς κόσμους και δημιουργεί την ψυχική δυάδα.

Η γέννηση, είναι το ταξίδι της ψυχής και του σώματος του αγέννητου ανθρώπου μέσα από τον πρώτη αίσθηση αποχωρισμού. Ο αγέννητος άνθρωπος αποχωρίζεται το σώμα της μητέρας του για να έρθει στην καινούργια διάσταση, στην καινούργια του πραγματικότητα. Η γέννηση δίνει λόγο στην ψυχή του ανθρώπου και λόγια στην σωματική επικοινωνία ανάμεσα στο δίδυμο μητέρας-νεογέννητου. Ας θυμόμαστε ότι η γέννηση είναι μια μετάβαση από την ενδομήτρια ζωή στην εξωμήτρια και όπως κάθε μετάβαση χρειάζεται χρόνο προσαρμογής.
Για τα “μάτια” του νεογέννητου και μετά βρέφους, όλες οι προαναφερθείσες έννοιες είναι βιωματικές και δημιουργούν την ανάγκης της Σύνδεσης του με την μορφή που τις συμβολίζει.
Η Σύνδεση, που έχει ξεκινήσει να υπάρχει στην περίοδο της ενδομήτριας ζωής, τροποποιείται με την γέννηση ( το πρώτο συμβολικό αποχωρισμό) και συνεχίζει να υπάρχει από τα πρώτα λεπτά της ζωής του μικρού ανθρώπου.

Η πρώτη μορφή “αποχωρισμού” που βιώνει το αγέννητο πλάσμα είναι η πράξη της γέννησης του. Είναι η πρώτη μορφή εσωτερικής σύγκρουσης, που αφενός ωθεί την ύπαρξη του αγέννητου πλάσματος να αποφασίσει πότε είναι έτοιμο να αποχωριστεί την πρώτη μορφή ψυχοσωματικής “στέγης” (ενδομήτρια ζωή) και αφετέρου είναι η Έκφραση της Ανάγκης του να βιώσει τον αποχωρισμό που συμβολίζει την μετάβαση του σε μια καινούργια πραγματικότητα. Είναι μια διαδικασία που αποφασίζεται από τον αγέννητο άνθρωπο και είναι η πρώτη ενστικτώδης έκφραση ανεξαρτησίας. Η απόφαση μας να γεννηθούμε και η απόφαση μας να νιώσουμε έτοιμοι να “ταξιδέψουμε” και να αποχαιρετήσουμε το πρώτο μας “σπίτι”.

Mετά την γέννηση του, ο νεογέννητος άνθρωπος ζητά την ίδια αίσθηση, την αίσθηση της Σύνδεσης και η μορφή της μητέρας αποτελεί το πρώτο οδηγό αναγνώρισης του περιβάλλοντος του. Το περιβάλλον του είναι η απεριόριστη αγκαλιά της και η άμεση ανταπόκριση της στις ψυχοσωματικές του ανάγκες, δημιουργούν την πρώτη αίσθηση της Προστασίας, Ασφάλειας και Εμπιστοσύνης.
H μορφή της μητέρας, είναι το περιβάλλον που αγκαλιάζει την ύπαρξη του μικρού ανθρώπου και δίνει το έναυσμα για την εγκαθίδρυση της αίσθησης και την δημιουργία συναισθημάτων που γεννιούνται.
Η καθημερινή επαφή της μητέρας με το νεογέννητο και μετά βρέφος, η καθημερινότητα που περικλείει την εκπλήρωση των ψυχοσωματικών και ψυχοσυναισθηματικών αναγκών, η συνέχεια και η εξέλιξη της έννοιας Σύνδεσης δημιουργούν τον δεσμό ανάμεσα στις δύο υπάρξεις και τροφοδοτούν την υγιή αίσθηση της ύπαρξης. Η γέννηση είναι ένα μεταβατικό στάδιο και κάθε μεταβατικό στάδιο χρειάζεται μια περίοδο προσαρμογής.
Η προσκόλληση στην μορφή της μητέρας, είναι απαραίτητη για τον μικρό άνθρωπο στην περίοδο της προσαρμογής του, στην περίοδο που σηματοδοτεί το “πέρασμα” από την ενδομήτρια ζωή στην εξωμήτρια. Όλα τα νεογέννητα και βρέφη, νιώθουν, συναισθάνονται και βιώνουν. Ανακαλύπτουν την ύπαρξη τους μέσα από την προσκόλληση τους, που με την σειρά της ανακουφίζει, προστατεύει και συνδέει.

H μητρική μορφή για το νεογέννητο κ βρέφος, είναι ότι πιο κοντινό στην μορφή του ” Θεού”. Είναι ότι πιο κοντινό στην αίσθηση της τελειότητας για να αφεθεί να φροντιστεί κ να συναισθανθεί από αυτήν. Το νεογέννητο είναι πλήρως εξαρτημένο από την Μητέρα του για να επιβιώσει, κυριολεκτικά κ συναισθηματικά. Η άμεση ανταπόκριση της στις ανάγκες του δημιουργεί μια αίσθηση εμπιστοσύνης. Με την σειρά της η αίσθηση εμπιστοσύνης δημιουργεί μια συναισθηματική καταγραφή μέσα στο νεογέννητο χρωματισμένη με την πολυπόθητη αλλά κ απαραίτητη αίσθηση ασφάλεια κ προστασίας. Το πιο όμορφο κ εκπληρωμένο ψυχικό χρώμα που μπορεί να νιώσει ένας τόσο μικρός άνθρωπος.

Αντιγόνη Συμεωνίδου, Ψυχολόγος- Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια

images210ytvax

Advertisements

H σημασία των πρώτων στιγμών μετά τον τοκετό, Αντιγόνη Συμεωνίδου.

Εξαιρετικής σημασίας οι πρώτες στιγμές μετά τον τοκετό, για την μητέρα και το νεογέννητο.

Οι πρώτες στιγμές είναι το πρώτο συναισθηματικό περιβάλλον που δημιουργεί τον αρχικό δεσμό ανάμεσα στους δύο. Για το νεογέννητο πλάσμα σηματοδοτεί την Εμπειρία του, να είναι και να Υπάρχει μετά την γέννηση του, στην αγκαλιά της Μητέρας του που για όλη την διάρκεια της κύησης ένιωθε και βίωνε την μεταμόρφωση του. Η γέννηση του μωρού είναι μια πράξη ελευθερίας, εμπιστοσύνης στην εσωτερική του φωνή για να γεννηθεί. Μετά το ταξίδι της γέννησης η απευθείας επαφή του με την μητέρα του ανακουφίζει, ηρεμεί και δημιουργεί την αρχή του δεσμού προσκόλλησης. H στιγμή της γέννησης του, είναι μια στιγμή που Αρχίζει να υπάρχει σε ένα εντελώς καινούργιο περιβάλλον. Έχει αποχωριστεί το πρώτο και βασικό περιβάλλον, την ενδομήτρια ζωή και έρχεται σε καινούργιες συναισθηματικές εμπειρίες. Αλλά έρχεται γεμάτο ψυχικές και συναισθηματικές ανάγκες. Ανάγκη επαφής, σύνδεσης και εν συναίσθησης. Η ψυχική ανάγκη επαφής εκπληρώνεται με την επαφή δέρμα με δέρμα με την μητέρα του, η ανάγκη εν συναίσθησης και σύνδεσης εκπληρώνεται με βίωμα του «Υπάρχω στην χειροπιαστή αγκαλιά σου».
Ο αποχωρισμός του μωρού από το σώμα της μητέρας του, αναδύει το ένστικτο επιβίωσης που δεν είναι άλλο από το να συνεχίζει να νιώθει συνδεδεμένος μαζί της, για να επιβιώσει στην καινούργια του πραγματικότητα. Με το που αποχωριζόμαστε το σώμα της μητέρας μας και γεννιόμαστε, χρειάζεται να αφεθούμε να σκαρφαλώσουμε ή να τοποθετηθούμε απευθείας στο στήθος της και να θηλάσουμε Οι πρώτες στιγμές της γέννησης μας χρειάζεται να χρωματιστούν με την αίσθηση της Επαφής και της Σύνδεσης.
Η κύηση είναι πλημμυρισμένη από συναισθήματα με το έμβρυο να ετοιμάζεται να αποφασίσει πότε είναι έτοιμο να βγει στην καινούργια του πραγματικότητα και την μέλλουσα μητέρα να είναι η μορφή που παντρεύει δύο αντίθετες πραγματικότητες : την πραγματικότητα της εξέλιξης της συναισθηματικής επικοινωνίας ανάμεσα στην ύπαρξη της και στο μωρό της και την πραγματικότητα της αρχής της σχέσης που πραγματώνεται μετά την γέννηση με την μητρότητα.
O θηλασμός συμβολίζει την βιωματική εμπειρία της σχέσης για την μητέρα και την εκπλήρωση του ενστίκτου επιβίωσης για τον μικρό άνθρωπο. Το ένστικτο επιβίωσης είναι η σίτιση του αλλά η σίτιση του χρειάζεται να προέρχεται και να εκπληρώνεται από την ψυχοσωματική του σύνδεση με την μητέρα του. Ρουφώντας το μητρικό γάλα ο μικρός άνθρωπος βιώνει ακόμα μια φορά μέσα από την σωματική επαφή και την μη-λεκτική επικοινωνία την αίσθηση ότι κολυμπάει σε μια λίμνη συναισθημάτων που έχει χρωματιστεί με ασφάλεια και προστασία, γιατί ο πιο δυνατός «οδηγός» αναγνώρισης του περιβάλλοντος είναι ακριβώς το συναίσθημα που δημιουργείται όταν εκπληρώνονται οι ψυχοσωματικές του ανάγκες. To νεογέννητο πλάσμα, εκπληρώνοντας το ένστικτο επιβίωσης του μέσα από την ψυχοσωματική σύνδεση με την μητέρα του, εκπληρώνει και την ψυχική του ανάγκη να συνεχίζει να νιώθει αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξης της (συνεχίζει να νιώθει ταυτισμένος μαζί της). Η ταύτιση, μέρα με την μέρα, ενδυναμώνει την αίσθηση προστασίας και ασφάλειας που ένιωθε στην ενδομήτρια ζωή.
Το στήθος της και η αγκαλιά της συμβολίζει την το κομμάτι του σώματος της που δίνει μορφή, λόγια και λόγο στο πλαίσιο που μέσα υπάρχει έννοια της εμπειρίας της Αγάπης. Ικανοποιώντας τις ψυχοσωματικές ανάγκες του μικρού πλάσματος της, ικανοποιεί και την δική της ανάγκη που είναι η σύνδεση με το μωρό της. Ότι είναι ο ομφάλιος λώρος για την ενδομήτρια ζωή, είναι ο θηλασμός για την εξωμήτρια.
Συνοδοιπόρος ο ομφάλιος λώρος. Συνοδοιπόροι τα συναισθήματα.
Ο ομφάλιος λώρος δεν χρειάζεται να κόβεται αμέσως. Ο ομφάλιος λώρος είναι έκφραση κυριολεκτικής και συμβολικής μορφής σύνδεσης και πλαισιώνει συναισθήματα που βιώνονται κατά την διάρκεια της ενδομήτριας ζωής. Είναι ο συναισθηματικός οδηγός του εμβρύου, ο σωματικός τροφός μέσα από το σώμα της μητέρας του και η αναγκαιότητα του να μην κόβεται απευθείας μετά την γέννηση του, έχει λογική. Ο ομφάλιος λώρος έχει ψυχική και συναισθηματική δυναμική μέσα του, έχει ένα πλαίσιο που μέσα σε αυτό δημιουργείται η Ύπαρξη του ανθρώπου
Ο τοκετός είναι μια συγκλονιστική εμπειρία και οι πρώτες στιγμές είναι το πλαίσιο που αναδύονται και ανθίζουν έντονα συναισθήματα. Όσο είναι δυνατόν ο αποχωρισμός του μωρού από την μητέρα ας γίνεται μόνο όταν υπάρχει πραγματικά σοβαρός ιατρικός λόγος. Μόνο τότε.

Αντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος- Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεύτρια.

Black and white shot of young woman with newborn baby right after delivery
Black and white shot of young woman with newborn baby right after delivery